Κοίτα να δεις τώρα…

Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι πως κάθε φορά που θα προκύπτει μια ουσιαστική είδηση από το Δημαρχείο Ξυλοκάστρου, όπως τώρα με την ανέγερση του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού, κάπου στο παρασκήνιο ζεσταίνεται η γνωστή «μονταζιέρα».

Που πάει να πει, αντι για θέσεις και προτάσεις, γίνεται επιστράτευση των γνωστών υλικών: λίγη δόση από κλασικό ελληνικό κινηματογράφο, μια ατάκα από τα παλιά να εκτοξεύεται με στόμφο, και άφθονα επικοινωνιακά κλισέ, ποτισμένα με θυμικό που ο κόσμος έχει ήδη αποδοκιμάσει επανειλημμένα στις κάλπες.

Το πρόβλημα, βέβαια, δεν είναι μόνο ότι αυτή η συνταγή είναι εξαιρετικά ντεμοντέ. Είναι ότι δεν συνιστά καν αντιπολίτευση. Είναι ανακύκλωση. Ένα déjà vu χωρίς περιεχόμενο.

Η πραγματικότητα όμως τρέχει και μάλιστα με ταχύτητες που δεν συγχωρούν καθυστερήσεις και τα ζητούμενα διαρκώς αλλάζουν. Η κοινωνία δεν κάνει αναδρομές. Ζητά απαντήσεις. Ζητά λύσεις για το σήμερα και, κυρίως, για το αύριο των παιδιών της.

Κανείς πια δεν συγκινείται  από σκηνοθετημένα στιγμιότυπα ούτε από φθαρμένες ατάκες που έχουν χάσει τη δύναμή τους.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι αυτή καθαυτή η επικοινωνιακή τακτική. Είναι η εκκωφαντική απουσία εναλλακτικής πρότασης. Έχω την αίσθηση πως τα βίντεο απειλούν να πάρουν τη θέση της πολιτικής, της σύνθεσης, της τεκμηριωμένης πρότασης, του ουσιαστικού λόγου.

Είναι ξεκάθαρο πως ο κ. Καραβάς και η παράταξή του,  δεν επιδιώκουν διάλογο.Επιλέγουν τα βίντεο..  Επιλέγουν την ένταση. Δεν αναζητούν σύγκλιση. Καλλιεργούν χαρακώματα. Φωνάζουν με βουβουζέλες.

Όσο όμως κι αν προσπαθείς να «ντύσεις» την πολιτική με εικόνες άλλων εποχών, τόσο περισσότερο απογυμνώνεται η αλήθεια.

Η πρόθεση.

Η ένδεια.