Πάρτε βαθιά ανάσα – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Από αύριο η χώρα ξαναμπαίνει στον “φούρνο”.

Θέλει ψυχραιμία, σκιά και πολύ νερό. Αλλά και λίγη αυτογνωσία, αν με ρωτάτε.

Γιατί, να σας πω κάτι; Δεν είναι ο καύσωνας που με φοβίζει, πατριώτη.

Είναι ο συνδυασμός της θερμοπληξίας με τις πολιτικές πυρκαγιές που ξεσπούν ξαφνικά σε κάθε γωνιά.

Ποιος τσακώθηκε με ποιον, ποιος “καρφώνει” ποιον και ποιος ετοιμάζει νέο γύρο παραπολιτικών… παραθερισμών. Ζέστη είναι αυτή – πλαδαρώνει και η σκέψη.

Και ενώ κάποιοι φαντάζονται (ή οργανώνουν) στρατηγικές μάχες και πολιτικά μαγειρέματα, εμείς απλά θα θέλαμε να χαρούμε λίγο καλοκαιράκι, να πλατσουρίσουμε στην παραλία, να ατενίσουμε τον ορίζοντα με μία πίνα κολάντα στο χέρι – λέμε τώρα – και να κάνουμε το κλασικό, το καλοκαιρινό κουτσομπολιό μας κάτω από το αλμυρίκι.

Τι μας βρήκε μες στον Ιούλη, Θεέ μου;
Εκεί που σχολιάζαμε τον αφρό του φρέντο στην παραλία – κόσμημα, λέμε! – μας πέταξαν πάλι μέσα στις “μεζούρες”, τις αποστάσεις και τις ίντριγκες.

“Πήγαινε πιο κει, θα πιάσουμε κορέους”

 Λίγη δροσιά και λίγη… ισορροπία

Να σας πω, όμως και κάτι καλό;
Πηγαίνετε μια βόλτα στην Ιερατική. Θα σας θυμίσει κάτι από το παλιό ελληνικό καλοκαίρι. Με δροσιά, απλότητα και εκείνο το ένδυμα-ξεγνοιασιά που δεν περιγράφεται, αλλά σε κάνει να χαμογελάς.

Ή αλλιώς, κατηφορίστε δυτικά των Καλαμίων.

Άλλη γεύση, άλλος ρυθμός – πιο οικογενειακός, πιο ήρεμος. Μοιράστε την εβδομάδα σας. Η πόλη μας έχει περισσότερα από ένα “σήματα κατατεθέν”. Αρκεί να θελήσουμε να τα ανακαλύψουμε.

 Για να αναπτυχθεί ο τόπος μας…

Με αφορμή τη ζέστη, λέω να ζεστάνουμε και μια πιο σοβαρή κουβέντα.
Γιατί, για να αναπτυχθεί αυτή η πόλη, πρέπει να την αγαπήσουμε – όχι μόνο να την κρίνουμε. Να βγούμε λίγο έξω από τον “επαρχιωτισμό του επαναλαμβανόμενου”, εκείνον που επιμένει «όλοι στο ίδιο μέρος, κάθε εποχή, πρωί και βράδυ».

Η ανάπτυξη έρχεται όταν δώσουμε ευκαιρίες σε γωνιές που κάποτε έσφυζαν από ζωή και τώρα περιμένουν στο σκοτάδι.

Χρειάζεται σχέδιο, στήριξη – και από τον δήμο και από ιδιώτες – αλλά και από εμάς τους ίδιους. Γιατί χωρίς συμμετοχή, ούτε παραλία δεν κρατά το κύμα της.

 Συμπέρασμα;

Ας περάσει κι αυτός ο καύσωνας με μια ανάσα θαλασσινή, λίγη παρέα, λίγη μουσική και τη σωστή δόση ρεαλισμού.
Όχι άλλη γκρίνια, όχι άλλες φωτιές χωρίς αιτία.
Δώστε χώρο στο καλοκαίρι – και στο χαμόγελο.  Κάνει καλό. Και κρατάει περισσότερο από κάθε πολιτική θητεία.