Ιούλιος κούκλος!
Ζεστός, με θάλασσες κάλμες, ταξιδιάρες.

Τα πλοία να πάνε και να έρχονται στα πέλαγα και να σφυρίζουν σε κάθε λιμάνι…

Τα ξωκλήσια στο Αιγαίο να λάμπουν κάτω από τον ανελέητο ήλιο.
Και τα απογεύματα να ασβεστώνονται οι αυλές, γιατί όπου να ‘ναι έρχεται της Παναγιάς η γιορτή.

Τα βράδια, στα στενά της πόλης, να σου κρύβεται το αγιόκλημα και το γιασεμί, κι εσύ να τους χαμογελάς κάνοντας πως δεν τα συνάντησες ποτέ — μα τα λατρεύεις.
Είναι σαν τις αγαπημένες σκιές, τις πολύτιμες μνήμες που κουβαλάμε όλοι μας…
Αυτές που δεν δανείζονται και δεν μπαίνουν ποτέ υποθήκη.

Ιούλιος στην Ελλάδα του πλούτου και της φτώχειας.

Οι μεν στα σκάφη που κοσμούν τον καμβά της εποχής και στις πανάκριβες ξαπλώστρες του Αιγαίου λιάζονται.
Κι εμείς, με ένα κομμάτι καρπούζι και ένα παγωμένο ψυγειάκι δίπλα στην ακροθαλασσιά.
Να απομακρυνόμαστε από της ζωής την υπόγα, και τα όνειρα και οι ελπίδες μας να λούζονται στο αλμυρό νερό.
Να γιατρεύονται οι πληγές μας…
Να ποτίζονται τα θέλω μας και να θεριεύουν οι επαναστάσεις μας.

Ιούλιος, της Ελλάδας αγκυροβόλι ψυχής.
Και ναι, μπορεί τα κλιματιστικά να αγκομαχούν, αλλά να…
Έχει τη γλύκα της η εποχή τούτη, σαν να μύρισες τώρα δα τον πιο ζουμερό γιαρμά και κάθισες κάτω από το αλμυρίκι να τον απολαύσεις.

Είναι η αίσθηση αυτή σαν τη μικρή βαρκούλα που δραπετεύει από το αλιευτικό καταφύγιο της πόλης, χαιρετώντας τους πανάκριβους επισκέπτες…
Σε μια θάλασσα λάδι, σταματά στο κέντρο του Κορινθιακού και αισθάνεται ελευθερία και ευτυχία μαζί…

Ιούλης, με τα πλακόστρωτα να πιάνουν φωτιά.
Τα μεσημέρια να μοιάζουν ανελέητα…
Και τα απογεύματα να σου ξεπληρώνουν την ταλαιπωρία.
Να σου χαρίζουν το πιο όμορφο ηλιοβασίλεμα που είδες μέχρι τώρα — γιατί αύριο θα είναι καλύτερο…

Κάτω από τον έναστρο ουρανό, μελωδίες κυκλώνουν.
Είναι η Ελλάδα που τραγουδά κάτω από τις αρχαίες κολώνες, σε πλατείες και στάδια.
Είναι η Ελλάδα που υποδύεται, σε μικρά και μεγάλα θέατρα, και υποκλίνεται στο ταλέντο, στην έμπνευση, στην προσπάθεια. Στην ανάταση ψυχής.

Είναι η Ελλάδα που γίνεται μια αγκαλιά, που αγαπά και ερωτεύεται…
Που μοιάζει πιο όμορφη ηλιοκαμένη μέσα από το καφτάνι της.
Μοιραία και απλή.
Ανάλαφρη, με γάργαρο το γέλιο και υπομονή. Κατανόηση.

Είναι η Ελλάδα που άφησε πίσω τις σκέψεις και τα τοξικά απόβλητα που σέρνονται πίσω της σαν γλαροπούλια, και μόνη στην πλώρη ετοιμάζεται για αγκυροβόλι στον πιο παραδεισένιο προορισμό.

Νιώστε την. Χαρείτε την. Είναι η δική μας πατρίδα.