Κανένας δεν είναι ένοχος ερχόμενος στον κόσμο
Δεν είναι όμως αθώοι όλοι μετά
Ν.Γ. Μουρτζούχος, Οδοιπορικό ιδεών ΙΓ’

Αυτή η χώρα έχει χορτάσει από μεταρρυθμίσεις που εξαγγέλθηκαν αλλά δεν έγιναν, που έγιναν αλλά δεν εφαρμόστηκαν, που εφαρμόστηκαν αλλά στην πορεία αλλοιώθηκε το νόημα και το περιεχόμενό τους.

Συνεπώς χρειάζονται άλλου είδους θεσμικές τομές, που να μην αφήνουν κανένα περιθώριο σε οποιονδήποτε για επι-στροφή στο παρελθόν.

Επτά τέτοιες τομές προτείνονται για δημόσιο διάλογο, τώρα που ηρέμησαν οι κάθε είδους ανατροπείς.

1.οι διατελέσαντες Πρόεδροι της Δημοκρατίας, εφόσον εξακολουθεί να προβλέπεται δεύτερη θητεία, να δηλώνουν εξαρχής ότι δεν επιθυμούν δεύτερη θητεία κι όχι μετά την εκλογή άλλου ΠτΔ να φιλοσοφούν περί της ανεξαρτησίας τους ή να εκφράζουν εθνικές απόψεις διαφορετικές από εκείνες που προβάλλανε όταν κατείχαν το αξίωμα. Σε κάθε περίπτωση όποιος/όποια επιλέγεται για ΠτΔ να αντιλαμβάνεται ότι “έκλεισε πολιτικά” [ώστε να μην εντάσσεται σε “κύκλους”]

2.οι διατελέσαντες Πρωθυπουργοί να μην έχουν το δικαίωμα εκλογής σε θέση βουλευτή, δηλαδή να αυτο-υποβιβάζονται για ν’ασχολούνται κατά βάση με την υπονόμευση του νέου αρχηγού του κόμματός τους. Ας προβλεφθεί από το Σύνταγμα ένα Συμβούλιο Πρωθυπουργών για να συμβουλεύει τον ΠΘ ή τον ΠτΔ.

3.η πολιτική ορθότητα [sic] του κοινοβουλευτικού λόγου να μην κρίνεται με το κομμάτι ή με τη συγκυρία, αλλά με βάση σταθερές αρχές. Δεν είναι [κατα]νοητό να γίνεται ανεκτό να καθυβρίζεται κάποιος βουλευτής ή μία παράταξη “ως δολοφόνος ή γερμανοτσολιάς” και να σηκώνεται [ηθική;] θύελλα για μία προφανώς απρεπή επίθεση σεξιστικού περιεχομένου.Η ευπρέπεια δεν ορίζεται από ομάδες πίεσης, αλλά από τη γενικότερη πολιτική κουλτούρα.

4.οι δολίως συνωμοσιολογούντες, όταν δια-ψεύδονται οι δηλητηριώδεις προφητείες τους, να υπόκεινται σε ‘ατιμωτική στέρηση’ διαφόρων κοινοβουλευτικών δικαιωμάτων. Δεν νοούνται ατιμώρητοι κι ανεύθυνοι επικίνδυνοι δημαγωγοί.

5.οι αρθρογραφούντες διανοούμενοι, οι οποίοι υπο-στηρίζουν διαφορετικούς ηγέτες με τα ίδια επιχειρήματα που είχαν χρησιμοποιήσει στο παρελθόν κατά των αντιπάλων τους ή οι οποίοι προβάλλουν τα ακριβώς αντίθετα επιχειρήματα για να δοξολογήσουν τον ίδιο ηγέτη, να θεωρούνται ‘έκπτωτοι εγκυρότητας’. Κουραστήκαμε να διαβάζουμε τους γνωστούς ‘προγνώστες’ να πέφτουν συνεχώς έξω, αλλά να τιμώνται ως έγκριτοι.

6.οι αφυπηρετήσαντες δικαστικοί, πρέσβεις, πρυτάνεις να μη δικαιούνται δια βίου να κατέχουν δημόσιο αξίωμα [ανεξάρτητες αρχές κλπ]. Η ανακύκλωση των ίδιων ανθρώπων δημιουργεί κυκλώματα παρα-εξουσίας.

7.οι βουλευτές, οι οποίοι αλλάζουν πάνω από δύο κόμματα, να μην έχουν δικαίωμα νέας εκλογής [κώλυμα]. Αρκετά με τους πάσης φύσεως μπαλαντέρ.

Δεν γνωρίζω αν με τα παραπάνω είναι εφικτή η ‘εξυγίανση’ της πολιτικής ζωής, όπου οι ασκόπως φωνασκούντες νικάνε τους αιδημόνως σιωπούντες, οι πολιτικά ανεξέλεγκτοι τους κομματικά εξαρτημένους και οι κατά συρροήν ψευδόμενοι τους κατά κόρον αερολογούντες, αλλά ίσως να είναι μία πρώτη αρχή εκ-ρίζωσης των χρόνιων παθογενειών και μία δειλή επιχείρηση αυτοκάθαρσης των μόνιμων εραστών της πολιτικής μετα-καρέκλας.

* Ο Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη