Μιλάνε τα σπίτια μωρέ;
Με ρώτησε εκνευρισμένα και περιπαιχτικά.

Όχι δε μιλάνε, είπα, απλά δακρύζουν!
Δακρύζουν την νύχτα αργά, πολύ αργά όταν όλοι κοιμούνται
Δακρύζουν, στις γιορτές όταν περνούν απ’ εξω τα μικρά παιδιά και λένε τα κάλαντα αυτούς γύρω δρόμους
Δακρύζουν στις κηδείες των νέων όταν οι ψυχές τους περνούν για ένα βιαστικό αντίο έξω από την βαριά ξύλινη πόρτα τους
Δακρύζουν στις παρελάσεις όταν έχει καλή μέρα και οι σκιές τών στρατιωτών αγγίζουν στο πέρασμά τους , τούς λευκούς τοίχους ,καθώς τα τύμπανα οδηγούν ρυθμικά τα χαμένα και σκόρπια όνειρα τού παρατεταγμένου στα πλάγια πλήθους
Μα κυρίως , δακρύζουν αργά… πολύ αργά την νύχτα, όταν η ώρα έχει περάσει και δεν έχουν να περιμένουν τίποτα…και κανέναν…
Αργά…στην απόλυτη σιωπή τής νύχτας όταν η ζωή χαράζει πάνω στις πέτρες τον πόνο,τον φόβο,την θλίψη…το παράπονο