Η 8η Μαρτίου για εμένα ποτέ δεν σήμαινε λουλούδια και ευχές. 
Η Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας είναι πάντα ένα καμπανάκι, είναι πάντα μια φωνή και σίγουρα υπογραμμίζει την αέναη μάχη. Έναν  αγώνα που δεν τέλειωσε ποτέ..

Aς τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή

Γεννιέσαι γυναίκα.
Μαθαίνεις να ονειρεύεσαι.
Μαθαίνεις να χτίζεις φρούρια από ελπίδα.
Μαθαίνεις να χορεύεις με τη μουσική της καρδιάς σου.
Μαθαίνεις να παλεύεις με τα παραμύθια.
Σε λένε: πριγκίπισσα.

Μετά σου ζητούν να γίνεις:

θηλυκή 

Υπομονετική

Ευγενική

Ευαίσθητη 

Δυναμική

Και καθώς περπατάς τη ζωή σου διαπιστώνεις  ότι ένα λάθος, μια λέξη, ένα βλέμμα, μπορεί να γκρεμίσει ό,τι έχτισες.

Στον 21ο αιώνα, σου λένε: Μίλα. Διεκδίκησε. Ονειρέψου.Δημιουργησε.
Κι όμως: κανείς δεν σου εγγυάται την ακεραιότητά σου.
Η ζωή σου  μοιάζει με αυτοσχεδιασμό.
Η ίδια η  ζωή μοιάζει μάχη.

Μάχη για την επιβίωση, μάχη για την επιβράβευση, μάχη για την εκτίμηση, μάχη διπλή και τριπλή για την αξιοσύνη. 

Και  ενώ συμβαίνουν όλα αυτά..

Εκπέμπεις  S.O.S. με νοήματα!!!

Και μέσα σου, σμιλεύεις δύναμη.
Δύναμη και ευαισθησία.
Λογική και διαίσθηση.
Οργή και αγάπη.
Αντιθέσεις που σε κάνουν πλάσμα μοναδικό.

Ένα πλάσμα που γεννήθηκε για να γεννά το μέλλον  κοιτώντας πάντα πίσω του.

Στην σκιά του φόβου του.

Και τότε ανατρέχεις στην ιστορία και θυμάσαι:
Τις ράφτρες στη Νέα Υόρκη το 1908. Και τους αγώνες που ακολούθησαν

Kαι σκέφτεσαι: 
Τις γυναίκες που δεν μπορούν να βγάλουν διαβατήριο χωρίς συγκατάθεση

• Τις γυναίκες που δεν μπορούν να ζητήσουν διαζύγιο
• Τις γυναίκες που δεν μπορούν να καταγγείλουν κακοποίηση.
• Τις γυναίκες στον πόλεμο, στην Παλαιστίνη και στο Ισραήλ, στο Αφγανιστάνπου μεγαλώνουν τα παιδιά τους μέσα σε πολέμους.
• Τις γυναίκες στο Ιράν που κραυγάζουν για μια σταγόνα ελευθερίας κόβοντας τα μαλλιά τους
• Τις  γυναίκες πρόσφυγες, που κουβαλούν μωρά μέσα σε ποτάμια και πελάγη, πολεμώντας με κάθε ανάσα τους για να τα κρατήσουν ασφαλή.

Σκέφτομαι επίσης:

Tη δύναμη που χρειάστηκε για να κατακτήσουν οι γυναίκες στη Δύση την εκπαίδευση, τη δουλειά, την επιλογή,τις ευκαιρίες  και συνεχίζουν ακόμα να αντιμετωπίζουν σεξισμό, βία, και αδικίες.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ  η Γιορτή της Μητέρας. Εντάσσει και  τη δύναμή της μέσα από τη Μητρότητα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Όσο υπάρχει ακόμα, λοιπόν, έστω και μια γυναίκα κάπου στον κόσμο, σε συνθήκη θύματος, τόσο ο αγώνας της καθεμιάς μας, αποτελεί καθήκον.. .

Αν λοιπόν θελήσετε σήμερα, χάριν της «επετείου», να κάνετε μια αγκαλιά σε εκείνες με τις οποίες μοιράζεστε τον πλανήτη, εντάξει, κάντε το.

Μετά όμως πάρτε το χέρι τους και χωθείτε μαζί ξανά στην μάχη. Για τα αυτονόητα.

Χρόνια μας πολλά!