Οδηγός επιβίωσης για διακοπές με μποφόρ και ξέχειλους κάδους

  • Η επομένη του Δεκαπενταύγουστου ξημέρωσε με δροσερά μποφόρ στο Αιγαίο και με έναν Κορινθιακό ζαρωμένο από τα κύμματα.

  • Δεν το κάνουμε και θέμα αλλά  πάντως είναι “θέμα” πως εδώ και ένα μήνα περίπου δεν μπορούμε να κάνουμε ένα μπάνιο.
  • Την σκέψη μας στους θαλασσοδαρμένους εκδρομείς του Αυγούστου. Κουράγιο σε όσους ξεκίνησαν με βαλίτσες, πληρώσανε τα πανάκριβα ακτοπλοϊκά, βρήκαν και ξενοδοχείο (θαύμα!) και τώρα κάθονται στο μπαλκόνι να κοιτούν τον αφρισμένο ορίζοντα. Πού να σταθείς; Πού να βουτήξεις;
    Καλοκαιρινός εφιάλτης.
  • Στα καθ’ ημάς, η πόλη συνεχίζει να πορεύεται νωχελικά – άλλοι λίγο από άδεια, άλλοι λίγο από βαρεμάρα – και τσουπ, ξαναβρεθήκαμε στο κέντρο, παρέα όλοι. Κάτι σαν reunion σε light έκδοση.
    Οι καταστηματάρχες συμμορφώθηκαν με την κανονιστική, δεν άνοιξε ρουθούνι.
  • Και να δεις που οι δρόμοι είναι ευάεροι, είναι ευήλιοι .Και – μην το πεις πουθενά – οι δρόμοι δεν είναι αεροδρόμια. Δηλαδή… χωράει άνθρωπος να περπατήσει, μητέρα με καρότσι να περάσει χωρίς να χρειαστεί να κάνει slalom, έχει φως, έχει αέρα. Θαύμα!
  • Παρεμπιπτόντως ,έχετε προσέξει πόσοι ξένοι είναι ανάμεσά μας; Όχι, δεν λέω “τουρίστες” – γιατί είναι πια κάτι παραπάνω. Είναι η νέα κανονικότητα.
    Πρώτη φορά φέτος τέτοια παρουσία Λιβανέζων, Ρώσων, οικογενειών από Γερμανία και Ιταλία. Μπράβο τους που ήρθαν, μπράβο τους που μένουν  — μπράβο τους και αν καταφέρουν να πάνε και στα Καλάμια χωρίς να χαθούν. Γιατί το “πώς θα φτάσεις” είναι ένα από εκείνα τα “μικρά” που ποτέ δεν μας απασχολούν… μέχρι να γίνει viral στα stories τους.
  • Κατά τα άλλα, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Σοφικό τη Δευτέρα. Στο θέατρο Σολυγείας που θα φιλοξενήσει τον σπουδαίο Σωκράτη Μάλαμα και την εξαιρετική ερμηνεύτρια Ιουλία Καραπατάκη. 
  • Για την ώρα αυτό μας ενδιαφέρει. Να το ζήσουμε, να καταγραφεί στην ιστορία του τόπου μας.
  • Τα υπόλοιπα, “πότε τα είπατε, πότε τα συμφωνήσατε” ειλικρινά όταν πάψουν να είναι παρασκήνιο, θα αρχίσουν να μας  ενδιαφέρουν στην σωστή τους διάσταση.
  • Τα παγκάκια των ταξιτζήδων. Βάφτηκαν, μπήκαν ξανά στη θέση τους κάτω από τη χαρουπιά, κι όπως ήθελε η αρχική παραγγελία να είναι… αυτόνομα. Δηλαδή παγκάκια με συνείδηση σκιάς. Να πηγαινοέρχονται κάτω από το δέντρο για να μην τα χτυπάει ο ήλιος.

  • Περνάμε στις “ομορφιές” του Αυγούστου: Οι επισκέπτες κατέφθασαν, οι κάδοι τίγκαραν πριν προλάβει να σβήσει το “καλωσήρθατε”.

  • Το προσωπικό καθαριότητας… δεν φτάνει ούτε για δείγμα.

  • Αλλά πες και κάτι στους πολίτες που μετακομίζουν πετώντας ό,τι χωράει το αγροτικό έξω από τον κάδο: νιπτήρες, σιδερώστρες, και βάλε. Μπουρλότο η γειτονιά.

  • Αγανάκτησε και ο αντιδήμαρχος Λουτρακίου Π. Μουζάκης — και δίκιο έχει.
    Δεν είναι υπάλληλοι καθαριότητας “κατ’ οίκον” τα συνεργεία του Δήμου. Δεν μπορεί ο καθένας να αδειάζει το σπίτι του όπου τον βολεύει και να περιμένει από άλλους να καθαρίσουν.

  • Η καθαριότητα, φίλοι, δεν είναι σκουπάκι και φαράσι. Είναι κουλτούρα.
    Και αυτή, δυστυχώς, είναι πιο σπάνια από πάρκινγκ τον Δεκαπενταύγουστο.

  • Το ίδιο σκηνικό και στα παραθεριστικά – Ξυλόκαστρο, Ευρωστίνη και λοιπά. Ο Δήμος, ό,τι μπορεί κάνει. Το θέμα είναι: Εσύ τι κάνεις;Για την ώρα μάζεψε τις γόπες από την παραλία και μετά φωτογράφισε όλους τους κάδους που ασχημονούν στις μέρες μας.

Related Posts