Δεν είναι η πρώτη φορά. Θυμάμαι, την περίοδο δημαρχίας του Αλέξανδρου Πνευματικού τα δημοτικά ποδήλατα εξαφανίστηκαν σχεδόν σε χρόνο αστραπή. Το εγχείρημα ξεκίνησε με προσδοκίες, αλλά κατέληξε σε σιωπηρή κατάρρευση.

Μετά από πολλά χρόνια λοιπόν, ήρθαν τα δημοτικά ηλεκτρικά ποδήλατα στην πόλη.. Μια νέα προσπάθεια, πιο σύγχρονη, πιο οργανωμένη.

Κι όμως, η ιστορία επαναλήφθηκε. Φθορές, εγκατάλειψη, απώλειες.

Τα δημοτικά ηλεκτρικά ποδήλατα επανήλθαν στην πλατεία Παναγή Τσαλδάρη.

Με αφορμή τη χθεσινή  δημόσια τοποθέτηση του Δημάρχου Κορινθίων Νίκου Σταυρέλη, ο οποίος έκανε λόγο για «απογοήτευση» και προανήγγειλε επιβολή προστίμων και μηνύσεις, το ζήτημα επανέρχεται δυναμικά στη δημόσια συζήτηση.

Διότι το  πρόβλημα  εκτός από  διαχειριστικό, είναι και  βαθιά κοινωνικό.

Για χρόνια διεκδικούμε καλύτερες υποδομές, σύγχρονες υπηρεσίες, περισσότερα δικαιώματα. Όμως τα κοινόχρηστα μέσα μετακίνησης δεν ανήκουν σε «κάποιον άλλον». Ανήκουν σε όλους μας. Και όταν τα καταστρέφουμε ή τα εγκαταλείπουμε, δεν πλήττουμε την οποιαδήποτε δημοτικήα αρχή,  πλήττουμε το ίδιο το κοινωνικό σύνολο.Εμάς τους ίδιους.

Από την άλλη,η ίδια η δημοτική αρχή οφείλει εκτός απο διαπιστώσεις να βρει και τον τρόπο να διαφυλάξει την δημόσια περιουσία.

Οι κυρώσεις ίσως είναι απαραίτητες. Η ουσιαστική λύση όμως βρίσκεται αλλού: στη συνείδηση ότι ο δημόσιος χώρος και τα κοινά αγαθά απαιτούν σεβασμό.

Γιατί τελικά, δεν έχουμε μόνο δικαιώματα. Έχουμε και υποχρεώσεις.