(ή…για όλα φταίνε οι νέοι)

Πράξη Α: Ανοίγει η αυλαία με μουσική υπόκρουση το βαλς τών αναμνήσεων, τών ήχων, τών προκλήσεων ,και τών παρακλήσεων…σε ήχο δεύτερο
Πράξη Β: Στο βάθος τού μικρού διαδρόμου ενας Ρενουάρ στον τοίχο δίπλα στον Τσε Γκεβάρα σ ένα διαρκές βαλς με το αδύνατον ενός σπάταλου Μάη ,ως η τελευταία ανάμνηση από το φοιτητικό δωμάτιο,τότε πού τα όνειρα τα καθόριζε η νεότητα,η αγνότητα, και όχι η επιπολαιότητα και η φαιδροτητα πού κάποιοι προπαγάνδιζαν και συνεχίζουν να το κάνουν κατηγορώντας τούς νέους ταυτίζοντας τους με την επιπολαιότητα και την απώλεια τού περιβόητου αξιακου συστήματος τής προηγούμενης γενιάς που όλως τυχαίως ανήκαν οι ιδιοι,και πού όλως<<τυχαίως> δεν οδηγησε σε καμία γη τής επαγγελιας.

Κι αναρωτιέσαι γιατί όλο αυτό το μένος απέναντι στούς νέους ,γιατί τελικά;;;; Για ένα και μόνο λόγο θα έλεγα,κι αυτή θα είναι για μένα η μόνη αλήθεια…το γήρας,όχι αυτό πού αναγκαστικά συνδέεται με ηλικιακά κριτήρια

Πράξη Γ:Προσδιορισμός τών αφανών κι επιφανών κριτών. Ποιοι τελικά είναι αυτοί οι κριτές ;;Είναι αυτοί πού πρωταγωνιστούν σ ένα άδειο θεάτρο,θλιβεροι και επιζήμιοι…

Είναι αυτοί,οι <<αναμάρτητοι>>, βολεμενοι κριτές τών πάντων (ευτυχώς υπάρχουν και εξαιρέσεις στον κανόνα), πού απώλεσαν δια παντός την νεότητα τους,και τώρα μοναχοί πάνω σε μια σχεδία,όπως συνήθως συμβαίνει,αφηγούνται και μεγαλοποιουν τα όσα προηγήθηκαν με μιαν ωραία ανύπαρκτη παρέα… δείχνοντας έτσι πως όλα τα έπραξαν σωστά κι ανεπανάληπτα(έτσι νομίζουν χωρίς να είναι).. ως νέοι βάρβαροι( κατά το,και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους τού Καβάφη),επιβεβαιώνοντας δια τής σιωπής μετά το μεσονυκτίο …το μέγα ψεύδος ,ως μέγα πάθος ,πού τούς καθοδηγεί μεγαλόπρεπα και απρεπα , σε μιαν…ολοδικη τους ερμηνεία
, αιολη και επιζήμια…πως για όλα τάχα, φταίνε οι νέοι…

Υ.Γ Το αφιερώνω σε όλους εκείνους πού μόνιμα κατηγορούν τούς νέους ότι τάχα έχασαν αξίες και οράματα ,και πού ξεχνούν οι δυσμυροι πως όταν κι αυτοί ήσαν νέοι κάποιοι άλλοι πού είχαν απολέσει κι αυτοί οι .. φουκαραδες την νεότητα τους έβγαζαν χολή για τούς ιδίους .
Μακάρι οι νέοι σε κάθε εποχή να κυβερνούν και να προσφέρουν χωρίς όρια,περιορισμούς και νουθεσίες τών υποταγμένων και συμβιβασμενων πού χάθηκαν στου πλήθους την ανωνυμία,πίσω από κάποιον υποτίθεται… ηγέτη πού ξαργυρωσε την αγνότητα και τον ενθουσιασμό τους για έναν κόσμο ομορφότερο