Στο χωριό μου, όταν ήμουν μικρός, δεν υπήρχε καμία Παιδική Χαρά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην υπάρχει και τραμπάλα. Κι επειδή, ως γνωστόν, το ένα φέρνει το άλλο, η έλλειψη του συγκεκριμένου οργάνου ψυχαγωγίας είχε, επίσης, ένα ακόμα άσχημο αποτέλεσμα· δεν έμαθα ποτέ αυτό το γουστόζικο παιχνίδι.

Κάποια στιγμή, βέβαια , στην πόλη και στη ζωή μου είδα πολλές… τραμπάλες, αλλά και πάλι διαπίστωσα ότι ούτε εγώ – ένα λιπόσαρκο παιδί – δεν ήμουν για τέτοιου είδους διασκέδαση. Αν δεν θυμάστε πώς παιζότανε, τώρα που το έμαθα, μπορώ να σας το θυμίσω. Δυο παιδιά καθισμένα στις δυο άκρες μιας ξύλινης ή μεταλλικής σανίδας – που ήταν τοποθετημένη πάνω σε έναν κεντρικό άξονα – με τη δύναμη των ποδιών και του σώματος προσπαθούσαν να κάνουν τη σανίδα να ανεβοκατεβαίνει. Όπως γίνεται φανερό, σε αυτό το παιχνίδι ισορροπίας, όλα κρινόντουσαν από τη διάθεση του πιο εύσαρκου και πιο δυνατού παιδιού. Αν χρησιμοποιούσε όλο του το βάρος, ο συμπαίκτης του στην άλλη άκρη της σανίδας ανέβαινε προς τα πάνω, ενώ αν ο ίδιος έμενε αμέτοχος, ίσως μπορούσε κι ο πιο αδύνατος, απέναντι, να έστελνε τον δυνατότερα προς τα πάνω.

Όμως ο κόσμος αλλάζει. Το χωριό μου απέκτησε παιδική χαρά κι εγώ στο μεταξύ αρκετά κιλά· τόσα όσα να μπορώ να είμαι αντάξιος «αντίπαλος» οποιουδήποτε ευτραφή κυρίου· να όπως εκείνος ο τύπος που καθόταν ήδη στη μια άκρη κάποιας τραμπάλας… Με μπλε κοστούμι, κόκκινη γραβάτα, ατίθαση ξανθιά φράντζα και αεράτη κορμοστασιά, με κάλεσε κοντά του σαν να γνωριζόμαστε χρόνια. Πλησίασα, κι όταν διαπίστωσα ότι ήταν αυτός που υποψιαστήκατε και εσείς, έμεινα…

-Κύριε Ντόναλντ, εσείς;
-Όχι… ο Μπάιντεν! Μου είπε σαρκαστικά και συνέχισε. Πάνω σε τραμπάλα, φίλε μου, μόνο ένας Τραμπ θα μπορούσε να κάθεται. Το λέει και το όνομα: Τραμπ, Τραμπ- άλα!
-Και πώς από εδώ; Σε τι οφείλουμε την τιμή;
-Δεν μου οφείλετε τίποτα, εκτός από κάτι δασμούς, κάποιες υποχρεώσεις προς το ΝΑΤΟ και κάτι άλλα ψιλοπράματα, που θα δούμε αργότερα.
Αυτό το «κάτι άλλα», με προβλημάτισε, αλλά για να μη φανώ αγενής το προσπέρασα με άλλη ερώτηση.
-Ναι, αλλά εσείς ένας κοτζάμ πλανητάρχης ήρθατε στην Ελλάδα για να παίξετε τραμπάλα; Στην Αμερική δεν έχετε παιδικές χαρές;
-Καλοπροαίρετε, Έλληνα! Δεν κατάλαβες ότι η κίνησή μου είναι συμβολική;
-Δηλαδή;
-Ήρθα να φέρω νέους κανόνες ισορροπίας ! Να φέρω τα πράγματα «άνω» – «κάτω». Ισορροπία θα πει όχι μόνο κάτω η μόνο πάνω.
-Στο παιχνίδι της τραμπάλας;
-Ανόητε! Στο παιχνίδι της παγκόσμιας αγοράς. Στραβός είσαι; Δεν βλέπεις την υδρόγειο στην απέναντι μεριά της σανίδας;

