Η πρόσφατη δημοσκόπηση για τους περιφερειάρχες της χώρας που διενήργησε το site aftodioikisi, μπορεί να μην είναι εξολοκλήρου αντιπροσωπευτική,  λειτουργεί όμως  ως προειδοποιητική βολή.

Η χαμηλή κατάταξη του Δημήτρη Πτωχού (τρίτος από το τέλος)   και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από την ανάληψη των καθηκόντων του, δεν μπορεί να αποδοθεί ούτε στην «ατυχία» ούτε στον χρόνο που δήθεν δεν έχει περάσει.

Εδώ μιλάμε για αδυναμία παραγωγής πολιτικού αποτελέσματος.

Εμείς δεν θα ισχυριστούμε πως  ο Περιφερειάρχης δεν προσπαθεί. Θεωρούμε δεδομένο πως το κάνει.

Το πρόβλημα είναι ότι η προσπάθεια μοιάζει ασύνδετη, χωρίς σαφή στόχευση και χωρίς πραγματικό αποτύπωμα στην κοινωνία. Η επικοινωνία βρίσκεται σε ένα αποστερωμένο σπιράλ, μοιάζει περισσότερο διαχειριστική παρά πολιτική, και δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ στην κοινωνία.

Κανείς δεν ακούει. Δεν «διαβάζει» σωστά. Και τελικά, δεν πείθει.

Οι επιλογές αυτές όμως βαραίνουν τον ίδιο τον Περιφερειάρχη.

Επιλογές που γίνονται και στο επίπεδο των κοντινών του ανθρώπων. Των συνεργατών του.Και δεν αναφερόμαστε στους θεσμικά τυπικούς χωρικούς αντιπεριφερειάρχες ούτε στους περισσότερους θεματικούς.

Μιλώ για τους εκλεγμένους που έχει επιλέξει να ακούει ο Περιφερειάρχης. 

Οι συνεργάτες δεν είναι λεπτομέρεια, είναι καθρέφτης του επικεφαλής. Όταν οι επιλογές αυτές δημιουργούν  εσωστρέφεια και δυσλειτουργία, τότε η ευθύνη δεν διαχέεται και επιστρέφει ακέραιη στον Περιφερειάρχη.

Η Περιφέρεια δείχνει να λειτουργεί περισσότερο ως κλειστό σύστημα, με ανακύκλωση ίδιων προσώπων και λογικών, παρά ως ζωντανός οργανισμός που παράγει πολιτική και λύσεις. Και αυτό δεν κρύβεται πίσω από ωραία λόγια και δελτία Τύπου.

Οι πολίτες που εμπιστεύτηκαν τον Δημήτρη Πτωχό βλέπουν μια διοίκηση που δείχνει να χάνει γρήγορα το πολιτικό της κεφάλαιο, χωρίς να έχει προλάβει να το επενδύσει κάπου ουσιαστικά.

Και στην Κορινθία; Εκεί το πρόβλημα είναι διπλό

Στην Κορινθία, παρά το γεγονός πως κάποια έργα γίνονται, ας μην είμαστε μηδενιστές, η εσωστρέφεια κάνει την εικόνα  ακόμη πιο προβληματική.

Ο παραγοντισμός και η διαρκής εσωτερική διαμάχη για ρόλους και θέσεις, με όλους να κοιτούν ο ένας τον άλλον καχύποπτα., έχει βγει προς τα έξω πολύ δυσάρεστα.

Ένα τοπίο στο οποίο  κυριαρχεί το «ποιος θα επικρατήσει» και όχι το «τι θα παραχθεί».

ΕΝ ολίγοις..

Η δημοσκόπηση δεν λέει όλη την αλήθεια. Λέει όμως την αλήθεια της στιγμής. Και αν το μήνυμα αυτό συνεχίσει να αγνοείται, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι η κατάταξη στην επετηρίδα που επιδιώκουν κάποιοι. Θα είναι ότι η πολιτική φθορά θα έχει γίνει μη αναστρέψιμη.