Tης Γιώτας Βασιλείου

Τελείωσα προ ημερών το «Ο Φάνης Κρέμος ανα-λύει & επι-λύει αστυνομικά αινίγματα», του Γιάννη Πανούση, από εκδόσεις Κύφαντα. Μιλώντας τις προάλλες για το βιβλίο με τον εκδότη του Γιάννη Χουτόπουλο, το χαρακτήρισε ο ίδιος «περίεργο». Ε λοιπόν αυτό ακριβώς είναι. Περίεργο. Αλλά όχι μόνο αυτό. Είναι και πρωτότυπο, είναι και ευφυέστατο, είναι και πάρα πολύ καλογραμμένο.

Η πλάκα ήταν ότι ξεκινώντας την ανάγνωσή του σκάλωσα γιατί, πιστέψτε με τα έβλεπα όλα διπλά και τρίδιπλα. Ξέρω ότι αναρωτιέστε τι εννοώ αλλά δε θα σας πω, όχι γιατί είναι κάτι σημαντικό για την πλοκή και θα σας κάνω σπόιλερ αλλά γιατί είναι κάτι διαφορετικό που θα σας κάνει να έχετε ποικίλες αντιδράσεις. Και θα ήθελα πολύ να είμαι από μια μεριά να τις παρακολουθήσω!

Ο κος Πανούσης είναι ένας άνθρωπος με πλούσιο συγγραφικό ιστορικό, ωστόσο ετούτο είναι το πρώτο που διαβάζω εγώ. Λόγω επαγγελματικής κατάρτισης είναι και ο πλέον κατάλληλος άνθρωπος για να ασχοληθεί με το θέμα αυτό, γιατί όπως αναφέρει ο Ομ. Καθ. Εγκληματολογίας Ν.Σ.Π.Α. Ν.Κουράκης συνδυάζει «…το ασίγαστο ερευνητικό πνεύμα του εγκληματολόγου με το αναπεπταμένο φτερούγισμα του λογοτέχνη και την ενστικτώδη ευελιξία του πολιτικού.».

Ποιο είναι το θέμα του βιβλίου; Είκοσι αστυνομικά αινίγματα που ψάχνουν τη λύση τους. Είκοσι μυστηριώδεις υποθέσεις τις όποιες διερευνά ο εγκληματολόγος Φάνης Κρέμος προσεγγίζοντας τες, όχι με βάση τη μυθοπλασία αλλά με βάση την κανονική έρευνα ενός εγκλήματος. Ακολουθεί βήμα-βήμα τον εγκληματολογικό κώδικα, ανα-λύει στοιχεία, εικάζει, αποδεικνύει κι επί-λύει υποθέσεις. O Φάνης Κρέμος δίνει βάρος στην επιστημονική έρευνα, έναντι της αστυνομικής/ανακριτικής έρευνας. Ένα CSI σε βιβλίο!

Αυτό που είναι πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι τα αινίγματα αυτά (όπως πολύ εύστοχα χαρακτηρίζονται στον τίτλο) δεν επικεντρώνονται τόσο στα πρόσωπα που λαμβάνουν μέρος στην εκάστοτε ιστορία αλλά στον γρίφο, αυτό καθ΄αυτό. Τα ερωτήματα «τι, γιατί, που, πότε, πως», κυριαρχούν μακράν του “ποιος”. Εν τω μεταξύ, αν και φαινομενικά είναι ασύνδετες μεταξύ τους οι ιστορίες, πλην του Φάνη Κρέμου δηλαδή, που είναι ο κοινός παρανομαστής (ακόμα κι όταν η παρουσία του δεν είναι άμεσα εμφανής), τελικά υπάρχει αυτό το «κάτι» που τις ενώνει σε ένα «σώμα»!

Αν λοιπόν σας αρέσουν τα αστυνομικά μυστήρια που ξεφεύγουν από την πεπατημένη κι αν δε φοβάστε να δοκιμάζετε «εξωτικές γεύσεις», τότε αυτό το βιβλίο είναι για εσάς. Διαβάστε το! Α, και πριν κλείσω, σας έχω ένα πάρα πολύ σοβαρό ερώτημα…

«Γιατί η Αστυνομία όταν λέγεται Polizei είναι σοβαρή και δραστικότερη;»