Επειδή πολλά γράφονται για αστικούς ποδηλατόδρομους και χρώματα που έχουν, το θέμα δεν είναι τόσο το χρώμα, όσο η κατασκευή και η σήμανση και η ασφάλεια που προσφέρουν.

Παραθέτω μερικές απλές φωτογραφίες έξω από το σπίτι μου στο Άμστερνταμ για το πως γινονται οι φυσιολογικοί ποδηλατόδρομοι.

Πρώτον, είναι διακριτοί όσον αφορά το χώρο γιατί έχουν διαφορετικό ύψος (από το πεζοδρόμιο) με μία ελαφριά κλίση.

Δεύτερον, έχουν απόσταση ασφαλείας από το δρόμο γιατί στο σημείο που παρκάρουν και κινουνται αυτοκίνητα έχουν ένα κενό ή λίγα εκατοστά πεζοδρομίου.

Τρίτον, υπάρχει παντού σήμανση που επιτρέπει και τη συνεχή ροή.

Τέταρτον, στις διαβάσεις βρίσκονται στην ίδια ευθεία με το δρόμο ώστε ο οδηγός αυτοκινήτου να βλέπει εγκαίρως τον ποδηλάτη.

Πέμπτον, υπάρχουν φανάρια για τους ποδηλάτες στις μεγάλες διαβάσεις.

Έκτον και πιο σημαντικό, υπάρχουν ποδηλατόδρομοι παντού και όχι σε επιλεκτικά σημεία αποκόπτοντας το ποδήλατο να κινηθεί αλλού.

Έβδομον, το ποδήλατο έχει προτεραιότητα στην κίνηση μαζί με τους πεζούς.

Αντίθετα, τα αποτυχημένα παραδείγματα που εφαρμόστηκαν σε πολλές πόλεις στην Ελλάδα (βλ. Δήμος Κορινθίων) με ποδηλατόδρομους με εσωτερική κλίση στις διαβάσεις, με έντονα χρώματα, με απόσταση ασφαλείας μηδενική από το δρόμο, με έλλειψη σήμανση, και πολλά άλλα, μόνο επικίνδυνα είναι και δε φτιάχνονται με έναν απλό χρωματισμό.

Ή θέλουμε ουσιαστικά ή όχι τη βιώσιμη κινητικότητα, όλα τα άλλα είναι ημίμετρα!