Τι δείχνουν οι ψηφοφορίες για την εκλογή των μελών της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία;

Η διαδικασία ήταν πρωτόγνωρη. Στην Ελλάδα σε κανένα άλλο κόμμα δεν εκλέγεται το ανώτερο καθοδηγητικό όργανό του από τη βάση. Πρέπει να είναι καινοτομία και στην Ευρώπη. Το πρώτο συμπέρασμα είναι, ότι οι τάσεις και τα ρεύματα διαγκωνίστηκαν για τον έλεγχο της Κεντρικής Επιτροπής. Είχαμε τις συνήθεις πρακτικές: συζητήσεις στο παρασκήνιο, διαπραγματεύσεις, πριμοδοτήσεις, συμφωνίες.

Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, από τη στιγμή που υπάρχουν αποκλίνουσες απόψεις για τη γραμμή του κόμματος, τις πολιτικές συμμαχίες και τις προγραμματικές δεσμεύσεις που θα καταθέσει στο τραπέζι του διαλόγου μετά τις εθνικές εκλογές, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας με προοδευτικό πρόσημο. Οι λεγόμενοι προεδρικοί και οι συνιστώσες τους φαίνεται πως θα έχουν άνετη πλειοψηφία. Από τον τρόπο που θα διαχειριστούν την υπεροχή τους, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό ο βηματισμός του κόμματος. Αν κινηθούν αλαζονικά και απαιτήσουν να καλύψουν όλα τα κρίσιμα κομματικά πόστα, θα προκαλέσουν πόλωση και αντισυσπειρώσεις που θα βλάψουν την εικόνα του κόμματος και θα υπονομεύσουν τον στόχο του, που δεν είναι άλλος από τη νίκη στις εκλογές.

Και η εσωκομματική αντιπολίτευση (ο όρος δεν αρέσει στα στελέχη της, αλλά τον χρησιμοποιώ για τη συνεννόηση) οφείλει να αποδεχτεί το αποτέλεσμα και να μην υιοθετήσει πρακτικές γκρίνιας, μιζέριας και αμφισβήτησης, που θα διχάσουν το στελεχικό προσωπικό, τη βάση και αναπόφευκτα θα δημιουργήσουν αρνητικό κλίμα στους ψηφοφόρους. Μπορούν τα ρεύματα και οι τάσεις να συνυπάρξουν ειρηνικά; Μέχρι τώρα, με λίγες εξαιρέσεις, τα κατάφεραν. Η πάλη φραξιών που ήταν ο κανόνας μέχρι τη διάσπαση του 2015, δεν υπάρχει στον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ. Οσοι νοσταλγούν εκείνη την εποχή, είναι αμελητέο μέγεθος. Το πιθανότερο είναι, ότι θα συνεχίσουν να συμβιώνουν χωρίς εντάσεις και μετωπικές αντιπαραθέσεις μέχρι τις εκλογές. Το αποτέλεσμα θα καθορίσει τη συνέχεια της σχέσης τους. Η νίκη ή η συμμετοχή σε κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς τη Δεξιά θα λειτουργήσει κατευναστικά. Σε περίπτωση όμως κακής επίδοσης στην εκλογική αναμέτρηση κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την εσωκομματική σύγκρουση.

Ωστόσο, αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι, ότι πήγαν πολύ καλά (ορισμένοι/ες εξαιρετικά) οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ. Εχουν ενσωματωθεί στο αφήγημα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, επηρεάζουν και επηρεάζονται, έχουν ισχυρό εκτόπισμα στις τάξεις των μελών και γενικότερα στο ευρύτερο ακροατήριο των ψηφοφόρων του κόμματος. Λογικό, αφού η εκτίναξη των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια (από το 2012 και μετά) οφείλεται στη μαζική μετακίνηση ψηφοφόρων από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ. Βάρος και μάλιστα μεγάλο πέφτει στον Αλέξη Τσίπρα. Το μήνυμα που του έστειλαν οι ψηφοφόροι στην κάλπη για την εκλογή του και στην κάλπη για την εκλογή των μελών της Κεντρικής Επιτροπής, είναι σαφές: Δεν σε απειλεί κανένας.

Η ανανέωση είναι επιτακτική ανάγκη και στις πολιτικές και στα πρόσωπα. Ολα τα ρεύματα πρέπει να εκπροσωπηθούν στις καθοδηγητικές θέσεις. Το κόμμα στελεχών με καχεκτική παρουσία στους μαζικούς χώρους και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να γίνει κόμμα μελών. Και για να συμβεί αυτό, επιβάλλεται να σπάσουν τα γραφειοκρατικά στεγανά και να δοθούν κίνητρα στα μέλη, ώστε να συμμετέχουν ουσιαστικά και στη ζωή του κόμματος και στη λήψη των αποφάσεων. Ετσι θα απαντήσει και στην κριτική, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία διατρέχει τον κίνδυνο να μετεξελιχθεί σ’ ένα πλαδαρό σχήμα, που θα χωράει κάθε πικραμένο, όπου ο αρχηγός θα κάνει ότι θέλει, δηλαδή κάτι σαν το ΠΑΣΟΚ όταν εγκατέλειψε τις γενέθλιες αναφορές του και συνθηκολόγησε με τον κυβερνητισμό. Οταν, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στις αρχές του και τις περιστάσεις, μπάταρε προς τις περιστάσεις.

Ανάγωγα

Κοίτα να δεις, που άρχισα να νοσταλγώ την εποχή, που ο Ανδρέας Παπανδρέου έβαζε αστερίσκους στα κοινά ανακοινωθέντα του ΝΑΤΟ και έλεγε και κανένα όχι, έστω ψιθυριστά, στους Αμερικανούς. Πρέπει να το κοιτάξω αυτό.

Τάσος Παππάς

efsyn.gr