Με προσοχή, αλλά και με έντονο προβληματισμό, διάβασα το πρόσφατο Δελτίο Τύπου της δημοτικής αρχής Σικυωνίων, στο οποίο γίνεται λόγος για έναν «μαραθώνιο» αντιπλημμυρικών έργων στο παραλιακό μέτωπο του Δήμου. Το κείμενο επιχειρεί να συγκροτήσει ένα αφήγημα συνολικού σχεδιασμού, επιστημονικής επάρκειας και διοικητικής αποτελεσματικότητας, με σαφή πρωταγωνιστή τον Δήμο και προσωπικά τον δήμαρχο κ. Σπύρο Σταματόπουλο.

Ωστόσο, πίσω από τη ρητορική περί «μαραθωνίου», ανακύπτει ένα απολύτως συγκεκριμένο και αναπόφευκτο ερώτημα:
Ποια ακριβώς έργα συνιστούν αυτόν τον μαραθώνιο και ποια είναι, τεκμηριωμένα, η ευθύνη και η συμβολή της σημερινής δημοτικής αρχής σε αυτά;

Διότι, όταν τα γεγονότα τοποθετηθούν στη σωστή χρονολογική τους σειρά, το αφήγημα αρχίζει να καταρρέει.

Οι σοβαρές αντιπλημμυρικές παρεμβάσεις στην περιοχή δεν προέκυψαν από έναν ενιαίο, πρόσφατο σχεδιασμό της δημοτικής αρχής.

Αντιθέτως, αποτελούν απότοκο αλλεπάλληλων καταστροφών, με κορυφαία εκείνη του 2018 από τον «Ζορμπά», αλλά και των έντονων πλημμυρικών φαινομένων των ετών 2013 και 2019. Οι κάτοικοι της περιοχής της “Μεσοποταμίας,” εκεί όπου διέρχεται ο ποταμός Κύριλλος,  βίωσαν επανειλημμένα καταστροφές σε οδικό δίκτυο, γέφυρες, υποδομές, οικίες και περιουσίες, χωρίς να υπάρχει επαρκής πρόληψη ή ουσιαστική θωράκιση.

Ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον  έχει η ιστορία της παραλιακής γέφυρας του ποταμού Κυρίλλου.

Πρόκειται για έργο που κατασκευάστηκε το 2016 από τη δημοτική αρχή, με κόστος περίπου 150.000 ευρώ, χωρίς να προηγηθεί οριοθέτηση του ποταμού και χωρίς τεκμηριωμένη υδραυλική μελέτη.

Το αποτέλεσμα ήταν προβλέψιμο: στις έντονες βροχοπτώσεις των επόμενων ετών (2018), η γέφυρα λειτούργησε ως φραγμός, «φράκαρε» από φερτά υλικά και οδήγησε σε υπερχείλιση με τα γνωστά αποτελέσματα.

Η γέφυρα αυτή  κατεδαφίστηκε και αντικαταστάθηκε με νέα, χρηματοδοτούμενη από την Περιφέρεια Πελοποννήσου μέσω του ΠΔΕ, με κόστος 295.000 ευρώ.

Το ερώτημα λοιπόν,  δεν είναι ποιος κόβει κορδέλες, αλλά ποιος πληρώνει επανειλημμένα το κόστος των λαθών. Και αυτό το κόστος, για άλλη μια φορά, μετακυλίστηκε στους δημότες.

Εδώ προκύπτει ένα κρίσιμο, μη διαπραγματεύσιμο πολιτικό δεδομένο:
Ο κ. Σταματόπουλος δεν είναι νεοεκλεγείς δήμαρχος. Το 2018 βρισκόταν ήδη στον 8ο χρόνο της δημαρχίας του,  όταν συνέβησαν οι μεγάλες καταστροφές και σήμερα συμπληρώνει περίπου 15 χρόνια διοίκησης. Συνεπώς, η ευθύνη για την πρόληψη, τον σχεδιασμό και την ιεράρχηση των έργων βαραίνει πρωτίστως τον ίδιο και τη δημοτική του αρχή.

Τα έργα που σήμερα παρουσιάζονται ως «ενιαίος μαραθώνιος» προέρχονται από διαφορετικές χρονικές περιόδους, διαφορετικούς φορείς και διαφορετικά επίπεδα διοίκησης.

Πριν ένα χρόνο ο Περιφερειάρχης Δ. Πτωχός επισκέφθηκε την περιοχή του Κιάτου για να κάνει αυτοψία στα έργα της Πειφέρειας, στον ποταμό Κύριλλο, αλλά και τις εργασίες καθαρισμού της κεντρικής διώρυγας του ΑΟΣΑΚ.

Χρηματοδοτήσεις του Υπουργείου Υποδομών μετά το 2018, παρεμβάσεις που δρομολογήθηκαν με ευθύνη της Περιφέρειας Πελοποννήσου εμφανίζονται εκ των υστέρων ως προϊόν ενός συνεκτικού σχεδίου της σημερινής δημοτικής αρχής

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η δημόσια δήλωση του ίδιου του δημάρχου ότι πρόκειται για έργα «που θα έπρεπε να είχαν γίνει από τη σύσταση της πόλης του Κιάτου».

Αν αυτή η παραδοχή είναι ειλικρινής, τότε λειτουργεί ως ομολογία πολιτικής αποτυχίας:

Αφού τα έργα ήταν αυτονόητα και αναγκαία, γιατί δεν υλοποιήθηκαν στα προηγούμενα χρόνια της μακρόχρονης διοίκησής του;

Το βίντεο που παρουσιάζει την ..πλημμύρα είναι επί δικής του δημαρχιακής θητείας.

Ταυτοχρόνως εγείρεται το παρακάτω ερώτημα:

Ποια ανάγκη οδηγησε τον δήμαρχο Σικυωνίων να συγχωνεύει έργα διαφορετικών εποχών και ευθυνών, παρουσιάζοντάς τα ως προσωπικό του επίτευγμα;

Έργα τα περισσότερα από τα οποία ήδη έχουν κριθεί μέσα από εκλογικές αναμετρήσεις τόσο το 2019 όσο και το 2023.

Επί της ουσίας τώρα και κατόπιν όλων όσων διαβάσαμε και ακούσαμε:

Οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να γνωρίζουν ποιος πραγματικά ανέλαβε την ευθύνη για κάθε έργο και ποιος απλώς εμφανίζεται ως «πατέρας» έργων που άλλοι σχεδίασαν, χρηματοδότησαν ή εκτέλεσαν.

Το τεστ πατρότητας είναι απλό: ποιο έργο ανήκει πραγματικά στον κ. Σταματόπουλο;

Η απάντηση δεν αφήνει περιθώρια για επικοινωνιακά τερτίπια.

Το ζητούμενο λοιπόν, δεν είναι ποιος εμφανίζει “εαυτόν” στα Δελτία Τύπου, αλλά ποιος εξασφαλίζει ότι το Κιάτο και οι κοινότητές του δεν θα ξαναζήσουν εικόνες καταστροφής.

Τζένη Σουκαρά