Μοναδικό και πανέμορφο!
Στο ιστορικό κτιριακό απόθεμα της πόλης υπάρχει και αυτό!

Το 1994 κηρύχθηκε διατηρητέο μιάς και αποτελεί ένα σημαντικότατο κομμάτι της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της Κορίνθου και ένα μοναδικό κτίριο σε όλη την Ελλάδα.

Στην οδό Αριστοτέλους 15, κοντά στο Σιδηροδρομικό Σταθμό, στην Κόρινθο δεσπόζει, μέχρι και σήμερα, επιβλητικά ένα κτίριο μεγάλης ιστορικής και αρχιτεκτονικής αξίας.

Πρόκειται για το κτίριο Ζαμπούνη ιδιοκτησίας του οικονομικού παράγοντα της εποχής, Δημητρίου Ζαμπάνη-Γονατά.

Η αρχιτεκτονική του αξία

Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1929 από τον Αμερικανό Αρχιτέκτονα Τ. Bronderick και ήταν κατά πάσα πιθανότητα ένα από τα πρώτα κτίρια που οικοδομήθηκε μετά τον σεισμό του 1928, καθώς τον Ιούλιο του 1929 ασφαλίστηκε στην αγγλική εταιρεία Royal Exchange Assurance για το τεράστιο για την εποχή ποσό των 300.000 δραχμών !

Αξιοσημείωτο είναι ότι στο κτίριο αυτό έχει εφαρμοστεί η αμερικανική τεχνογνωσία εύκαμπτων αντισεισμικών κτιρίων, η ονομαζόμενη “Timber Frame”, όπως προβλέπεται από τον αντισεισμικό κανονισμό της Καλιφόρνιας του 1907.

Το κτίριο είναι κατασκευασμένο εξ’ ολοκλήρου από ένα πλέγμα με ξύλινες δοκούς και κολώνες.

Διαθέτει εξωτερικά μεταλλική επένδυση ώστε να προφυλάσσεται από το υγρό κλίμα (της Κορίνθου), ανασυρόμενα παράθυρα (SashWindows) αγγλοαμερικανικού σχεδιασμού.

Η πόρτα της εισόδου είναι διακοσμημένη με πολύχρωμα τζάμια και ακολουθεί την συμμετρική γεωργιανή κάτοψη (αρχιτεκτονικό στυλ), η οποία εφαρμόστηκε κατά κόρον στην Αγγλία και τις ΗΠΑ.

Η όλη κατασκευή καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να συγκεράσει την αμερικανική αντισεισμική τεχνογνωσία με την ελληνική αστική αρχιτεκτονική του Μεσοπολέμου.

Η ιστορική του αξία

Το κτίριο επισκέφτηκε ο Πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος διατηρούσε προσωπική φιλία με τον ιδιοκτήτη του Δημήτριο Ζαμπάνη – Γονατά, όταν ήλθε στην Κόρινθο.
Την περίοδο της κατοχής, το κτήριο επιτάχτηκε από τους Γερμανούς και χρησιμοποιήθηκε σαν κατάλυμα υψηλόβαθμων αξιωματικών.

Το σήμερα του κτιρίου
Στέκεται στο κέντρο απόκεντρο της πόλης. Είναι ευτύχημα που η σιδηροδρομική γραμμή που περνάει μπροστά του μας επιτρέπει να το διακρίνουμε εύκολα. Αν, λέω αν το βλέμμα μας πέσει επάνω του το σχήμα μα κυρίως το χρώμα του, μας αιχμαλωτίζει με την διαφορετικότητα του.

Συνήθως όμως πέραν της άγνοιας της ιστορίας μας, η καθημερινότητα συχνά μας αναγκάζει να περνάμε δίπλα από κάποιες μοναδικότητες χωρίς να τις κοιτάμε καν. Ευτυχώς το κτίριο είναι επισκέψιμο!!!