Η δήλωση του Τάσου Γκιολή για τις ευθύνες του Δήμου Σικυωνίων στην πυρκαγιά που κατέκαψε την Καστανιά έφερε χαμηλό βαρομετρικό στην περιοχή.

Δεν γνωρίζω αν έχει δίκιο ή άδικο. Δεν είμαι σε θέση να ξέρω. Δεν την υιοθετώ αλλά οπωσδήποτε την καταγράφω και την αναφέρω.

Διότι είναι μια δήλωση  ξεκάθαρη,που διατυπώνεται για δεύτερη φορά  και ειπώθηκε δημόσια από τον επικεφαλής της Πολιτικής Προστασίας στην Κορινθία, σε μια εκδήλωση που αφορούσε την προστασία των δασών και στην οποία συμμετείχαν άνθρωποι που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της κατάσβεσης.

Επομένως εδώ παίζουν σοβαρό ρόλο όλοι οι παράγοντες που διατυπώθηκε αυτή η δήλωση. 

Το αν ευσταθούν όσα είπε ο αντιπεριφερειάρχης,  δεν είναι ζήτημα πολιτικής αντιπαράθεσης, αλλά αντικείμενο ελέγχου από τις αρμόδιες αρχές.

Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο: γιατί, αντί για θεσμική απάντηση και πλήρη διαφάνεια, η πλευρά του Δήμου Σικυωνίων επέλεξε την οδό της επιστολής και των νομικών αιχμών;

Ο αντιδήμαρχος κ. Μυττάς ζήτησε να πάρει πίσω ο αντιπεριφερειάρχης  των δηλώσεών του και να ζητήσει συγγνώμη, προαναγγέλλοντας μήνυση και χαρακτηρίζοντας τα λεγόμενα Γκιολή «ανυπόστατα».

Επικαλέσθηκε, μάλιστα, μια ιδιωτική συνομιλία που είχαν στην πρώτη του παρόμοια δήλωση, στην οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, είχε ζητήσει συγγνώμη ο κ. Γκιολής.

Αν πράγματι υπήρξε τέτοια συνομιλία, γεννώνται εύλογα ερωτήματα: γιατί δεν ειπώθηκαν τότε όλα δημόσια; Και γιατί ένα τόσο σοβαρό ζήτημα αντιμετωπίζεται με ιδιωτικές διευθετήσεις και όχι με επίσημες τοποθετήσεις;

Μπορεί να ποινικοποιείται η πολιτική ζωή για τόσο σοβαρά θέματα και μάλιστα ανάμεσα στους δυο θεσμούς τοπικής αυτοδιοίκησης;

Αυτά σκεφτόμουν την ώρα που παρακολουθούσα το Δ.Σ. Σικυωνίων την Παρασκευή. 

Αντί για  μαθήματα “υποτιθέμενου  συντακτικού”  για το εάν η λέξη “επανάληψη” χρειάζεται να ειπωθεί ή όχι στο αίτημα της μειοψηφίας για τη λογοδοσία της δημοτικής αρχής ,   ίσως να χρειαζόταν μια καθαρή πολιτική αναφορά για το θέμα που ανέκυψε  από τους κυρίους  Σταματόπουλο και Μυττά.