Πέρυσι, για τον Πολιτισμό «χάλασε» μια φιλία,  που λέει ο λόγος. Πέρυσι, ο Δημήτρης Μανωλάκης αρνήθηκε το χαρτοφυλάκιο του Πολιτισμού, επικαλούμενος έλλειψη χρόνου, και το ανέλαβε εκ νέου ο Παναγιώτης Λαμπρινός. Ένα χαρτοφυλάκιο που, όπως φάνηκε, δεν θεωρήθηκε τότε ούτε ελκυστικό ούτε προτεραιότητα.

Φέτος όμως, πριν καν χτυπήσει το κουδούνι των εξελίξεων, φύσηξε μια… “πολιτιστική πνοή”. Οι μνηστήρες αυξήθηκαν. Και αν συνυπολογίσει κανείς και τους «σιωπηλούς», ο Πολιτισμός έγινε ξαφνικά πολύ της μόδας. Τόσο της μόδας, όσο και η εσωστρέφεια που ακολουθεί  τους ανασχηματισμούς της «Πνοής».

Κανένας προβληματισμός ωστόσο για το ποιος μπορεί πραγματικά να διαχειριστεί αυτό το εξαιρετικά απαιτητικό κομμάτι μιας πόλης με τεράστια πολιτιστική κληρονομιά. “Όλοι το  μπορούν. Όλοι το κατέχουν. Όλοι ξέρουν.” Τουλάχιστον στα λόγια.

Κι όμως, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, οι πραγματικά καλές μέρες του πολιτισμού έχουν να μας ανταμώσουν από τη δημαρχία Θωμαΐδη. Άνθρωπος του πολιτισμού ο αείμνηστος, ήξερε να τιμά και να αναγνωρίζει ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης.

Άφησε πίσω του ένα δημοτικό θέατρο  όχι μόνο ως κτίριο, αλλά και ως παρακαταθήκη.

Είχε προηγηθεί ο Παναγιώτης Δαλακλείδης που άφησε μια Πινακοθήκη που κοσμεί το κέντρο της πόλης μας με σπουδαία έργα μεγάλων ζωγράφων.

 Την εποχή του  Αλέξανδρου Πνευματικού περάσαμε σε μια περίοδο συντήρησης των προηγουμένων κεκτημένων: χωρίς εξάρσεις, χωρίς μεγάλο όραμα, αλλά με αξιοπρέπεια στη διαχείριση.

Και μετά; Με τη δημαρχία του Βασίλη Νανόπουλου το πρόβλημα άρχισε να φαίνεται. Οι εκδηλώσεις μειώθηκαν και  η ποιότητα επίσης.

Η αποχώρηση της Φάλιας Παπαγιαννοπούλου δεν ήταν τυχαία σε αυτή τη θητεία.

Τα πολιτιστικά κύτταρα του Δήμου μοιάζουν να συρρικνώνονται, να ζαρώνουν στον  χρόνο, να αδειάζουν από περιεχόμενο, να λειτουργούν περισσότερο τυπικά και ανούσια  παρά από πίστη σε έναν σκοπό.

Κάπως έτσι αναρωτιέμαι για όλους εκείνους που ζητούν τον Πολιτισμό ως χαρτοφυλάκιο, αν έχουν υπόψη τους δυο-τρεις βασικές παραμέτρους.  Γιατί Πολιτισμός δεν είναι μόνο ημερολόγιο εκδηλώσεων. Είναι παραγωγή έργου , συνέχεια, είναι πυλώνες, είναι άνθρωποι.

Το στοίχημα, λοιπόν, για την αντιδήμαρχο Δήμητρα Τσουλουχά είναι μεγάλο. Να φρεσκάρει τους πολιτιστικούς πυλώνες. Να μπει φρέσκος αέρας παντού. Να παραχθεί πολιτισμός στον τόπο μας: στη Βιβλιοθήκη, στην Πινακοθήκη, στη Φιλαρμονική, στις Χορωδίες, στο Θέατρο.

Χρειάζεται δουλειά. Πολλή δουλειά. Και συλλογική. Χρειάζονται άνθρωποι που γνωρίζουν, άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης, όχι απλώς διαχειριστές ημερομηνιών. Χρειάζεται  μια μικρή “σταυροφορία” για να ξαναβρούμε την πολιτιστική μας πυξίδα.

Η νέα αντιδήμαρχος έχει επιδείξει εδώ και δυο χρόνια μια επιτυχημένη πορεία. Εχει αποδείξει πως είναι άνθρωπος εργατικός, συλλογικός και με όρεξη. Ευχόμαστε να κάνει τη διαφορά. Δεν θα είναι εύκολο.

Ο χρόνος θα δείξει. Αλλά ο Πολιτισμός δεν αντέχει άλλη αναμονή.

Τζ. Σουκ.