Εκεί, στον κάμπο του Φενεού, στα χώματα που κάποτε οι παλιοί πότιζαν με ιδρώτα και πίστη, στήθηκε το “νέο αφήγημα”.
Μια αφήγηση φροντισμένη, σχεδόν τελετουργική, για τον ιερό τόπο, το νερό, τη γη και το ψωμί του αγρότη.

Ο Δήμαρχος Σικυωνίων επέστρεψε στο γνώριμο σκηνικό της υπαίθρου. Όχι για να σκάψει, αλλά για να χτίσει τη “νέα επικοινωνία”.
Με καπέλο, μπλούζα-σύμβολο, και όλες τις λεπτομέρειες της καλής παραγωγής.

Κάμερες, μικρόφωνα, πλάνα που καδράρουν συναίσθημα.
Κι ύστερα… υπογραφές. “Καθυστερημένες” όμως υπογραφές!

Γιατί, πώς αλλιώς να το πεις, πατριώτη;
Πώς να ερμηνεύσεις την κατά τα άλλα συγκινητική  δωρεά του δημάρχου προς στους συντοπίτες του όταν βλέπεις πως  είχε αποφασιστεί από τις 9 Νοεμβρίου 2021 να δοθεί στον τόπο του,  σε συνεδρίαση της Οικονομικής  Επιτροπής; (διαβάστε εδώ)
Αλλά εδώ και 4 χρόνια … δεν είχε αναρτηθεί καν στην ΔΙΑΥΓΕΙΑ!
Δεν είχε πάρει ούτε αριθμό πρωτοκόλλου.

Τι μεσολάβησε; Ποιος ξέρει. Ίσως δεν χρειάστηκε.
Ίσως η δωρεά κρατήθηκε σαν “άσσος στο μανίκι”, για την ώρα που τα πράγματα πολιτικά θα σκούραιναν.
Και να που φαίνεται πως ήρθε η ώρα! Μαζί με την μπλούζα- σύμβολο και το καπέλο!

Η ώρα της επανάστασης!
Αυτή τη φορά με θεματολογία το “προφίλ του ανθρώπου της γης”. Του τελευταίου που πότισε. Του πρώτου που θυμάται.
Μα η πολιτική δεν είναι θέατρο. Κι ο πολίτης δεν συγκινείται πια εύκολα.
Γιατί στην εποχή της επικοινωνίας, ακόμα και η “αυθεντικότητα” μπορεί να σκηνοθετηθεί!

Όσοι ξέρουν, βέβαια, διάβασαν τα πλάνα.
Η επιστράτευση δεν ήταν τεχνική. Ήταν συναισθηματική.
Το βλέμμα, η φωνή, οι σιωπές.
Και πίσω από όλα αυτά; Η απόφαση του 2021 να φωνάζει “φάλτσα”!.

Γιατί τώρα;
Γιατί όχι τότε;
Γιατί δεν το είπε στους συντοπίτες του τότε ο Σπύρος Σταματόπουλος  ούτε καν ως υποψήφιος στις τελευταίες εκλογές;
Τι άλλαξε σήμερα και “έπεσαν” οι υπογραφές;

Περίεργα πράγματα!