Έμεινα ξερός! Μόνο τότε πρόσεξα ότι απέναντι από τον πλανητάρχη υπήρχε ολόκληρος ο πλανήτης, με τη μορφή μιας γυάλινης υδρογείου σφαίρας. «Προσοχή», θα τη σπάσετε» πήγα να του πω, αλλά αφού σκέφτηκα «δική του είναι , αυτός θα ξέρει καλύτερα», προτίμησα να επιστρέψω στο θέμα της ισορροπίας.

-Κι όταν λέτε παγκόσμια ισορροπία, τι ακριβώς εννοείτε;
-Ισορροπία παντού! Απλή αντιγραφή του μηνύματος «δικαιοσύνη παντού», που έλεγε προεκλογικά ένα ελληνικό κόμμα. Κι όταν λέμε «παντού», εννοούμε «παντού», όπως, επίσης, έλεγε παλιότερα για τα ισόβια κι ένα άλλο κόμμα από την όμορφη χώρα σας.
-Θέλετε να μου πείτε πώς εννοείτε αυτήν την ισορροπία; Ας πούμε, στο θέμα των ανθρώπων με διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις.
-Ατομικά αγαπώ αυτά τα άτομα. Αγαπώ τους γκέι, αρκεί να μην είναι τρανς και να μην θέλουν δικαιώματα.
-Για τη φτώχεια, τι λέτε;
-Απλή ερώτηση. Μιλάμε για ισορροπία και ισορροπία θα πει να μην διαταραχθούν τα κεκτημένα· οι φτωχοί οφείλουν να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι.
-Περίεργο μου μοιάζει. Δεν το κάνετε πιο λιανά;
-Πιο λιανά από ευρώ δεν γίνεται. Άκου λοιπόν: Για κάθε ευρώ που λείπει από τον μέσο πολίτη, κάποιος δισεκατομμυριούχος αποκτά άλλο ένα. Ένα σου κι ένα μου, στη ζυγαριά!
-Για τον Κόβιντ, έχετε κάποιο δραστικό σχέδιο;
Και τι σε κόβει εσένα; Για το σχέδιο μου δεν μιλήσω εγώ. Θα μιλήσει η ιστορία!

Λίγο προχωρημένες βρήκα τις απόψεις του, και για να σιγουρευτώ ότι δεν κάνω λάθος προχώρησα σε δυο ερωτήσεις ακόμα

-Πώς σκέπτεστε να αντιμετωπίσετε την κλιματική αλλαγή;
Κούνησε το κεφάλι θλιμμένα και μου ψιθύρισε
-Δεν θέλω να τη σκέπτομαι , παιδί μου!
-Τουλάχιστον, την Ελλάδα την σκέπτεστε;
-Ε, μην είστε κι αχάριστοι! Όχι μόνο σας αγαπάμε, αλλά σας στηρίζουμε κιόλας.
-Πώς;
–Με …πυραύλους! Είδατε τι πύραυλο – πρέσβη, σας στείλαμε· πραγματική σταρ του Χόλιγουντ η Κίμπερλι Γκίλφοΐλ!
Σε αυτό το σημείο ο Ντόναλντ ίσιωσε την ατίθαση φράντζα, πήρε το ύφος καουμπόι και κάθισε στην τραμπάλα όπως ο Τζον Γουέιν στο άλογό του. Ίσα που πρόλαβα να δω τη γυάλινη υδρόγειο να χάνεται στο βάθος του ουρανού…

Γιάννης Σώκος

*Το σκίτσο είναι του  Σταύρου Γεωργιάδη