Με ιδιαίτερη συγκίνηση και βαθύ σεβασμό, αποχαιρετούμε την Αργυρώ Νικολοπούλου, πρώην πρόεδρο του Ευθύμειου Κέντρου Κορίνθου, που έφυγε χθες πλήρης ημερών.

Τη γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν εργαζόμουν στην τηλεόραση. Από την πρώτη στιγμή, διέκρινα σε εκείνη μια σπάνια δύναμη ψυχής, ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη και μια φλόγα αγωνιστική,για τα παιδιά με τις ειδικές ικανότητες,  που δεν έσβηνε μπροστά σε καμία δυσκολία.

Η Αργυρώ Νικολοπουλου δεν ήταν απλώς μία διοικητική παρουσία.

Ήταν μια στέγη, μια αγκαλιά, μια παρηγοριά για κάθε παιδί και κάθε γονιό που κουβαλούσε τον δικό του Γολγοθά. Με προσωπικές εμπειρίες που την έδεναν βαθιά με τον σκοπό του Κέντρου, ονειρεύτηκε έναν χώρο ζεστασιάς, φροντίδας και ελπίδας. Μαζί με Κορίνθιους δωρητές, θεμελίωσε το Ευθύμειο Κέντρο το 1990, το οποίο άνοιξε τις πύλες του το 1996, με τη στήριξη του τότε υφυπουργού Πρόνοιας, Θεόδωρου Κοτσώνη.

Το Κέντρο πέρασε από χίλια κύματα, κινδύνεψε πολλές φορές με κλείσιμο. Τη γνώρισα τότε, στους μεγάλους αγώνες της για τη σωτηρία του. Είχα την τιμή να σταθώ δίπλα της, μέσα από τρεις τηλεμαραθωνίους, που ενεργοποίησαν την κοινωνία, ευαισθητοποίησαν το κοινό και έσωσαν το Ευθύμειο από το οριστικό λουκέτο.

Μαζί, δώσαμε μάχες για να “σπάσουν κωδικοί”, για να αναγνωρίσει η Πολιτεία την αναγκαιότητα και την αξία του έργου αυτού. Ο τελευταίος μας τηλεμαραθώνιος είχε έναν μεγάλο στόχο: τη δημιουργία της Στέγης Υποστηριζόμενης Διαβίωσης, για τα παιδιά του Κέντρου όταν οι γονείς τους δεν θα είναι πια κοντά.

Η Αργυρώ αποχώρησε από τη θέση της προέδρου το 2002. Η Στέγη, όμως, έγινε πραγματικότητα το 2014. Και σήμερα, εννέα παιδιά ζουν εκεί με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και αγάπη – όπως εκείνη ονειρεύτηκε.

Η δυναμική, συναισθηματική, πεισματάρα αγωνίστρια Αργυρώ θα μείνει πάντα έτσι στη μνήμη μου.

Ήταν ένας άνθρωπος που με έσπρωξε σε δρόμους προσφοράς και αλληλεγγύης.

Και εξαιτίας της, σήμερα νιώθω υπερήφανη μέσα από αυτή την πτυχή της δουλειάς μου.

Αντίο, Αργυρώ.
Το έργο σου είναι εδώ. Ζωντανό. Όπως κι εσύ στις καρδιές μας.