Στο L’Olympia το 1969, η Νίνα Σιμόν μετέτρεψε το τραγούδι του Μπομπ Ντίλαν σε πολιτική και προσωπική κραυγή, σημαδεύοντας μια κορυφαία στιγμή της καριέρας της και της μουσικής ιστορίας.

Τον Μάρτιο του 1969, η Νίνα Σιμόν ανέβηκε στη σκηνή του L’Olympia στο Παρίσι, σε μια περίοδο που η καριέρα και η προσωπική της ζωή δοκιμάζονταν. Είχε ήδη διανύσει πάνω από μια δεκαετία στη δισκογραφία, αλλά η δημόσια εικόνα της άλλαζε ριζικά: η πολιτική της φωνή δυνάμωνε, εμπνευσμένη από τον Μάλκολμ Χ, ενώ η προσωπική της ζωή διαλυόταν, σημαδεμένη από έναν κακοποιητικό γάμο και οικονομικές δυσκολίες.

Την προηγούμενη νύχτα, η Σιμόν είχε παρακολουθήσει την φίλη της, τη Νοτιοαφρικανή τραγουδίστρια και ακτιβίστρια Μίριαμ Μακέμπα, να ερμηνεύει το I Shall Be Released στο ίδιο θέατρο. Το τραγούδι, γραμμένο από τον Μπομπ Ντίλαν το 1967 κατά την περίοδο απομόνωσής του, είχε κυκλοφορήσει ανεπίσημα και ήδη γνώριζε αλλεπάλληλες διασκευές. Για τον Ντίλαν, οι στίχοι δεν ήταν σαφείς: άλλοτε έμοιαζαν να μιλούν για φυλακή, άλλοτε για μια πνευματική λύτρωση. Το μήνυμα παρέμενε ανοιχτό σε ερμηνείες.

Το ίδιο, αλλά αλλιώς

Η Σιμόν, ανεβαίνοντας στη σκηνή του L’Olympia, μετέτρεψε το τραγούδι σε κάτι τελείως διαφορετικό: σε προσωπική και συλλογική κραυγή απελευθέρωσης. Η ερμηνεία, που κατέγραψε η γαλλική τηλεόραση, ξεκίνησε λιτά στο πιάνο και κορυφώθηκε σε έκρηξη πάθους. Εκεί όπου ο Ντίλαν ακούστηκε εσωστρεφής, η Σιμόν το μετέτρεψε σε τραγούδι ελπίδας και αγώνα.

Λίγους μήνες αργότερα, συμπεριέλαβε το τραγούδι στο άλμπουμ της To Love Somebody (1969), παραδίδοντας την πιο αναγνωρισμένη εκδοχή του κομματιού. Η ερμηνεία της άνοιξε τον δρόμο για πληθώρα άλλων διασκευών: από την μπλουζ εκτέλεση της Μπιγκ Μάμα Θόρντον, μέχρι gospel, soul και ακόμη και ρέγκε ή καλύψο στην Καραϊβική. Το τραγούδι είχε πλέον αλλάξει ιδιοκτησία – δεν ανήκε πια στον Ντίλαν, αλλά στη φωνή της Σιμόν και στην παγκόσμια κοινότητα που το αγκάλιασε.

Το 1970, η Σιμόν εγκατέλειψε τον σύζυγό της και έφυγε για τα Μπαρμπέιντος, πριν εγκατασταθεί μόνιμα στην Ευρώπη. Χρόνια αργότερα, το 1991, ξανασυναντήθηκε στο στούντιο με τη Μακέμπα στις Βρυξέλλες και ξανατραγούδησαν το I Shall Be Released. Η φωνή της Σιμόν, πιο βαριά και κουρασμένη, διατηρούσε ωστόσο την ίδια δύναμη. Αυτή τη φορά, το τραγούδι ακουγόταν ως γιορτή, μια κυριολεκτική επιβεβαίωση του στίχου «Any day now, I shall be released».