Και εκεί που η απελπισία έχει κυριεύσει κάθε νοητικό μας κύτταρο μέσα από τα 15 χρόνια εθνικών κραδασμών και ανέχειας..

Και εκεί που η κατάθλιψη είχε δημιουργήσει, όπως και να το κάνεις, έναν λαό σε καταστολή, μετρώντας καθημερινά μόνον τις ανάσες του..

Ξαφνικά έγινε αυτό χθες.

Χθες, η Ελλάδα βγήκε στους δρόμους.

Δεν  ήταν μια συνηθισμένη διαμαρτυρία.

Όλες οι προηγούμενες έμοιαζαν, μετά το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ,  με συρρικνωμένες και “κακοφτιαγμένες γεροντοκόρες”, μεταλλάξεις μια παρηκμασμένης μεταπολίτευσης.

Κανένα πάθος, καμία ελκυστικότητα.

Το χθεσινό όμως, ήταν ένα ποτάμι πόνου και οργής, μια βροντερή κραυγή!

Τώρα που σκέφτομαι ήταν κάτι ανάμεσα στο “ΓΙΑΤΙ;” και στο “ΩΣ ΕΔΩ!”

Οι εικόνες από τις συγκεντρώσεις σε κάθε γωνιά της χώρας ήταν σπαρακτικές: χιλιάδες άνθρωποι, με μάτια βουρκωμένα και καρδιές ραγισμένες, ενώθηκαν σε μια σιωπηλή πορεία, κρατώντας λευκά τριαντάφυλλα, σύμβολα αγνότητας και απώλειας, και πανό που έγραφαν «Δικαιοσύνη για τα Τέμπη».
Η τραγωδία των Τεμπών, με τους 57 αγγέλους που χάθηκαν, δεν είναι απλώς ένα δυστύχημα.

Είναι μια εθνική πληγή που αιμορραγεί..

ΕΓΙΝΕ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ. 

Είναι ένα κρατικό έγκλημα.

Είναι σύμβολο εγκληματικής αδιαφορίας.

Είναι η απώλεια που καίει τα σπλάχνα των Ελλήνων.

Είναι η  τραγική κατάσταση  ενός λαού, που μετρά συνεχώς νεκρούς εν καιρώ ειρήνης ..

Είναι η κατάσταση μιας χώρας βουτηγμένης μέσα στην ατιμωρησία.

Είναι η ώρα της σύγκρουσης του κράτους με τους πολίτες του που συνέθλιψε ό,τι κομμάτια απόμειναν από την 15χρονη  μεγάλη μας περιπέτεια.

Ο εκτροχιασμός  – η ανασφάλεια- τα παιδιά μας..

Οι οικογένειες των θυμάτων, με τις φωνές τους σπασμένες από τον πόνο, ζητούν απαντήσεις, ζητούν δικαιοσύνη, και μαζί τους, ολόκληρη η Ελλάδα.

Διότι το δυστύχημα των Τεμπών συμβολίζει και την ύβρη απέναντι στους νεκρούς και την χλεύη, την αλαζονεία των κρατούντων απέναντι στον αγώνα αλλά και στον πόνο των οικογενειών των θυμάτων.

Συμβολίζει τη σήψη..

Η χθεσινή ημέρα ήταν μια έκφραση βαθιάς συμπόνιας  αλλά και μια ηχηρή προειδοποίηση προς την πολιτεία: δεν θα επιτρέψουμε να σκεπαστεί η αλήθεια με το πέπλο της συγκάλυψης.

Οι πρωτόγνωρες για τη συμμετοχή  συγκεντρώσεις δεν ήταν μόνο μια έκρηξη θλίψης και οργής, αλλά και μια αναλαμπή ελπίδας.

Οι Έλληνες ξαναβγήκαμε  στους δρόμους για να διεκδικήσουμε μια ζωή με αξιοπρέπεια, μια ζωή που να μην φοβάται το αύριο.

Ζητήσαμε ένα κράτος που να νοιάζεται για εμάς , ένα κράτος που να αναλαμβάνει την ευθύνη για τα λάθη του, ένα κράτος που να μην θυσιάζει ανθρώπινες ζωές στον βωμό του κέρδους.

Η συμμετοχή των νέων στις συγκεντρώσεις ήταν εντυπωσιακή.

Η νέα γενιά, που βλέπει το μέλλον της να απειλείται από την αδιαφορία και την ανευθυνότητα, αποφάσισε να υψώσει το ανάστημά της.

Οι νέοι δεν φοβούνται να φωνάξουν, δεν φοβούνται να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.

Είναι η φλόγα της ελπίδας που καίει, η υπόσχεση για ένα καλύτερο αύριο. Το δικό τους αύριο.

Η χθεσινή ημέρα ήταν μια υπενθύμιση της δύναμης της ανθρώπινης ψυχής.

Χωρίς χρώματα, χωρίς κόμματα.

Ήταν η νέα πολιτική στάση στα πράγματα .

Και αυτή η στάση πρέπει να απασχολήσει όλα τα κόμματα.

Η  κοινωνία δεν θα σταματήσει να βγαίνει στους δρόμους από εδώ και πέρα με υψωμένο το χέρι   μέχρι να λάμψει η αλήθεια και να δικαιωθούν οι ψυχές που χάθηκαν.

Η χθεσινή ημέρα είναι η αρχή μιας νέας σελίδας για την Ελλάδα.

Διότι όταν ο λαός σηκώνεται και αντικρίζει τον θεόρατο ίσκιο του τότε οι κρατούντες αλλά και όλο το πολιτικό σύστημα οφείλει να τον ακούσει και να σπεύσει ειδάλλως πλησιάζει πιο γρήγορα η ώρα που όλα θα είναι αλλιώς.