Ζεις επιδέξια

σε χαραμάδες,

Παναγιώτης Κριμπάς, Απολύμανση

Τελικά, με όσα βλέπουμε κι ακούμε τον τελευταίο καιρό, ο λαός θα πιστέψει ότι όλα είναι show.

Τόσο οι κυβερνητικές [ένοχες] πιρουέτες, όσο και το μιντιακό [ημίθαμπο] παραβάν.

Τόσο οι [φάλτσες] αντιπολιτευτικές κορώνες, όσο και οι [άσφαιρες] δηλώσεις των πρώην και αεί [;]

Τόσο η [αυτο-υπονομευόμενη]Δικαιοσύνη, όσο και τα επινίκεια [πανηγύρια]σε πλατείες.

Οι πολιτικοί [μαζί με τα ΜΜΕ] αντί να αφουγκράζονται τις αγωνίες της κοινωνίας, προτιμούν να την «φλομώνουν» με εικόνες, πολλές από τις οποίες είναι κατασκευασμένες, μακιγιαρισμένες ή προϊόντα των deep fake.

Αναζητούνται συνείδηση χωρίς αστερίσκους, ιδανικά χωρίς σκοπιμότητες, ηθική χωρίς σχετικότητες.

Δεν αρκούν τα συνθήματα και τα στοιχήματα για να δικαιωθούν τα θύματα.

Δεν αρκούν τα «δικαστήρια των πάνελ» και οι μονόλογοι των μεν και των δε, για να αισθανθούμε όλοι ότι ζούμε σε κράτος δικαίου.

Δεν αρκούν οι ανακοινώσεις για νέα κόμματα για να πειστούν τα παιδιά μας ότι δεν θα έχουμε ξανά τραγωδίες.

Εγκλήματα-αποστήματα-διλήμματα: το τρίπτυχο της δυστυχίας του νεοέλληνα που δεν πιστεύω ότι θα λυθεί από τις φωτογραφίες των υποψηφίων πρωθυπουργήσιμων των παλαιών και των καινούργιων [;] κομμάτων

Οι οθόνες, τα social media, τα ινσταντανέ δεν δια-μορφώνουν όρους σταθερής κοινωνικής ειρήνης και διαφανούς διαχείρισης κρίσεων.

Χρειάζεται μία βαθύτερη τομή στην κουλτούρα μας, η οποία όμως θα πονέσει πολλούς, ενόχους και λιγότερο ενόχους.

Φοβάμαι και ορισμένους αθώους, ως παράπλευρη απώλεια στην κάθαρση

Η Αλήθεια όμως έχει τίμημα…