Κι ενώ ο ήλιος ψήνει τα πεζοδρόμια κι ο καύσωνας  γονατίζει τη χώρα, αποκαλύπτεται πως στον Μεσσηνιακό Κόλπο… βόσκουν κατσίκες.

Ή τουλάχιστον έτσι δηλώθηκε. Έλα να τραβήξουμε μια νοητή γραμμή από το ένα ακρωτήρι στο άλλο, να μετρήσουμε και τις τσιπούρες ως αιγοπρόβατα. Γιατί όχι; Δημόσια γη, βουνά, θάλασσες… όλα για τη δήλωση και την επιδότηση.

Ο Αλέξης μαγειρεύει κόμμα. Απ’ την αρχή. Ψήνει rebranding σε χαμηλή φωτιά, ζυμώνει προγραμματικές θέσεις, ψάχνει φρέσκα πρόσωπα – κατά προτίμηση άκαυτα . Κι όσο εκείνος φτιάχνει το νέο μενού, οι παλιοί σερβιτόροι του ΣΥΡΙΖΑ κάθονται έξω απ’ την κουζίνα και κοιτάνε ανήσυχοι.

Δεν θα ήθελα με τίποτα να ήμουν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τούτο τον καιρό. Ούτε για δείγμα. Να ‘μαι στο ενδιάμεσο: ούτε απέξω, ούτε ακριβώς μέσα. Να μην ξέρω πού να πάω. Να πατήσω το πόδι μου στην πολιτική επιτροπή και να κάνω ότι δεν βλέπω τους “νέους παίκτες”; Ή να το παίξω αξιοπρεπής και να πάω σπίτι μου, μπας και με θυμηθεί μετά ο Αλέξης; Αν με θυμηθεί…και αν δεν με θυμηθεί; 

Η αμηχανία χτυπάει κόκκινο.Δεν θα ήθελα επίσης να ήμουν Φάμελος.  Σα να βλέπεις πάρτι στο οποίο κάποτε ήσουν σαν  οικοδεσπότης, και τώρα ψάχνεις αν έχει μείνει κάνα σκαμπό στη γωνία να κάτσεις. Όλοι περιμένουν μέσα τους και έξω τους: “Θα μας πάρει μαζί; Θα μας αλλάξει; Θα μας σβήσει; Θα μας κάνει εικόνισμα;” Ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν. Κι όλα αυτά, με το βλέμμα στην άνοιξη του 2026 – εκτός κι αν του κόψει η μαγιονέζα νωρίτερα.

Ένα είναι σίγουρο: ο Αλέξης το πάει για nouvelle cuisine, κι όχι για μαγειρίτσα της Ανάστασης με τα ίδια υλικά. Όποιος αντέξει την πείνα, ίσως δει ξανά τραπέζι. Οι υπόλοιποι… delivery.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να έχει βάλει μπροστά τον κομματικό μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ και να μιλάει για “διάταξη εκλογικής μάχης”, αλλά η εικόνα θυμίζει περισσότερο ομάδα που ξεκίνησε ζέσταμα και ξέχασε να βγει στον αγωνιστικό χώρο. Οργανώνεται, ναι. Αλλά μέχρι στιγμής… φαίνεται να μένει στα μισά της διαδρομής.

Έκανε τη σωστή αρχή: επιτροπές, ομάδες, στρατηγικές, πλατφόρμες – όλα στη θέση τους. Το momentum όμως; Άφαντο. Ο πολιτικός λόγος; Ξεθυμασμένος. Οι νέες ιδέες; Κάπου ανάμεσα στα παλιά συνθήματα και τα προσεκτικά non-paper.

Κι έτσι, ενώ ο Τσίπρας παλεύει να φτιάξει καινούργιο μαγαζί, ο Ανδρουλάκης δείχνει σαν να προσπαθεί να ανακαινίσει το παλιό με φρέσκια μπογιά αλλά χωρίς να αλλάξει τα έπιπλα. Το αποτέλεσμα; Ίσως καθαρότερο, αλλά όχι ακριβώς καινούργιο.

