Και τώρα τι κάνουμε; 

Πέρασε το Πάσχα, απόψε περνάει η Πρωτομαγιά και εύλογα αναρωτιέμαι: Τώρα τι θα γιορτάσουμε; Πώς θα βρούμε ευκαιρία να το σκάσουμε από τη δουλειά και να ξεσκάσουμε. Δεν πάει πολύ μέχρι του Αγίου Πνεύματος; Και με ποια δικαιολογία θα εγκαταλείψουμε πόστα και υπηρεσίες, για να υπηρετήσουμε το ραχάτι μας; Είναι δυνατόν το κράτος με τις περισσότερες αργίες να μην έχει προβλέψει για μια, δυο, τρεις –γιατί όχι και τέσσερις, ακόμα– μέρες ξεκούρασης και αργίας… μέχρι την επόμενη αργία; Πρέπει, δηλαδή, να περιμένουμε ώς την αγία ημέρα του Αγίου Πνεύματος, για να πούμε «Δόξα σοι ο Θεός»;

Kαι πρέπει να ξεπατωθούμε μέχρι τις καλοκαιρινές διακοπές, ώσπου να βάλουμε και πάλι την ταμπέλα που γράφει «κλειστόν λόγω…». Λόγω αργίας, λόγω απεργίας, λόγω ανεργίας. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το κράτος θα είναι «κλειστόν». Πιστό στις παραδόσεις. Πιστό στα ήθη και τα έθιμα του λαού μας.
Πώς, όμως, θα τηρήσουμε τις παραδόσεις μας και πώς θα φανούμε αντάξιοι της φήμης μας, όταν για έναν ολόκληρο μήνα και κάτι, όλες οι μέρες είναι εργάσιμες;

Ντροπής πράματα!

Τι θα πουν εκεί στην Ευρώπη για μας; Πώς θα τους αντικρίσουμε, αν μας δουν να δουλεύουμε χωρίς σταματημό;
Θέλοντας να συμβάλλω προς αυτή την κατεύθυνση, στην αποκατάσταση, δηλαδή, του τρωθέντος κύρους της χώρας, πάντα προσπαθούσα να βρω μια νέα αργία μεταξύ Πρωτομαγιάς και Αγίου Πνεύματος. Κατά καιρούς μάλιστα είχα διάφορες ιδέες, αλλά όχι τόσο ξεχωριστές ή πρωτότυπες, ώστε να αποτελέσουν σημείο αναφοράς. Τη μεγάλη, πραγματικά, ιδέα, –εθνικής σημασίας, θα έλεγα– τη βρήκα σ’ ένα βενζινάδικο, κάπου στην εθνική οδό προς την Πάτρα.

Εκεί, λοιπόν, που περίμενα να φουλάρω, ένας καθ’ όλα αξιοπρεπής οδηγός, με μαύρα γυαλιά, σκοτεινό ύφος, σηκωμένο φρύδι και φτιαγμένο αμάξι, ήρθε φουριόζος με το αυτοκίνητό του και μπήκε σφήνα μπροστά μου· φάτσα μ’ εμένα και την αντλία. Άνοιξα το παράθυρο κι όσο πιο… ευγενικά εκνευρισμένος, του είπα:
Συγνώμη, κύριε, παίρνετε τη σειρά μου.
Οι σαρδέλες πάνε με τη σειρά, όχι τα αυτοκίνητα, μου λέει ατάραχος.
Ακόμα και αν είναι έτσι, γιατί εσείς μπαίνετε μπροστά μου, του λέω ελαφρώς ταραγμένος, μη κατανοώντας τη λογική του.
Γιατί είμαι και ο πρώτος, μου λέει
Πώς γίνεται; Δεύτερος ήρθατε, δεύτερος είστε, του ξαναλέω, μη κατανοώντας αυτή τη φορά και την αριθμητική του. -Είπα, είμαι και ο πρώτος! Συνέχισε με ύφος εκατό καρδιναλίων. Άντε από δω γιατί «λέγε – λέγε», θα στα πει ο παππάς. Δεν κατάλαβες, κύριος; Είμαι και ο πρώτος μάγκας!
Να ‘το! Πώς τόσα χρόνια δεν το είχα σκεφτεί; Να, ένα ελληνικό χάρισμα που αξίζει να το γιορτάζουμε. Να, μια Ελληνική ιδιότητα που αξίζει να της αφιερώσουμε μια ολόκληρη μέρα –αν όχι μια εβδομάδα! Να, μια ελληνική πρωτιά ξακουστή στα πέρατα της οικουμένης: η μαγκιά!

Όταν οι περισσότεροι Έλληνες είναι και οι πρώτοι μάγκες, γιατί μετά την Πρωτομαγιά να μη γιορτάζουμε και… την Πρωτομαγκιά; Η καθιέρωση μιας τέτοιας ημέρας θα έλυνε πολλά προβλήματα. Και θα χάριζε στους Έλληνες ένα επιπλέον ρεπό και θα δικαίωνε τη μαγκιά μας. Γιατί από μαγκιά άλλο τίποτα. Πρώτοι μάγκες παντού και σε όλα.
Πρώτοι μάγκες στο δρόμο…, γι’ αυτό κάθε έξοδος από την πόλη μοιάζει με την έξοδο από την ιερή πόλη του Μεσολογγίου.
Πρώτοι μάγκες στο γήπεδο…, γι’ αυτό έχουμε χάσει στην κυριολεξία την μπάλα.
Πρώτοι μάγκες στο ξενύχτι…, γι’ αυτό μας πιάσανε στον ύπνο.
Πρώτοι μάγκες στην κατανάλωση…, γι’ αυτό πετάμε τα δικά μας πορτοκάλια και πίνουμε Αμίτες!
Πρώτοι μάγκες στη μίζα…, γι’ αυτό δύσκολα «παίρνουμε μπρος».
Πρώτοι μάγκες στα μέτρα…, γι’ αυτό μας πήρανε και τα σώβρακα.
Να πούμε κι άλλα; Θα έπρεπε να μιλάμε μέχρι του χρόνου την… Πρωτομαγκιά!