Σε μια εποχή όπου η ισότητα, η αξιοπρέπεια και η γυναικεία ενδυνάμωση γίνονται σημαίες λόγου, αλλά συχνά όχι πράξης, η Αντιδήμαρχος Δήμητρα Τσουλουχά μοιράζεται μια προσωπική ανάρτηση μεταφέροντας τη δική της αλήθεια — μια εξομολόγηση που συγκινεί και αφυπνίζει.

Eίναι η ουσία του ρόλου της γυναίκας σε οποιαδήποτε μορφή της στην κοινωνία.

Η γυναικεία αξιοπρέπεια δεν φωνάζει για να την ακούσεις, ούτε επιδεικνύει την αξία της. Δεν διαλαλεί την “πραμάτεια” της, δεν ζητά χάρη, δεν ζητιανεύει αποδοχή. Στέκεται σιωπηλή, σταθερή, αληθινή. Την αναγνωρίζεις από τη στάση, όχι από τα λόγια. Από τη συνέπεια, όχι από την επίδειξη. Από τις πράξεις που αφήνουν ίχνη χωρίς να πατούν πάνω σε κανέναν.

Είναι η γυναίκα που δεν προσποιείται, που αντέχει, που συνεχίζει. Και με κάθε της βήμα, διεκδικεί αυτό που της αξίζει: τον σεβασμό. Όχι επειδή τον απαιτεί, αλλά επειδή τον εμπνέει.

Η ανάρτηση της κας Τσουλουχά:

«Επειδή κάποιοι μιλούν για τη μοναξιά της γυναίκας, τη βία, την ανισότητα… ξεχνούν όμως πώς φέρθηκαν σε άλλες γυναίκες. Πώς τις πολέμησαν, τις ειρωνεύτηκαν, τις διέσυραν. Και κάποιες φορές, πιο σκληρά απ’ όλους… το έκαναν γυναίκες», σημειώνει, αναδεικνύοντας μια πτυχή της καθημερινής μάχης που δίνουν πολλές γυναίκες, όχι μόνο απέναντι στην κοινωνική αδικία, αλλά και στη σιωπηρή υποκρισία.

Με λόγια γεμάτα δύναμη, αλλά και τρυφερότητα, η κ. Τσουλουχά περιγράφει το τι σημαίνει να παραμένεις όρθια όταν όλα μέσα κι έξω σε λυγίζουν:

“Επειδή κάποιοι μιλούν για τη μοναξιά της γυναίκας, τη βία, την ανισότητα…

Ξεχνούν όμως πώς φέρθηκαν σε άλλες γυναίκες.

Πώς τις πολέμησαν, τις ειρωνεύτηκαν, τις διέσυραν.

Και κάποιες φορές, πιο σκληρά απ’ όλους… το έκαναν γυναίκες.

Εγώ δεν χρειάζεται να φωνάξω.

Είμαι εδώ. Όρθια.Μόνη, αλλά όχι αδύναμη.

Μητέρα. Γυναίκα. Άνθρωπος.

Η δύναμή μου είναι το παιδί μου.

Είναι η οικογένειά μου.

Είναι οι νύχτες που κράτησα δάκρυα για να μη λυγίσω.

Είναι τα πρωινά που σηκώθηκα για να μη δει κανείς την κούραση.

Είναι η πίστη πως αξίζει να μένεις αληθινός,

ακόμα κι όταν σε πληγώνουν.

Μη μετράτε τις γυναίκες απ’ τα λόγια τους,

αλλά από όσα αντέχουν και συνεχίζουν σιωπηλά.

Αφιερωμένο σε όλες τις γυναίκες που δεν υποκρίνονται.

Που συνεχίζουν.

Που δεν παραιτούνται.

Ας συνεχίσουν να μας πολεμούν. Δεν μασάμε.

Και εγώ θα συνεχίσω να προσφέρω.

Με ήθος, αγάπη, ταπεινότητα , αξιοπρέπεια και σεβασμό στους δημότες μας.”