Εξωδικαστικός Μηχανισμός: Νέες Ρυθμίσεις -Πόσο κουρεύονται τα χρέη
Ο «αλγόριθμος» γίνεται υποχρεωτικός για τους πιστωτές
Η μεγαλύτερη αλλαγή αφορά την υποχρεωτικότητα της πρότασης ρύθμισης. Μέχρι πρόσφατα, μόνο ένα μικρό ποσοστό δανειοληπτών —περίπου 7%— μπορούσε να επωφεληθεί από δεσμευτικές προτάσεις προς τις τράπεζες. Πλέον, με τη διεύρυνση των εισοδηματικών και περιουσιακών κριτηρίων, το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται στο 90%. Δηλαδή, 9 στους 10 με κόκκινα δάνεια θα έχουν πρόσβαση σε αυτοματοποιημένες, δεσμευτικές ρυθμίσεις — χωρίς παζάρια, χωρίς επιπλέον εμπόδια.
Τέλος στην ανασφάλεια
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια συμμετοχής στον μηχανισμό ήταν ο φόβος απόρριψης και οι συνέπειες της έκθεσης της οικονομικής εικόνας του οφειλέτη. Με το νέο πλαίσιο, αυτό αλλάζει ριζικά: Όσοι πληρούν τα κριτήρια, εξασφαλίζουν σίγουρη πρόταση ρύθμισης, χωρίς παγίδες και αμφιβολίες.
Οι αριθμοί αποκαλύπτουν τη δυναμική του μέτρου
Ο εξωδικαστικός μηχανισμός έχει ήδη δώσει σαφή δείγματα γραφής:
94.510 αιτήσεις υποβλήθηκαν συνολικά
33.432 ρυθμίσεις εγκρίθηκαν, καλύπτοντας περίπου 11 δισ. ευρώ χρέους
Το πρώτο τρίμηνο του 2025, κατατέθηκαν 15.000 νέες αιτήσεις, σημειώνοντας ρεκόρ
Μετά τις βελτιώσεις του αλγορίθμου (Δεκέμβριος 2023), δόθηκε η δυνατότητα κουρέματος έως 28% και επιτόκιο 3% σταθερό για τρία χρόνια, ενισχύοντας τη βιωσιμότητα των ρυθμίσεων.
Τι σημαίνει στην πράξη – Πόσο μειώνονται τα χρέη
Οι μέσες μειώσεις χρεών είναι αποκαλυπτικές:
Καταναλωτικά δάνεια: έως 35,45%
Επιχειρηματικά δάνεια: έως 30,56%
Χρέη προς Δημόσιο: 15%
Στεγαστικά δάνεια: 14%
Το 50% των ρυθμίσεων περιλαμβάνει “κούρεμα” άνω του 30%, ένα ποσοστό που μέχρι πρότινος έμοιαζε αδιανόητο.
Ο ρόλος του αλγορίθμου: Αντικειμενικότητα και ρεαλισμός
Ο αλγόριθμος δεν λειτουργεί αυθαίρετα. Λαμβάνει υπόψη περιουσία, ηλικία, εισόδημα, και υπολογίζει ποια λύση είναι συμφέρουσα και για τον πιστωτή. Έτσι, επιτυγχάνεται μια χρυσή τομή: αποπληρωμή βάσει δυνατοτήτων, χωρίς εξόντωση του οφειλέτη.
Η επόμενη μέρα – Μια δεύτερη ευκαιρία με κανόνες
Ο εξωδικαστικός μηχανισμός, με τις νέες ρυθμίσεις, παύει να είναι μια θεωρητική δυνατότητα και γίνεται ουσιαστικό εργαλείο ανάκαμψης. Η εφαρμογή του, αν παραμείνει διαφανής και αποτελεσματική, μπορεί να μετατραπεί στο βασικό όπλο της κοινωνίας ενάντια στην υπερχρέωση.