Ανοιξιάτικο απόγευμα, με αφρικανική σκόνη που μπλέκεται γλυκά με την σκόνη της Αδειμάντου
Σας γράφω από το “μέτωπο των νέων πεζοδρομίων” και τούτη την ώρα που σας γράφω μπορώ να πω πως πάνε οι εργασίες καλά.
“Οι μάχες” ξεκινούν στις 7πμ. Οι “βομβαρδισμοί” των κομπρεσέρ τραντάζουν συθέμελα την οδό μέχρι το μεσημέρι αλλά εμείς στρατιώτες του καθήκοντος..
Τα πλακάκια που στρώνονται είναι πολύ καλύτερα από τα πλακάκια του κέντρου, δεν χωράει καμία αμφιβολία.
Τα βράδια ο δρόμος μας μοιάζει με την Βομβαρδισμένη Βηρυτό.
Σκοτάδι πριν τις σειρήνες.
Περπατάμε στις μύτες των ποδιών να μην σηκώσουμε σκόνη.
Και ξαφνικά ένα αυτοκίνητο έρχεται κατά πάνω μας με γκάζι και μας ρίχνει ό,τι με κόπο προσπαθήσαμε να συγκρατήσουμε.
Αυτή η έλλειψη ευγένειας, αυτό το “ξεσαμάρωτο” που μας έχει γίνει δεύτερος εαυτός δεν αντέχεται κάποιες ώρες.
Κατά σύμπτωση είναι όλοι “βιαστικοί” και έχουν στο αυτί τους κινητό και συζητούν αμέριμνα.
Πώς δεν έρχονται και επάνω μας δηλαδή είναι ένα από τα θαύματα του Αποστόλου Παύλου.
Και μέσα σε αυτή την ταλαιπωρία η οποία όμως είναι απαραίτητη για να έχουμε πεζοδρόμια καινούργια μετά από 30 χρόνια, είδα τις φωτογραφίες της πλατείας των Συρακουσών όπου βρέθηκε εκεί αποστολή του δήμου Κορινθίων με τον δήμαρχο Νίκο Σταυρέλη, την αντιδήμαρχο Δήμητρα Τσουλουχά και την Εύη Κοκκίνου.
Άφησα τα μάτια μου με την πλατεία και τις εκδηλώσεις που έγιναν σε αυτή.
Και συλλογίστηκα την δική μας πλατεία, τα Περιβολάκια, με τις ανάποδες ομπρέλες, και το γκαζόν ζέβρα.
Συνήθως οι πλατείες έχουν γύρω τους ωραία κτίρια..Ακόμα και στην πλατεία του Αργους δεσπόζει η πανέμορφη εκκλησία του Αγίου Πέτρου και το Παλαιό Δημαρχείο “κόσμημα”.
Εμείς εδώ που έχουμε το δικαστικό Μέγαρο, το μόνο όμορφο κτίριο του κέντρου, αντι να το ενώσουμε με την πλατεία μας, να γίνει ένα όμορφο σύμπλεγμα και να ανοίξουμε την Κολιάτσου να μπορούν να φεύγουν τα αυτοκίνητα που κάνουν τον γύρο του θριάμβου στο πουθενά, ούτε ξέρουμε τι ακριβώς κάνουμε.
Δεν θέλω να πω και εγώ τις δικές μου ιδέες. Δεν είμαι ειδική. Αλλά όσα χρόνια μας έχει συμβεί αυτός ο “τραγέλαφος” οι περισσότεροι συγκλίνουμε πως το καλύτερο από όλα θα ήταν να ενωθεί η πλατεία του δικαστικού Μεγάρου με ένα μέρος της πλατείας Παναγή Τσαλδάρη. Να ανοίξει η Κολιάτσου και να παραμείνει η τεράστια παιδική χαρά για τα παιδιά μας.
Αυτά σαν σκέψεις με αφορμή την πλατεία των Συρακουσών.
Και την δική μας κατάρα που μας κατατρέχει να καταστρέφουμε τον τόπο μας από ακαλαίσθητες πλατείες.
Δες την πλατεία Αγίου Γεωργίου με το απίστευτο τσιμέντο και εκείνες τις κολώνες..
Τον Φλοίσβο με την αδιανόητη αισθητική της ντουζιέρας.
Και λυπάμαι ειλικρινά που δεν κατορθώσαμε να κάνουμε μια πλατεία που θα γράφαμε μέσα τις όμορφες αναμνήσεις της ζωής μας.