Η εκλογική συμπεριφορά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εύκολα μας βάζει σε σκέψεις στο τι πραγματικά πρέπει να περιμένουμε με τους συσχετισμούς κομματικούς και εκλογικούς (η μετεκλογικούς) στην Ελλάδα.

Η συνεργασίες Σοσιαλιστών και Δεξιών, εκεί, βρίσκονται σε «φυσιολογική» τροχιά.

Η εμφανής απόσταση από την Αριστερά κρύβεται εύκολα πίσω από τον φόβο της ανόδου της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη.

Ωστόσο είναι επίσης εμφανής η άνευ ιδιαίτερης σκέψης συνεργασία των Ευρωσοσιαλιστών με το Λαϊκό κόμμα (δεξιοί).

Αν τώρα επιχειρήσουμε να μεταφέρουμε τις πολιτικές Ευρωσυνεργασίες με την Ελληνική πραγματικότητα, τότε εύκολα θα υπάρξουν συμπεράσματα και σκέψεις για πολλά πράγματα.

Είτε τα μελλούμενα, είτε τα … πειραγμένα.

Θελουμε να ελπίζουμε πως ο Ανδρουλάκης του ΚΙΝΑΛ (που θέλει ως συμπλήρωμα και τον τίτλο ΠΑΣΟΚ) έχει διαφορετικές σκέψεις από αυτές των «Ευρωφίλων του»!

Για πάμε να δούμε πως τα βλέπει και το EURACTIV.gr από το οποίο αντλούμε στοιχεία.

Καθώς η πάλαι ποτέ ισχυρή κεντροδεξιά βλέπει να καταρρέει εκλογικά σε ολόκληρη την ΕΕ, οι σοσιαλιστές φαίνεται ότι αποφάσισαν να της δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία να παραμείνουν στην φιλοευρωπαϊκή πορεία υποστηρίζοντας την υποψήφιά τους για την Προεδρία της Ευρωβουλής, την Μαλτέζα κεντροδεξιά ευρωβουλευτή Ρομπέρτα Μέτσολα.

Σε ποιο βαθμό αυτή η κίνηση θα βοηθήσει το συντηρητικό στρατόπεδο να αντισταθεί στο κάλεσμα του Βίκτορ Όρμπαν για ακροδεξιά στροφή μένει να το δούμε.

Η ομάδα των ευρωσοσιαλιστών αποφάσισε και υποστηρίξε την Μέτσολα (EPP) και να αγνοήσει μια υποψηφιότητα που προτάθηκε από την Ομάδα των Πρασίνων, οι οποίοι βρίσκονται ήδη σε επίσημο συνασπισμό με τους σοσιαλιστές στη Γερμανία.

Οι ευρωσοσιαλιστές ανέφεραν στον επίσημο λογαριασμό τους στο Twitter τη Δευτέρα ότι «κατέληξαν σε συμφωνία με το ΕΛΚ και το κεντρώο φιλελεύθερο Renew Europe για να εξασφαλιστεί μια σταθερή πλειοψηφία μέχρι τις εκλογές του 2024».

Για το ΕΛΚ, η εκλογή της Μετσόλα είναι πιο συμβολική, δεδομένου ότι προέρχεται από μια μικρή χώρα και το Εθνικιστικό της κόμμα έχει μόνο δύο μέλη στην ομάδα του ΕΛΚ.

Το ΕΛΚ εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη πολιτική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά αυτό δεν αντικατοπτρίζει πλέον την τρέχουσα πραγματικότητα σε εθνικό επίπεδο.

Το ΕΛΚ έχει χάσει εκλογικό έδαφος στις πρωτεύουσες και στις Βρυξέλλες, πολλοί κεντροδεξιοί πολιτικοί επιθυμούν να ξεκινήσουν μια συζήτηση με στόχο την εκ νέου ανακάλυψη της ταυτότητας του κόμματος.

Για πολλούς στο ΕΛΚ, ωστόσο, η πιο εθνικιστική, σκληροπυρηνική προσέγγιση του Όρμπαν αντιπροσωπεύει το δρόμο προς τα εμπρός για την παλαιότερη πολιτική οικογένεια της Ευρώπης. Το κενό που δημιουργήθηκε από την πρόσφατη αποχώρηση της Άνγκελα Μέρκελ, της πιο ισχυρής πολιτικής φυσιογνωμίας του ΕΛΚ, έρχεται να προστεθεί σε αυτήν την αβεβαιότητα.

Για άλλους, υπάρχει και ο «δρόμος της Μετσόλα».

«Είναι μια υπενθύμιση σε ορισμένα από τα μέλη μας ότι μπορούμε να έχουμε νίκες χωρίς να στραφούμε στην ακροδεξιά ρητορική», είπε μια ανώτερη πηγή του ΕΛΚ στην EURACTIV, εκφράζοντας ανησυχία για τη δεξιά στροφή της γαλλικής και της ιταλικής αντιπροσωπείας του ΕΛΚ, μεταξύ άλλων.

«Η Μέτσολα είναι εξαιρετικά μετριοπαθής και αυτό μάς θυμίζει τις παραδοσιακές ιδεολογικές μας ρίζες», πρόσθεσε η πηγή.

Υπάρχει επίσης και ο τρίτος δρόμος: να πατήσει το ΕΛΚ σε δύο βάρκες, όπως κάνει ο αρχηγός της ομάδας του ΕΛΚ Μάνφρεντ Βέμπερ.

Ο Βέμπερ έχει επικρίνει τη ρητορική του Όρμπαν, αλλά έχει επίσης υποστηρίξει δημόσια τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι ως νέο Ιταλό πρόεδρο, έναν άνθρωπο που μετά βίας συμβολίζει την ανανέωση που το ΕΛΚ χρειάζεται πολύ για να ξανασταθεί τα πόδια του.

Οι σοσιαλιστές, από την άλλη πλευρά, φαίνονται γενναιόδωροι με την απόφασή τους να στηρίξουν την Μέτσολα. Αυτό μπορεί να είναι μια επίδειξη αλληλεγγύης προς τους παραδοσιακούς εταίρους τους αλλά και μια κίνηση τακτικής μέχρι να δουν πού θα φυσήξει ο άνεμος στο δεξιό στρατόπεδο.

Ή, απλώς δεν είναι έτοιμοι να κάνουν το μεγάλο προοδευτικό άλμα και να διακυβεύσουν τη διεκδίκησή τους να είναι οι ηγέτες της νέας Ευρώπης.

*O Νίκος Φλαούνας γράφει με στοιχεία και πληροφορίες από το ΕURACTIV.gr