Στις 26 Ιουλίου 1977, ο Robert Plant σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στη Νέα Ορλεάνη και η ζωή του κόπηκε στα δύο.

Ήταν είκοσι οκτώ ετών και η φωνή των Led Zeppelin, του μεγαλύτερου συγκροτήματος στον κόσμο. Περιοδείες sold-out, ιδιωτικά τζετ, έσοδα ρεκόρ. Στη σκηνή έμοιαζε ανίκητος.

Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν η σύζυγός του, Maureen. Τα νέα ήταν σκληρά: ο Karac, ο πεντάχρονος γιος τους, είχε πεθάνει λίγες ώρες πριν από μια αιφνίδια ιογενή λοίμωξη. Καμία μακροχρόνια ασθένεια. Κανένας χρόνος για προετοιμασία.

Ενώ εκείνος τραγουδούσε μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, ο γιος του είχε ήδη φύγει. Η περιοδεία ακυρώθηκε αμέσως. Ο Plant επέστρεψε στην Αγγλία, στα Midlands, και έθαψε τον Karac στη σιωπή της εξοχής. Στην κηδεία ήταν ο John Bonham, ο ντράμερ, συντετριμμένος όσο κι εκείνος. Ο Jimmy Page και ο John Paul Jones δεν παρευρέθηκαν. Αργότερα είπαν, ότι ήθελαν να σεβαστούν τον πόνο του αφήνοντάς του χώρο. Ο Plant δεν το βίωσε έτσι. Κάτι μέσα του ράγισε.

Αποσύρθηκε στη φάρμα του. Σταμάτησε τις υπερβολές. Δήλωσε ξεκάθαρα, ότι δεν ήθελε πια να είναι μέλος του συγκροτήματος. Σκεφτόταν την οικογένεια, μια φυσιολογική ζωή. Έφτασε ακόμη και να αναζητήσει δουλειά σε κολέγιο εκπαίδευσης εκπαιδευτικών. Ήταν έτοιμος να κλείσει τον κύκλο της μουσικής.

Αυτός που τον έφερε σιγά σιγά πίσω στη σκηνή ήταν ο Bonham. Τον επισκεπτόταν πολύ συχνά, τον έβγαζε έξω για ένα ποτό, συζητούσαν για τα πάντα. Του θύμιζε, ότι πριν από το συγκρότημα θρύλο υπήρχε και τους έδενε η φιλία τους.

Ο Plant δέχτηκε να επιστρέψει. Το 1979 κυκλοφόρησε το In Through the Out Door. Μέσα βρισκόταν το «All My Love», αφιερωμένο στον Karac. Δεν ήταν πια η άγρια κραυγή των χρυσών χρόνων. Ήταν μια ανοιχτή πληγή που έγινε μουσική.

Τον Σεπτέμβριο του 1980, ενώ το συγκρότημα έκανε πρόβες για μια νέα αμερικανική περιοδεία, ο Bonham ήπιε υπερβολικά. Στις 25 Σεπτεμβρίου βρέθηκε νεκρός, στα τριάντα δύο του, έχοντας πνιγεί στον ύπνο του έπειτα από υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.

Το συγκρότημα εξέδωσε μια σύντομη και οριστική ανακοίνωση: χωρίς τον Bonham δεν μπορούσαν να συνεχίσουν. Οι Led Zeppelin διαλύθηκαν.

Κανένας αντικαταστάτης ντράμερ. Καμία αποχαιρετιστήρια περιοδεία. Καμία καταδίωξη χρημάτων.

Τα επόμενα χρόνια προσφέρθηκαν στον Robert Plant εκατομμύρια για μια επανένωση των Led Zeppelin, αλλά αποδέχτηκε μόνο σπάνιες επετειακές εμφανίσεις και αρνήθηκε μια παγκόσμια περιοδεία. Επέλεξε, να μη μετατρέψει το παρελθόν σε περιοδεύον μουσείο, όπως χαρακτηριστικά έλεγε.

Επανεφηύρε τον εαυτό του. Εξερεύνησε το folk, το blues, αφρικανικούς ήχους. Συνεργάστηκε με την Alison Krauss, χαμήλωσε τον τόνο της φωνής του, άλλαξε δέρμα. Δεν αναζητούσε πια να είναι ο «Golden God». Αναζητούσε να είναι ένας ολόκληρος άνθρωπος.

Η τραγωδία του 1977 δεν ήταν μόνο η απώλεια ενός παιδιού. Ήταν το τέλος μιας ταυτότητας. Και όταν το 1980 έχασε και τον φίλο που τον είχε στηρίξει, κατάλαβε, ότι κάποια πράγματα δεν ξαναχτίζονται.

Πολλοί αποκαλούν δύναμη, την ικανότητα να συνεχίζεις με κάθε κόστος. Ο Robert Plant έδειξε μια άλλη μορφή δύναμης, να ξέρεις πότε να σταματάς, πότε να μη προδίδεις ότι απέμεινε, πότε να προστατεύεις την ανθρωπιά σου περισσότερο από τον θρύλο σου.

Ο μύθος μπορεί να επιβιώσει χωρίς εμάς. Αλλά ένας πατέρας, ένας φίλος, ένας άνθρωπος όχι.