Πολλές φορές όταν τελειώνω την καθημερινή μου εργασία στο βιβλιοπωλείο , αρχίζω να ψάχνω στούς ατέλειωτους φακέλους πού έχω συγκεντρώσει από την ιστορία τής Νεμέας.

Κάθε φορά ένα πρόσωπο ,ένα γεγονός, μια ιστορία από εκείνες πού δεν θα προβληθούν ποτέ .
Εκεί εστιάζω εγώ ,εδώ και χρόνια,στούς σπουδαίους ανώνυμους…
Αυτούς πού αρνούμαι να ξεχάσω, αυτούς πού ζωγράφισαν στην ζωή τους με απαλά και όμορφα χρώματα την ζωή τών άλλων.
Έτσι, σκαλίζοντας τα χαρτιά μου έπεσα πάνω σ ένα αποχαιρετιστήριο κείμενο πού έγραψα στις 28 Δεκεμβρίου τού 2008 για την Κυρία Κούλα Κωστουρου, τη σεβαστή μάνα τού φίλου μας όπως χαρακτηριστικά έγραψα στο τέλος , αναφερόμενος ιδιαίτερα στον Γιώργο ,γιατί εκείνη την εποχή ως πρόεδρος τού Εμπορικού Συλλόγου Νεμέας είχαμε ιδιαίτερη συνεργασία σε θέματα πού αφορούσαν την αγαπημένη μας πόλη την Νεμέα.
Όταν η καμπάνα χτύπησε και έμαθα το θλιβερό γεγονός ,πήρα και τα υπόλοιπα παιδιά τού Δ.Σ για να επισκεφθούμε το σπίτι τής Κυρίας Κούλας, και να εκφράσουμε τα συλλυπητήρια στην αγαπημένη σε όλους μας οικογένεια( τα τρία αδέρφια μοναδικού ήθους και ευγένειας, κοσμήματα τής μικρής μας πόλης από εκείνα πού διατηρούν διαχρονικά την αξία τους στο <<χρηματιστήριο>> τών χρωμάτων, τών συναισθημάτων, τών ιδεών)
Τότε… πριν ξεκινήσω, εντελώς μηχανικά πήρα ένα τετράδιο πάνω απ’ το γραφείο μου, κι έγραψα σε μια απ’ τις σελιδες του ,για την μεγάλη απούσα ,λέξεις,εικόνες,σκέψεις για μια δυναμική γυναίκα πού έζησε δια πυρός και σιδήρου παράλληλα με τα γεγονότα πού στιγμάτισαν την νεότερη ιστορία μας και ειδικότερα την οικ.Κωστουρου .
Αυτά τα σχέδια επί χαρτου , πού περιέγραφαν εν ταχει μια ζωή ανάμεσα στη σκιά και το φώς ,έδωσα στον Γιώργο αντί για λουλούδια πού συνηθίζεται σ αυτές τις περιπτώσεις,εν ιδη συμπαράστασης.
Αυτό λοιπόν , το τυπωμένο χαρτί αντίγραφο ( πού όπως πάντα κρατάω) από εκείνο το κείμενο, βρήκα στην βραδυνή μου αναζήτηση ανάμεσα σε διάφορους φακέλους με εξ ίσου σημαντικά έγραφα απ’ την ζωή ανθρώπων τού τόπου ,και θα το μοιραστώ μαζί σας…γιατί η ζωή από το θάνατο απέχει μικρή ή μεγάλη απόσταση ανάλογα με την μνήμη και τη θέληση να μην ξεχάσεις…
Επειδή ιδιαίτερα αυτές τις μέρες η λέξη Μάνα είναι τόσο επίκαιρη όσο ποτέ, λόγω τών Μανάδων απ’ το δυστύχημα τών Τεμπών ,αλλά και λόγω τής Μεγάλης Εβδομάδας όπου μια άλλη Μάνα κάτω απ’ το σταυρό τού παιδιού της, αναζητά λίγες στιγμές μαζί του πριν ξεψυχήσει…ας θυμηθούμε αυτή τη δυναμική μάνα τού φίλου μας τού Γιώργου,αλλά και παράλληλα τις δικές μας μάνες πού μας γνέφουν απ’ τις γειτονιές τών αγγέλων,θυμίζοντας μας κάποιες ανέμελες μέρες τών παιδικών μας χρόνων…
Το κείμενο λοιπόν πού έγραψα στις 28 – 12 – 2008 έχει ως εξής:
Για τη μάνα του φίλου
Γ. Κωστουρου Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2008
Αντίο Μάνα
Υγρά τα μάτια τώρα πια/αιχμάλωτα στη μνήμη/έφευγες τραγουδώντας/κι ήταν τραγούδι ζωής/πού ξορκαγε το θάνατο
Έφευγες τραγουδώντας /περνώντας την αυλοπορτα / τα λουλούδια / τα παιδιά/κι εσύ μονάχα ήξερες να λες:
<<σώπα αγόρι μου …θα το περάσουμε κι αυτό,να μην στενοχωριέσαι>>
Όμως μάνα…δε γύρισες/δε μου το είπες/ δε το κατάλαβα/ δεν ήθελα να το καταλάβω πως έφευγες μέσα απ’ τίς χαρμόσυνες καμπάνες τής γιορτής.
Λίγες μέρες πριν αλλάξει ο χρόνος,άλλαξε η ζωή μου μάνα,και τώρα όλα γυρίζουν πίσω αντί για μπρος/
στην αγκαλιά σου χάνομαι όπως και τότε / παιδί…/πού έφευγε ο πατέρας για την εξορία/ κι εσύ μονάχα ήξερες να λες:
<<σώπα αγόρι μου…θα το περάσουμε κι αυτό να μη στενοχωριέσαι>>
Τώρα πού η νύχτα έπεσε/ υγρά τα μάτια πάλι/αιχμάλωτα στη μνήμη σου/ σ αναζητώ και πάλι για να σ’ ακούσω/να σ αισθανθώ/ και να γυρίσω πίσω/ έχοντας την εικόνα σου / σαν φυλαχτό/ σαν φίλο απ’ τα παλιά/πού γύρισε για να με δει / κι αντίο να μου πει πριν ταξιδέψει/ στ άγνωστα μέρη τού κάτω κόσμου/ αναζητώντας τον πατέρα/ πού χρόνια τώρα στέρεψαν τα δάκρυα του/ προσμένοντας σε/…Αντίο Μάνα
Αριστοτέλης Γ. Καλλής
Στην Κα Κούλα
τη σεβαστή μάνα τού
φίλου μας