Αν δεν ανεβάσει ταχύτητα, κινδυνεύει να μείνει πίσω ακριβώς τη στιγμή που ο χάρτης ανακατεύεται. Και σε ένα ΠΑΣΟΚ με βαριά ιστορία, δεν συγχωρείται εύκολα να ξεκινάς νωρίς και να φτάνεις… δεύτερος από το τέλος.

Στο Κιάτο η τουριστική πολιτική έχει περάσει σε νέα, σουρεαλιστική φάση. Μια δημοτική αρχή που δεν ζητά ναυαγοσώστες, δεν τους διεκδικεί, και τελικά αποδέχεται την απόφαση της αρμόδιας επιτροπής ότι οι παραλίες του Κιάτου… δεν είναι πολυσύχναστες και δεν τους πρέπουν ναυαγοσώστες.. Εν ολίγοις, αποδέχεται θεσμικά ότι απέτυχε να κάνει τις ακτές της πόλης της ελκυστικές.

Και ενώ το παραδέχεται σιωπηλά στο ένα επίπεδο, στο άλλο “παίζει ταμπούρλο” και διαφημίζει ένα καλοκαίρι γεμάτο νεανική ζωντάνια, μουσικές, φαγάδικα και ωραία vibes στην παραλία – σαν να βλέπουμε spot του ΕΟΤ με χορηγό… beach bar. Μια παράλληλη πραγματικότητα: στην εικόνα όλα είναι “like”, στην ουσία όλα “mute”.

Κι εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα, βλέπεις και τον δήμαρχο να προωθεί τον αθλητικό τουρισμό τόσο δυναμικά, που κοντεύει να κάνει και bungy jumping μόνος του – για να δείξει ότι είναι μέσα στα πράγματα. Ότι “το ζει”, που λέμε.

Η αλήθεια είναι πως σε αυτά τα βίντεο μοναδικός πρωταγωνιστής είναι ο Σταματόπουλος και ειλικρινά διερευνώ τους λόγους του αποκλεισμού των υπολοίπων. Είναι αγύμναστοι; Είναι αξύριστοι; Είναι ατάλαντοι; Τι είναι;

Και την ίδια ώρα, στο Ξυλόκαστρο, έχουμε και το εξής παράδοξο: ο  αρχηγός της αντιπολίτευσης, ακούγεται πως ενδιαφέρεται – ή, τέλος πάντων, γράφεται ότι διεκδικεί – την ποδοσφαιρική ομάδα της Κορίνθου. Όχι, δεν είναι μεταγραφή στον αθλητισμό. Πολιτική είναι πάλι.

Τι γίνεται εδώ; Πάει για δήμαρχος σε άλλη πόλη; Αλλάζει γήπεδο; Ή μήπως εφαρμόζει το “όπου φυσάει ο άνεμος και η μπάλα στρώνει”;

Άλλο και τούτο. Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει γίνει πια σαν draft του NBA: παίκτες, προπονητές, και τώρα και… πρόεδροι ομάδων, όλοι ψάχνουν πού θα χωρέσουν, πού θα προβληθούν, και πού θα κάνουν το καλύτερο lay-up.

Ακούγεται επίσης  πως ο πρώην πρώην, που λέει χαριτωμένα και ο Γκουργιώτης,  ξανασκέφτεται σοβαρά να κατέβει στις προσεχείς δημοτικές εκλογές.. Το θέμα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Αναρωτιέμαι ποιοι από την απέναντι εξέδρα θα κάνουν πίσω σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο..Τζάμπα οι συμβουλές και οι συμβουλάτορες.Τζάμπα και η κερκίδα.

 Έτσι κι ο πρώην πρώην , σκανάρει το πεδίο, παρακολουθεί τις τάσεις, μυρίζεται τις φιλοδοξίες των άλλων και μετρά τις πιθανότητες.

Μέχρι να ξεκαθαρίσει το ποιος πάει πού – στις αποστολές και στις υποψηφιότητες – ένα είναι σίγουρο: το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται.