Η είδηση του θανάτου του Ευάγγελου Κόκκινου, του ιστορικού εκδότη της “Φωνής της Κορινθίας” όλους μας γέμισε με θλίψη.

Δεν ήταν απλώς ένας εκδότης ή ένας δημοσιογράφος· ήταν μια ολόκληρη εποχή. Τον συνάντησα τα πρώτα χρόνια, που εγκαταστάθηκα στην Κόρινθο και άρχισα να εργάζομαι ως δημοσιογράφος.

Ο Κόκκινος (Φωνή Κορινθίας), μαζί με τον Θεοδωρόπουλο (Κορινθιακά Νέα) και τον Μωρισαίο (Νέα Εποχή) , αποτελούσαν  τότε τις ισχυρές πένες της τοπικής δημοσιογραφίας – κι εμείς, οι πρώτες φωνές της Ελεύθερης Ραδιοφωνίας, παλεύαμε  να ορίσουμε τα πατήματά μας στον χώρο αυτό.

Ο Βαγγέλης Κόκκινος ξεχώριζε. Είχε ένα ιδιαίτερο ταλέντο να παρατηρεί τα κοινωνικά και πολιτικά τεκταινόμενα με καθαρή ματιά, και να τα αποτυπώνει στο χαρτί με λόγο ευθύ, αυστηρό και συνήθως  δίκαιο.

Παρά τις ιδεολογικές μας διαφορές –που δεν ήταν λίγες και συχνά εκ διαμέτρου αντίθετες–, ο Ευάγγελος Κόκκινος υπήρξε πάντοτε ένας ισότιμος συνομιλητής και ένας έντιμος αξιολογητής της επικαιρότητας.

Εκτιμούσε τους νέους με μεράκι και ταλέντο, και γι’ αυτό αποδέχθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη να σχολιάζει στις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές μου εκπομπές. Η παρουσία του ήταν πάντα μια προσθήκη ουσίας – ένας ζωντανός καθρέφτης της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας της Κορινθίας.

Τα τελευταία χρόνια δεν τον συναντούσα συχνά στα δημοσιογραφικά μετερίζια.

Όμως, όταν ήμουν υποψήφια βουλευτής στις τελευταίες εθνικές εκλογές, αναζήτησε επίμονα επαφή μαζί μου. Η στήριξή του, τόσο ειλικρινής όσο και συγκινητική, ήρθε σαν μια ζεστή, ανθρώπινη επιβεβαίωση ότι οι δεσμοί που χτίζονται μέσα από την αλήθεια και τον σεβασμό, παραμένουν. Και η τελευταία μας συζήτηση, από εκείνες που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη.

Ο θάνατός του δεν είναι απλώς το τέλος μιας διαδρομής.

Συμβολίζει το κλείσιμο ενός κύκλου. Ενός τρόπου δημοσιογραφίας που βασιζόταν στην ευθύνη, τη γνώση, την καλλιέργεια της γλώσσας, την προσωπική επαφή με την κοινωνία, τη λέξη ως μέσο υπηρέτησης της αλήθειας.

Ο Ευάγγελος Κόκκινος υπήρξε κύριος εκφραστής αυτής της εποχής.

Η εμβληματική του εφημερίδα που χρόνια ο ίδιος κράτησε με “νύχια και με δόντια” παραμένει ένα πολύτιμο αρχείο και παρακαταθήκη για τους οικείους του αλλά και για την Κορινθία που τόσο αγάπησε.

Κρατώ μέσα μου την ευθύτητα, τη συνέπειά του, την πίστη του στη δύναμη του λόγου.

Και θα τον θυμάμαι πάντα με σεβασμό .

Καλό του ταξίδι στο φως

ΥΓ Η φωτογραφία είναι από ένα συμπόσιο δημοσιογραφίας που διοργάνωσε ο δήμος Λουτρακίου Περαχώρας, στα 1998, όπου ο Ευάγγελος Κόκκινος ήταν ομιλητής για την έντυπη δημοσιογραφία μαζί με τη Νίνα Κασιμάτη, διευθύντρια τότε της ΠΡΩΙΝΗΣ, εγώ ήμουν ομιλήτρια για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δημοσιογράφοι στα Ραδιόφωνα της Περιφέρειας και ο Ντίνος Παπαντωνίου ήταν ομιλητής για τις τοπικές τηλεοράσεις