«Ονομάζομαι Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το “Άσιμος” με γιώτα. Ουχί Ασίμος, ουδεμίαν σχέσιν έχω με τον Ισαάκ Ασίμωφ. Τώρα θα μου πεις, γιατί το “Άσιμος” με γιώτα. Γιατί, όταν λέμε “ο τάδε είναι άσημος τραγουδιστής”, η λέξη “άσημος” παίζει το ρόλο επιθετικού προσδιορισμού στη λέξη “τραγουδιστής” και γράφεται με ήτα. Ενώ

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι απειλές για χρήση πυρηνικών όπλων γυρνούν ταχύτατα το ρολόι της ιστορίας προς τα πίσω, φτάνοντας το εκεί που τελείωσε ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Στην πτώση των ατομικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι στις 6 και 8 Αυγούστου 1945. Μπορεί σήμερα αυτές οι ημερομηνίες να αναφέρονται ως ημέρες μνήμην συνοδευόμενες

Η Laura Dodsworth, στο βιβλίο της State of Fear, περιγράφει, πώς η Βρετανική κυβέρνηση εκμίσθωσε «συμπεριφορικούς επιστήμονες» για να εκτινάξει τον πανδημικό φόβο. Ο φόβος της αρρώστιας, της αποστασιοποίησης των ανθρώπινων σχέσεων, της μοναξιάς, μα κυρίως ο φόβος του θανάτου. Και καθώς ο φόβος συνοδεύεται από την αγωνία και η αγωνία από την κατάθλιψη, η

Υπήρξε ο πιο διάσημος σαξοφωνίστας της τζαζ. Ο Τσάρλι Πάρκερ (29 Αυγούστου 1920 – 12 Μαρτίου 1955) πέθανε σε ηλικία μόλις 34 ετών, έχοντας συνδυάσει στη ζωή του μια απαράμιλλη δημιουργικότητα με αυτοκαταστρεπτικές υπερβάσεις. Αυτός ο συνδυασμός έκανε τον Πάρκερ μια θρυλική προσωπικότητα της τζαζ. Γεννήθηκε στο Κάνσας, την πατρίδα του μπλουζ. Κανείς δεν νοιαζόταν

Λίγα χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Βουδαπέστης βρίσκεται το αγροτικό χωριό Ναγκίρεβ, που έχει μείνει γνωστό γα την σκοτεινή του ιστορία. Βρίσκεται κοντά στο Tiszakurt και στις αρχές του περασμένου αιώνα σε αυτά τα δύο απομακρυσμένα μέρη ζούσαν κάποιες γυναίκες, που τις αποκαλούσαν «Αγγέλους». Στην πραγματικότητα ο τίτλος είναι ειρωνικός, καθώς πρόκειται για μια ομάδα γυναικών που

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης (10 Μαρτίου 1925 – 23 Ιουνίου 2005) υπήρξε ένας από τους κορυφαίους ποιητές και δοκιμιογράφους της μεταπολεμικής γενιάς. Φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, ενώ χαρακτηρίστηκε ο «ποιητής της ήττας», αφού οι στίχοι του αποτύπωσαν τη διάψευση των οραμάτων της Αριστεράς. «Δεν είναι ποίηση της ήττας. Είναι μια

«Είναι λευκοί και πολιτισμένοι, σαν και εμάς», όχι τίποτα Σύριοι ή Αφρικανοί, επαναλαμβάνουν Ευρωπαίοι δημοσιογράφοι και αναλυτές, για να δικαιολογήσουν την ξαφνική αγάπη τους για τους Ουκρανούς πρόσφυγες. Όμως δεν ήταν πάντα έτσι, πριν τον πόλεμο οι Ουκρανοί στη Δύση αντιμετωπίζονταν σαν «λαθρομετανάστες» και «βρωμοσλάβοι». Και όχι μόνο αυτοί – ποιος ξεχνά το αφήγημα του

Κάθε πόλεμος συνοδεύεται από θεωρίες που επιχειρούν να τον ερμηνεύσουν. Στην Ιλιάδα του Ομήρου, ο Τρωικός πόλεμος ερμηνεύεται ως προϊόν της ερωτικής επιθυμίας του Πάρη. Αλλά η Ιλιάδα είναι ένα λογοτεχνικό έργο παγκόσμιας εμβέλειας και η λογοτεχνία δεν είναι θεωρητικό δοκίμιο. Στη λογοτεχνία όλα ή σχεδόν όλα επιτρέπονται. Σήμερα, όμως, που υποτίθεται ότι υπάρχει μία

«Όχι πια μπανιστήρι από τις κλειδαρότρυπες», γράφει ο Χένρι Μίλερ*. Ο Άλντους Χάξλεϊ, η Γερτρούδη Στάιν, ο Χεμινγουέι, ο Ντον Πάσος, ο Ντράιζερ, όλοι μαζί πρέπει να πάνε στο βόθρο, αφού τα κείμενά τους δεν κάνουν «καμιά καμπάνα να χτυπάει εντός μου». Ο Μίλερ είναι επίγονος του Γουίτμαν και πρόγονος του Κέρουακ. Είναι η γέφυρα

O λαός και το έθνος αποτελούν κατασκευές. Εμφανίζονται στα πρώιμα νεωτερικά συντάγματα μετά τις μεγάλες επαναστάσεις του 18ου αιώνα και τη δημιουργία του έθνους-κράτους τον 19ο. Στην Γαλλική Επανάσταση, το έθνος εμφανίζεται ως κυρίαρχο, διάδοχος και μετωνυμία του Βασιλιά και εκκοσμίκευση του Θεού στη λογική της πολιτικής θεολογίας. Αποτελεί μια φαντασιακή κοινότητα, που ποτέ δεν