Αγώνες, θυσίες και επιτεύγματα των γυναικών για ισότητα, δικαιώματα και καλύτερες συνθήκες εργασίας, αποτέλεσαν τον θεμέλιο λίθο για να καθιερωθεί η 8η Μαρτίου, ως η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας το μακρινό 1977. Από το κομβικό, θα τολμήσω να πω, χρονικό εκείνο σημείο, πέρασαν πολλά έτη, δόθηκαν πολλοί αγώνες, για να φτάσουμε στο σήμερα.

Σήμερα που η γυναίκα, θεωρητικά μπορεί και δρα με ίσους όρους με τους άνδρες, αποδεικνύοντας, ότι μπορεί να καταφέρει πολλά, είτε βρίσκεται στο προσκήνιο είτε στο παρασκήνιο. Και εννοείται πως όλοι μας θα μπορούσαμε να μιλάμε για ώρες για τις δήθεν αυτές ίσες ευκαιρίες και την γενικότερη ισότητα των δικαιωμάτων στην κοινωνία μας. Ας αναλογιστούμε όμως, Τι πραγματικά συμβαίνει στη γυναίκα του διπλανού σπιτιού, του διπλανού γραφείου, στη γυναίκα που περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο;

Για ποια γυναίκα θέλουμε να μιλάμε και να προσποιούμαστε ότι τιμούμε;

Για την κακοποιημένη γυναίκα; Για την γυναίκα που έπεσε θύμα trafficking; Για την εργαζόμενη γυναίκα, που παλεύει για μια υποτιθέμενη ισότητα, για τη γυναίκα πρόσφυγα-μετανάστρια; Για τη γυναίκα, που έγινε μάνα και παλεύει δίχως αποτέλεσμα να δικαιωθεί η ψυχή του παιδιού της, που έβαλε στο τρένο και δεν το ξαναείδε; Για τη μάνα, που κλαίει το γιό της από την οπαδική βία και τις εγκληματικές οργανώσεις;

Για τη μάνα, που θρηνεί το κορίτσι της, το οποίο έπεσε θύμα της έμφυλης βίας και κάποιος του στέρησε τη ζωή με το «έτσι θέλω»; Για τη γυναίκα που φοβάται να μιλήσει για το τι πραγματικά βιώνει; Για την γυναίκα επιστήμονα, η οποία θα βρίσκεται πάντα στο «λίγο παρακάτω» από τον άνδρα;

Για τη γυναίκα που πήγε να βγάλει το μεροκάματο και δεν ξαναγύρισε στα παιδιά της γιατί κάηκε; Για τη γυναίκα που πρέπει να είναι αψεγάδιαστη σύζυγος, άψογη μάνα, άριστη εργαζόμενη, καλή νοικοκυρά; Η απάντηση είναι μια και διαφορετική. Για τη γυναίκα, η οποία μάχεται μέσα σε μια κοινωνία, που όλο καταρρέει και την αμφισβητεί.

Για τη γυναίκα, η οποία αγωνίζεται για τα αυτονόητα. Επομένως, η μέρα αυτή δεν είναι γιορτή. Είναι η ανάγκη να προβληθούν και να τιμηθούν, αν μη τι άλλο, οι διαχρονικοί και σταθεροί αγώνες των γυναικών. Και ας μη γελιόμαστε. Η σημερινή γυναίκα δεν έχει ανάγκη για δήθεν ευχές και «χρόνια πολλά».

Έχει ανάγκη να εφοδιαστεί με δύναμη, επιμονή και υπομονή όσο αγωνίζεται, για να αλλάξει το ήθος και το πλαίσιο της κοινωνίας μας, για να προσφέρει στην οικογένειά της, για να μείνει όρθια σε μια καθημερινότητα, που συνεχώς την αμφισβητεί.
Ας την σεβαστούμε σιωπηλά και ας της το αναγνωρίσουμε.
Αγγελική Αν. Κοντοθανάση
Δικηγόρος-Διαπιστευμένη Διαμεσολαβήτρια
Γραμματέας Ν.Ε. ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Αργολίδας