Οι Πλατείες..
Είναι το ανοικτό πεδίο, το κενό, το διέξοδο, το άφορτο. Ταυτόχρονα αποτελεί πεδίο δραστηριοποίησης των ανθρώπων, τόπο συνεύρεσης, συναναστροφής, αναψυχής κι ανεμελιάς.

Είναι τόπος λόγου, πράξης, παραγωγής, άσκησης πολιτιστικής, πολιτικής και κοινωνικής δραστηριότητας, πεδίο δράσης, αγώνων κι ανάπτυξης ιδεών. Είναι, γι’ όλα αυτά, το τοπόσημο, το σύμβολο της περιοχής. Έχει να σου διηγηθεί ιστορίες και να δημιουργήσει συναισθήματα: Αυτά που οι άνθρωποί της κουβαλούν και τα μεταφέρουν στο χώρο. Ο χώρος μιλά, ανασαίνει, παράγει ζωή.

Η Ναταλία Μελά στην Ακαδημία Αθηνών. Μαρτιος 2011.

Η Ναταλία Μελά…
Η Ναταλία Μελά (1923–2019) ήταν σπουδαία Ελληνίδα γλύπτρια και εγγονή του Μακεδονομάχου Παύλου Μελά και της Ναταλίας Δραγούμη . Σπούδασε γλυπτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών (1942–1947), υπό την καθοδήγηση των Κωνσταντίνου Δημητριάδη και Μιχάλη Τομπρού, και αργότερα εργάστηκε στο εργαστήριο του Αθανασίου Απάρτη.
Μετά την αποφοίτησή της το 1948, συνεργάστηκε με τον αρχιτέκτονα – καθηγητή Δημήτρη Πικιώνη για το μνημείο του επισκόπου Χρυσάνθου και το Μνημείο Πεσόντων στο Λεόντιο της Νεμέας . Αυτή η συνεργασία περίπου το 1949–1950 υπήρξε καθοριστική για τον τρόπο που άρχισε να αντιλαμβάνεται την γλυπτική.
Η Μελά ενσωμάτωσε την παράδοση και τη σύγχρονη τέχνη με καινοτόμο τρόπο – από τα αγάλματα μυθικών ηρώων έως εργαλεία και ζώα, φτιαγμένα με ποικίλες ύλες και μεταλλικά στοιχεία.

Η συνεργασία της με τον Πικιώνη έδειξε πώς η γλυπτική μπορεί να ενταχθεί λειτουργικά και αισθητικά σε αρχιτεκτονικούς χώρους.
Η ίδια θεωρείται «δύναμη της φύσης», δραστήρια μέχρι τα βαθιά της γηρατειά, δημιουργώντας έργα που στολίζουν δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους

Ο Δημήτρης Πικίωνης
Ο Δημήτρης Πικιώνης (1887–1968) ήταν εξέχων Έλληνας αρχιτέκτονας, πολεοδόμος και ιστορικός της τέχνης, γνωστός για την αναβάθμιση χώρων όπως το Πανεπιστήμιο Αθηνών και πλατείες της Αθήνας. Η συνεργασία του με τη Μελά για δημόσια μνημεία έθεσε νέα πρότυπα σύνδεσης γλυπτικής, τοπίου και μνήμης.