Πριν από λίγο διάβασα τής δικής μας Σοφίας Μπαλτά μια συγκλονιστική αναφορά- μαρτυρια για τα όσα αντιμετωπίζει σχετικά με την υγεία της .
Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική με την σημερινή της δομή, για όσους προστρέξουν να βγάλουν συμπεράσματα ,ότι δήθεν βάση ιδεολογίας βγάζω τα αντίστοιχα συμπεράσματα,κάνοντας συγκεκριμένη κριτική(δηλώνω άλλωστε ιδεολογικά στεγασμένος και κομματικά άστεγος εδώ και πολλά χρόνια).

Πολλές φορές έχω σιχαθει εξ ίσου και τούς μεν και τους δε πού με τον έναν ή τόν άλλον τρόπο εξυπηρετούνται άψογα ιδιαίτερα σε θέματα υγείας ,και όχι μόνο .
Τους μεν για την αναλγησία τους έναντι τού πόνου ενός λαού και τούς δε πού όταν απέκτησαν κατά καιρούς την εξουσία δεν ανταποκρίθηκαν πλήρως και όπως θα έπρεπε έναντι τής ιδεολογίας πού καταχράστηκαν και πού είχε ,έχει και θα έχει ως βάση την μέγιστη αξία πού είναι ο άνθρωπος περα από την κοινωνική του θέση ή την οικονομική του ισχύ .
Κάνω έκκληση λοιπόν στον πολιτικό κόσμο τού Νόμου μας ,κυρίως αυτών πού διαχειρίζονται την εξουσία και μπορούν να έχουν τον πρώτο λόγο στις αποφάσεις, να διαβάσουν αυτό το συγκλονιστικό κείμενο ενός ΑΝΘΡΩΠΟΥ πού σκοινοβατεί ανάμεσα στην ΖΩΗ και στο θάνατο γιατί κάποιοι ΚΡΕΤΙΝΟΙ τών υψηλών κλιμακίων τής πολιτικής (επαγγελματίες γυρωλογοι )θεωρούν τούς εαυτούς τους μικρούς θεούς…

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ…Αυτή η γυναίκα μπορεί να ήταν η αδερφή σας,η γυναίκα σας,η μάνα σας…
Αυτός ο περήφανος λαός δεν αξίζει αυτή την τιμωρία.
Αντισταθείτε…

Και τώρα διαβάστε το συγκλονιστικό κείμενο ,όπως χαρακτηριστικά τα γράφει η ίδια , πού τής εύχομαι από καρδιάς όπως και σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση,να πάνε όλα καλά.
<<Πριν 4 μήνες!!! (γράφει)
Και να’μαι σήμερα εδώ να παλεύω να βρω νοσοκομείο να χειρουργηθώ μήπως σώσω τη ζωή μου.
Η κάθε μέρα μετραει, κάθε μέρα που περνάει μπορεί να μου δώσει μια νέα μετάσταση….
Πριν 2 εβδομάδες πήγα σε μεγάλο νοσοκομείο των Αθηνών με ένα σπινθηρογράφημα στα χέρια μου που έδειχνε 10 εστίες στα οστά από κεφάλι μέχρι λεκάνη.
Με ιστορικό καρκίνου του μαστού πριν 5 χρόνια η λογική λέει ότι σου κάνουν επί τόπου εισαγωγή, κανουν τις απαραίτητες εξετάσεις μπαίνεις αμέσως χειρουργείο και συνεχίζεις με χημειοθεραπείες ακτινοβολίες το γρηγορότερο δυνατόν.
Αντί για το λογικό ομως, έφυγα με 4 παραπεμπτικα για εξετάσεις, που μου πήρε 2 εβδομάδες να κλείσω τα ραντεβού και να πάρω τα αποτελέσματα.
Ενημέρωσα ότι είμαι έτοιμη αλλά έπεσα πάνω σε άδεια του Ογκολόγου (φυσικά άνθρωποι είναι και αυτοί και δικαιούνται άδειας, απλά δεν υπάρχουν όχι αντικαταστάτες αλλά ούτε το απαραίτητο προσωπικό) και μαζί με το τριήμερο θα καλέσω την ερχόμενη Τρίτη για να μου κλεισει ραντεβού να με δει….
Αυτό όλο εννοειται ότι έγινε μέσω γνωστού του γνωστού Ω γνωστέ, αλλιώς ούτε την πόρτα του Νοσοκομείου δεν θα είχα δει μέχρι σήμερα.
Στο μεταξύ οι πόνοι στα κόκκαλα είναι δικό μου θέμα πώς θα τους αντιμετωπίσω, στο μεταξύ δεν έχει σημασία εάν είμαι από την επαρχία και καποιες εξετάσεις γίνονται μονο στην Αθήνα, δεν έχει σημασία αν μπορώ η οχι να οδηγήσω, δεν έχει σημασία εάν έχω να πληρώσω την συμμετοχή μου η όχι, δεν έχει σημασία εάν πρέπει με ηρεμία αυτές τις μέρες, αντί να λέω 20 φορές την ημέρα το πρόβλημα μου σε φίλους και γνωστούς για να βρούμε μαζί λυση, να είχα περισσότερο χρόνο να περάσω με τον γιο μου, να τον ηρεμήσω, να του εξηγήσω, να προσπαθήσουμε μαζί να διαχειριστούμε το τσουνάμι που μας έχει διαλυσει.
Τίποτα δεν έχει σημασία…
Την πρώτη φορά ήμουν ανασφάλιστη το 2018 και όμως όλα κύλησαν ομαλά και γρήγορα.
5 χρόνια μετά, είμαι ασφαλισμένη αλλά η Υγεία έχει διαλυθεί.
Εάν είχα κομπόδεμα θα ήμουν ήδη στο Ιδιωτικό νοσοκομείο από την πρώτη μέρα.
Δεν έχω όμως.
Είμαι σε αυτή την κατηγορία οικογένειας που με το ζόρι βγάζει κάθε μήνα τις 30 μέρες.
Και ήδη με όλα αυτά ο Μάρτιος ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ και δεν θα ΒΓΕΙ ούτε ο Απρίλης ούτε ο Μάης δεν λέω παραπάνω γιατί στόχος είναι να υπάρχω μέχρι τότε…
Και λυπάμαι που κάποιοι άνθρωποι επέλεξαν να με φέρουν σε αυτή τη δυσκολη θέση να παρακαλάω φίλους γνωστούς ή να ψάχνω πολιτικό μέσο για να σώσω τη ζωή μου>>….