Τα Χριστούγεννα
δεν είναι μέρες.

Είναι φως που θυμάται.
Μυρωδιές που επιστρέφουν.
Φωνές που δεν έφυγαν ποτέ.

Τώρα που μεγάλωσα
δεν μετρώ τον χρόνο.
Μαζεύω μνήμες.
Τις κρεμάω στα κλαριά του δέντρου μου.

Εκεί φυλάω τη ζωή μου.

Μια μπλε μπάλα
με κόκκινο βελούδο —
τα τελευταία Χριστούγεννα της μητέρας.
Οι χρυσές καμπανούλες της Έλενας.
Ο σκίουρος της Άννας.
Μικρά ανθρωπάκια από τη Μάνια,
αγορασμένα με ξεγνοιασιά.

Γυάλινα αστέρια, δικά μου.
Ένας Άγιος Βασίλης,
κόκκινος και ροδαλός,
χειροποίητος — της Μαρίας.

Ένα δέντρο.
Και μέσα του
μια ολόκληρη ζωή.Να αναβοσβήνει μέσα στη νύχτα.

Να αλλάζει μορφές. Να θυμίζει τα λαμπίονια με τα πρόσωπα που μετά έγιναν λουλούδια.

Και ύστερα αστέρια. Και μετά πολύχρομα φωτάκια.

Και μετά σοβάρεψαν και πήραν ενα ύφος σικ.

Χωρίς να τολμούν. Απλά να υπάρχουν.

Παραμονές.

Να προλάβουμε.
Να τρέξουμε.
Να αγοράσουμε.
Να βοηθήσουμε και κάποιον.
Για την ήσυχη συνείδηση.

Παραμονές.

Ένας κόσμος που λάμπει υπερβολικά.
Σαν λούνα παρκ.

Μαλώνουμε για το δέντρο, για τον σκούφο, για τα στολίδια.

Κι όταν κλείσει,
τι μένει;

Η ουσία. Που μπερδεύτηκε.
Νόμισε πως είναι καρναβάλι.

Κι όμως, δεν χάθηκε.
Κρύφτηκε στα σιωπηλά.

Στο πιάνο της θείας μου της Μαρίνας, στην «Άγια Νύχτα».
Μαύρο πιάνο , δίπλα στο δέντρο με τα ασημένια στολίδια.
Στο άλλο πιάνο, χρόνια μετά του Νίκου. 
Με την “Άγια Νυχτα” της οικογένειας. Στη Ζέας. Στον Πειραιά.
Κι ο πατέρας να κρατάει το ίσο.

Στην πρώτη πιατέλα δικών μου μελομακάρονων.
Στα κεριά στο τζάκι του σπιτιού μου.

Στα κάλαντα που τώρα είναι CD και τότε είχε τη δική μου φωνή.

Και της Ζέτας.
Της Κούλας.
Στα λουστρίνια κάτω από το κρεβάτι.
Στα σοκολατάκια κάτω από το μαξιλάρι.

Και σε εκείνα τα Χριστούγεννα
που γίναμε  όλοι με χέρια δυνατά. .

Χέρια που μάζευαν τρόφιμα.
Χέρια που έδιναν.
Μαζί με τη Μητρόπολη.Για να γεμίσουμε τα ράφια της Θεοπροσφοράς. 
Μαζί με τους ανθρώπους του τόπου μας.

Όχι από λύπηση.
Από ανάγκη να σταθούμε άνθρωποι.

Κι εκείνη η χαρά.
Η βαθιά, η ήσυχη.
Ήταν το πιο καθαρό φως.

Το πιο οξυδερκές Χριστουγεννιάτικο πνεύμα.

Όσο μεγαλώνουμε
ψάχνουμε την πρώτη ματιά.
Την αθώα.
Την ενθουσιώδη.
Αυτή που έβλεπε τον κόσμο
σαν υπόσχεση.

Τώρα κάθε Χριστούγεννα αναζητώ τον τόπο μου ..Τις αναμνήσεις μου..

Τις απλώνω σαν φρεσκοπλυμένα ασπρόρουχα και από μέσα αναδύεται όλη η αθωότητα μιας μοναδικής διαδρομής.

«Τα Χριστούγεννα είναι η τήρηση ενός τόπου…
για τις αναμνήσεις της αθωότητάς μας.»
Joan Mills

Καλές Γιορτές.