Πολλά απ’όσα συμβαίνουν στο πολιτικό πεδίο αυτή την περίοδο βρίσκονται σε λογική ακολουθία με εκείνα που συνέβησαν στο παρελθόν. Τα διάφορα ‘κακά ‘προστίθενται και συσσωρεύονται και δεν αλληλοαναιρούνται χωροχρονικά.

Για το λόγο αυτό ίσως ν’αξίζει να κοιτάζουμε την πολιτική, όχι μόνο από το χθες προς το σήμερα, αλλά κι από τα κάτω προς τα πάνω [κι όχι αντίστροφα]. Από το λαό προς την εξουσία κι όχι από την εξουσία προς το λαό.

Διερωτώμαι π.χ αν εκεί που βολεύεται ο λαός “ξεβολεύται η εξουσία”, αν εκεί που αφυπνίζεται ο λαός συνεχίζουν να κοιμούνται τον ύπνο της ιδεολογηματικής ασφάλειας τα κόμματα εξουσίας, αν εκεί που σέβεται ο λαός τους κανόνες της Δημοκρατίας υποχρεώνεται η εξουσία σε πιστή τήρηση των διαδικασιών από τους νομίμως λειτουργούντες θεσμούς;

Αν αντίθετα ο λαός εξυπηρετείται με την “ανομία”, μήπως ανοίγει την πόρτα στην εξουσία να διευρύνει ατιμωρητί τη διαφθορά [της];

Σε γενικές μάλιστα γραμμές, ενώ ο λαός ζει με το άγχος της καθημερινής επιβίωσης και η εξουσία με το άγχος του μόνιμου γοήτρου, μοιάζει στην πορεία να ‘αλληλοεπηρεάζονται’ ή και να αλληλοδιαμορφώνονται, καθώς οι από κάτω κολακεύονται όταν μοιράζονται κάποια μικροπρονόμια και οι από πάνω κοκορεύονται ότι διαθέτουν “λαϊκό έρεισμα” στον τρόπο που κυβερνούν.

Αυτή η ιδιότυπη “αλληλονομιμοποίηση”, όπου ο σχεδόν εκούσιος πολιτικός ευνουχισμός των μεν [ελλείψει και στοιχειώδους “πολιτικής παιδείας” (citizenship education)] καλλιεργεί ατέρμονες φιλοδοξίες στους δε, δεν επιλύεται με το θολό σνομπιστικό λόγο των διανοουμένων, ούτε με την προώθηση, από τη μεριά κάποιων ΜΜΕ, μιας “λαοψυχολογίας” του φόβου.

Οι ανασφαλείς μικροποντικοί και οι μεγαλομανείς ελέφαντες ζουν σε διάταξη συνύπαρξης, ό,τι κι αν περιγράφουν επί σχεδόν 200 χρόνια οι θεωρητικοί της τελικής ρήξης κι ό,τι κι αν ευαγγελίζονται οι νοσταλγοί των παλινορθώσεων.

Το πρόβλημα φαίνεται να είναι στους ποντικούς, που τσαλαβουτάνε ‘δήθεν-αριστερά’ κι όχι μόνο στους ελέφαντες,που τους πατάνε ή στις ‘γάτες της ισορροπίας στο κέντρο’

ΥΓ.’’Ο ήλιος και η βροχή κάνουν διαφορετική δουλιά’[Μάρκος Αυρήλιος,Τα εις εαυτόν]

ΥΓ2.[λόγω της συγκυρίας]..Το να είσαι ΄μικρόψυχος’ στην κριτική σου για τους άλλους δεν σημαίνει ότι έχεις δίκιο στην ανάλυσή σου ή ότι στο επιβάλλει η άκαμπτη ιδεολογία σου για να είσαι συνεπής με τη ‘γραμμή’[ο νοών,νοείτω]