Σήμερα είχα την ευτυχία να υποδεχτώ εδώ στην Νεμέα ,στο χώρο όπου δρω και εργάζομαι,μια σεμνή μορφή τού πολιτισμού μας ,μια καρδιακή φίλη,την Μαργαρίτα Θεοδωράκη,ένα παιδι ,ένα κορίτσι (όπως είναι ο τιτλος στο εξώφυλλο τού βιβλίου της-Αναμνησεις ενός κοριτσιού)στο σωμα μιας γυναίκας πού παλεύει εδώ και χρόνια όπως χαρακτηριστικά γράφει ,με τούς δαίμονες της.

Η Μαργαρίτα σπουδασε Ιστορία στο Πανεπιστήμιο <<Sorbonne Paris VIII >>στη Vincennes,είναι επικεφαλής τής Λαϊκής Ορχήστρας <<Μίκης Θεοδωράκης >> πού ως στόχο έχει τη διάδοση τής μουσικής τού σύνθετη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό , είναι υπεύθυνη των εκδόσεων <<Ρωμανός>> πού έχουν ως αντικείμενο την έκδοση και προβολή τών Απάντων τών μουσικών έργων τού πατέρα της,μα κυρίως η Μαργαρίτα είναι ένας σπουδαίος ,καλοσυνάτος και δοτικός άνθρωπος πού δεν έχει ανάγκη από την δύναμη τής οποίας εξουσίας, τους περισπούδαστους λόγους των επιφανων , τις κενές περιεχομένου τελετές ,τον καθωσπρεπισμό μιας αστικής τάξης πού χρησιμοποιεί τον πολιτισμό όχι ως ανάγκη αλλά ως …αξεσουάρ μιας πολυδάπανης ζωής .

Έμαθε στην ζωή της να παρατηρεί,να ακούει,να χαίρεται με την χαρά τών άλλων ,να διακρίνει και να εξορίζει το δικό της <<εγώ >>που σαν ένα καλοκαιρινό αεράκι διασχίζει τις θάλασσες και τους ξένους τόπους για να φέρει το μήνυμα μιας ατέρμονης αγάπης πού ξεκινάει από το σπίτι τών παιδικων της χρόνων και ξεχύνεται στο σύμπαν ως ένα σπάνιο φάρμακο πού θεραπεύει,γιατρεύει τον πόνο,την έλλειψη,τον φόβο τών αλλων με ένα ανά χείρας Άγιο φως πού εδρεύει στην δική της ψυχή ,ως φως εκ τού φωτός μιας ανώτερης δύναμης πού μεγαλουργεί μέσα απ την σιωπή ,την αγία σιωπή τής μνήμης τών αφανών..