Κάτω από το σκοτάδι, ξεσκόνισα τη μνήμη μου,

κλαμένος για το άλλο Εγώ, που δεν πρόλαβε

Γιώργος Φραγκούλης, Αιρέσεις κι αφαιρέσεις

Πέθανε ο εθνικός τροβαδούρος Διονύσης Σαββόπουλος

Και λοιπόν…εμένα τί με νοιάζει;

Εγώ έχω ραντεβού με το γιατρό για κάτι πόνους. Περίμενα τρεις μήνες να μου το κλείσει

Εγώ παίρνω διαζύγιο και προσπαθώ να “βολέψω” τα παιδιά στους γονείς μου

Εγώ απολύθηκα, δεν βρίσκω δουλειά και τα λεφτά τελειώνουν

Εγώ πηγαίνω κάθε μέρα στο Σύνταγμα, συμπαράσταση στα θύματα των Τεμπών

Εγώ δεν ακούω ελληνική μουσική, γιατί τη βρίσκω μπανάλ

Εγώ είμαι γνήσιος αριστερός και για τον εκλιπόντα ισχύει ‘τα στερνά τιμούν τα πρώτα’

Αντί για λουλούδια στον τάφο του μεγάλου τραγουδοποιού, θα εναποθέσουν οι ‘κωλοέλληνες’ ένα κοινωνικά κακιασμένο και ιδεολογικά αποξηρωμένο δεμάτι από μικροψυχιές

Αυτό το ‘και λοιπόν;’ θα καταστρέψει τη χώρα [ή ό,τι απόμεινε από αυτήν]

Έτσι κι αλλιώς ξε-μείναμε από σύμβολα, ευτελίσαμε την Ιστορία μας, αποκαθηλώσαμε τους ήρωές μας [ή τους αντικαταστήσαμε με αντι-ήρωες μιάς χρήσης]

Ήρθε η στιγμή να μείνουμε εντελώς απομονωμένοι, για να μηρυκάζουμε, σαν χρήσιμοι ηλίθιοι: ‘αφού ουδείς νοιάζεται γιατί να νοιαστώ εγώ;’

Μόνον που δεν θα υπάρχει κανείς για να μας ακούσει