Ήδη εδώ και δύο χρόνια φωνάζουμε σαν επιστημονικοί φορείς για τη σύμβαση του οδοφωτισμού.

Έχουμε προτείνει μάλιστα και συγκεκριμένες λύσεις διαφορετικών συμβάσεων, όπως αναδεικνύονται και σε διάφορα ευρωπαϊκά έργα με καλύτερο διαμοιρασμό αποτελέσματος ανάμεσα στον ανάδοχο και το Δήμο (που θα αποτιμάται και σε μείωση δημοτικών τελών).

Το θέμα δεν είναι αν είναι σκάνδαλο ή όχι, αλλά ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μια καλή σύμβαση γενικά και θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερη.

Επίσης δεν είναι κατανοητό γιατί η εταιρεία συμβούλων προέκρινε μόνο δύο λύσεις (μέσω Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων και με πλήρη κάλυψη του αναδόχου), όταν υπάρχουν περισσότερες.

Ακομα και η πρόσκληση του Ταμείου Ανάκαμψης αναφέρει περισσότερους και συνδυασμούς χρηματοδοτήσεων (https://gobhma.gr/ypen-o-odigos-gia-to-programma-odofoti/).

Το ότι η Δημοτική Αρχή άρχισε να αναπαράγει αυτά που έχουμε γράψει και πει κατά καιρούς είναι πολύ σημαντικό βήμα γιατί σημαίνει ότι αντιλαμβάνεται το πρόβλημα.

Πατώντας πάνω στο πολύ καλό κλασικό άρθρο της Καθημερινής από το 2019 (Σκιές στο Οδοφωτισμό) το θέμα του οδοφωτισμού ξαναγίνεται σημαντικό στην ενεργειακή πολιτική των Δήμων και Περιφερειών. Ο απώτερος στόχος της αλλαγής οδοφωτισμού είναι να να μην επιβαρυνθεί ο πολίτης με την εγκατάσταση των νέων σωμάτων, και επιπλέον να μειωθούν τα δημοτικά τέλη από την εξοικονόμηση ενέργειας. Δυστυχώς αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει στον Δήμος Κορινθίων…
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι χρηματοδότησης και πολλές φορές (όπως στον Δήμο Κορινθίων) επιλέχθηκε ο χειρότερος όσον αφορά την ανταπόδοση, όπου ο Δήμος δεν συμμετέχει στο κόστος αλλά ο ιδιώτης αναλαμβάνει εξολοκλήρου την εγκατάσταση και αποπληρώνεται από την εξοικονόμηση ενέργειας.

Το πρόβλημα, εκτός της οικονομικής υπόστασης, είναι ότι η περίοδος αποπληρωμής του ιδιώτη είναι μεγαλύτερη από την πραγματική (με βάση και τις αυξημένες τιμές) και αντίστοιχα έχει φανεί και σε αρκετές περιπτώσεις σε Δήμους ότι η τρέχουσα κατανάλωση παρουσιάζεται μεγαλύτερη από την πραγματικά.

Τι θα μπορούσαν να κάνει ο Δήμος αντί αυτής της λύσης;

Η διεθνής πρακτική αποτυπώνει ότι ο πιο συμφέρον τρόπος είναι να συμμετέχει ο Δήμος κατά ποσοστό 50% στο κόστος του έργου (εφόσον υπάρχει το διαθέσιμο κεφάλαιο – και όπως λέει ο Δήμος, υπάρχει..) και 50% ο ιδιώτης, ώστε να μπορούν να επιμερίζονται τα οφέλη.

Το 50% σε μια μέση επένδυση των 10 εκατ. Ευρώ μπορεί να οδηγήσει σε μια αποπληρωμή για το Δήμο σε λιγότερο από 6-7 χρόνια (αντί 12 όπως αναφέρεται στις υφιστάμενες συμβάσεις) και ο Δήμος θα μπορεί να μειώνει τα δημοτικά τέλη αντίστοιχα από την πρώτη μέρα.

Σε κάθε περίπτωση, απαιτείται διαφάνεια όσον αφορά τον τρόπο υπολογισμού και την αιτιολόγηση δημόσια γιατί προκρίνεται το ένα μοντέλο χρηματοδότησης και όχι το άλλο.