Αλήθεια, σε ποια πραγματικότητα ζούμε;

Ζούμε στην πραγματικότητα που οι νέοι 20-30 ετών, πάροικοι, απ’ όλη τη χώρα, μιας τουριστικής αυτοκρατορίας στα νησιά που πέφτει κι αναβιώνει κάθε χρόνο, δουλεύουν κατά τη θερινή περίοδο άωρα κάθε μέρα κάτω από έναν ακριβοπληρωμένο ήλιο, μιλώντας μια νέα ελληνοαμερικανική διάλεκτο με λονδρέζικη προφορά, μαζεύοντας κουκί κουκί τον, κυρίως, ξενόφερτο μισθό τους για να τον «φάνε», απ’ το φθινόπωρο και μετά, σε ακριβές μάρκες ρούχων, σε ακριβά γκάτζετς, κινητά που επιδεικνύουν με ποστ στα σόσιαλ, ευτυχισμένοι στην τάδε τοποθεσία (γιατί όπως λέει και μια φίλη μου, αν δεν δημοσιεύσεις πού πήγες είναι σαν να μην πήγες ποτέ· άραγε για ποιον, ρωτάω εγώ αφελώς) εκχωρώντας χωρίς φειδώ όλη την ιδιωτικότητά τους που, κατά πως φαίνεται, δεν έχουν τι να την κάνουν.

Ζούμε σ’ αυτή την πραγματικότητα όπου το ενδεχόμενο για έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ανοιχτό, πολυσυζητημένο, και αυτό είναι που με ανησυχεί, από οικονομολόγους, διεθνολόγους και πολιτικούς, σαν να πρόκειται για προσχέδιο κινηματογραφικού σεναρίου που λίγο λίγο γράφεται απ’ τον καθένα.

Ζούμε στην πραγματικότητα της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της διαφθοράς (δανείζομαι όρους που ακούμε καθημερινά γύρω μας) και συνάμα στην άνευ ορίων ανοχή όλων αυτών, αποστασιοποιημένοι απ’ τη στιγμή που δεν πλήττονται τα βασικά μας, για μια υποφερτή ζωή, δικαιώματα, τα οποία σταδιακά αρχίζουν να γίνονται κι αυτά διαπραγματεύσιμα.

Ζούμε στην πραγματικότητα όπου οι εθνικές εορτές έχουν μετεξελιχθεί σε μια φολκλόρ γιορτή, σαν το Χάλοουϊν σκεφτείτε, όπου ντυνόμαστε «κάτι» που προσπαθούν να μας μάθουν στο σχολείο, περιοριζόμενοι σε ένα ΟΧΙ το ‘40 και σε μια επανάσταση το ‘21, που ευτυχώς υπάρχουν και οι αριθμοί για να θυμόμαστε, την ίδια ώρα που χιουμοριστικά (αμφιβάλλω αν είναι στην ουσία τους) βιντεάκια στο διαδίκτυο παρουσιάζουν μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου να χαχανίζουν μπρος στην αναπάντητη ερώτηση τι γιορτάζουμε την 28η ή την 25η. Προσοχή, λαμπρές εξαιρέσεις θα υπάρχουν πάντοτε που θα επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ελπίζοντας κάποια στιγμή να τον σπάσουν.

Ζούμε στην πραγματικότητα όπου δικαιολογούνται εγκληματικές πράξεις βάσει αστρολογικών χαρτών και φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών (!)· τα σκάνδαλα περί παιδικής πορνογραφίας, παρενόχλησης, ανθρωποκτονιών, διακίνηση ναρκωτικών και κατοχής όπλων, κυβερνητικών παρακολουθήσεων βρίσκονται σε κάθε δέκτη εκτεθειμένα και αναμεμειγμένα απ’ την TV, όπου απ’ το Μουντιάλ, με ένα κουμπί, μπορείς να βρεθείς στο σκοταδερό Κίεβο, στους προς εκτόξευση πυραύλους, απ’ το οργουελιανών διαστάσεων Predator στη βυθισμένη Κιβωτό και στον Άγιο Βασίλη πάνω στο έλκηθρο που καταφτάνει πάντα χαρούμενος μα και, για τα φετινά Χριστούγεννα, συγκρατημένος ως προς το ξόδεμα των λαμπιονιών λόγω ενεργειακής κρίσης.

Ζούμε στην πραγματικότητα της Μαύρης, σαν καλιακούδας, Παρασκευής, μιας και είναι και επίκαιρη, με τρομερές εκπτώσεις απ’ τα πολυκαταστήματα που πολυδιαφημίζονται διδάσκοντας ταχύρρυθμα μαθήματα καταναλωτισμού. Βλέπουμε εικόνες απ’ το εξωτερικό ανθρώπων να καταπατούνται για να προλάβουν τις προσφορές ενώ ταυτόχρονα, κι αυτό θα μπορούσε να έχει βγει από θεατρικό του Ιονέσκο, ακούγεται υπερ-βολικά (κρατείστε την παύλα) παντού ο κίνδυνος του πληθωρισμού και της επικίνδυνης έλλειψης πόρων· σαν να μας προτρέπουν σε ελεύθερη πτώση με τα αλεξίπτωτα να ‘ναι είδος προς εξαφάνιση.

Ναι, ξέρω, η μαυρίλα που απορρέει απ’ όλα αυτά είναι καταθλιπτική, ακόμη κι αν ταιριάζει με το κλίμα των ημερών λόγω χρώματος, και θα μπορούσα να κατηγορηθώ για πεσιμισμό, όμως εγώ δεν πρόκειται να προβώ σε εκπτώσεις διότι φτάσαμε να ζούμε και σε αυτή την πραγματικότητα όπου το «δε βαριέσαι» και το «ας πούμε καμιά σάχλα» (προερχόμενα κυρίως από νέους σαν να τους έχει προσβάλλει μία νόσος ντετερμινισμού και πλήρους παράδοσης στο παράλογο) λειτουργούν πέρα για πέρα ως «εκπτωτικά –ηθικώς– κουπόνια» προς αγορά μιας μη δυνητικά βελτιωμένης κοινωνίας, κι αυτός είναι ο πραγματικός πεσιμισμός που μας διέπει.
Ζούμε στην πραγματικότητα, με ή χωρίς ερωτηματικό· αφήνω στη δική σας ευχέρεια και διάθεση τη χρήση του.