Μεσολαβούν λίγες στιγμές αμήχανης σιωπής ανάμεσα στις φωτογραφίες αιμόφυρτων παιδιών, ριγμένων μέσα στα μπάζα και στα χαλάσματα που σκορπίστηκαν σε δευτερόλεπτα έπειτα από συνεχόμενες ρίψεις ρουκετών και πυραύλων στην περιοχή της Γάζας και του Ισραήλ, και στη χώνεψη της ζοφερής συνειδητοποίησης πως άλλο ένα μέτωπο οδύνης και θανάτου ανοίχτηκε πάλι, έπειτα από τον, σχεδόν τρίχρονο, συνεχώς εξελισσόμενου στην κλιμάκωση, πόλεμο στην Ουκρανία.

Η καταστροφή βρίσκεται δίπλα και ολόγυρά μας πια, είμαστε θεατές μπροστά στο χειρότερο θέαμα που μπορεί ο άνθρωπος να προκαλέσει: τον ανελέητο αλληλοαφανισμό μέχρι τέλους.

Εδώ και δεκατρείς μέρες, απ’ την αιφνιδιαστική επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ, πάνω από 2.200 πύραυλοι έχουν εκτοξευθεί απ’ τη Γάζα, προκαλώντας ανυπολόγιστες καταστροφές. Απ’ την αντεπίθεση του Ισραήλ πάνω από 339.000 Παλαιστίνιοι, σύμφωνα με πληροφορίες του Ο.Η.Ε., έμειναν ανέστιοι, χωρίς τα βασικά αγαθά, χωρίς νερό, τρόφιμα και πρώτες βοήθειες. Οι τραυματίες υπερβαίνουν τους 15.000· οι θάνατοι αμάχων και μαχητών ξεπερνούν τους 5.000· 26.000 και άνω υπολογίζονται οι εκτοπισμένοι Ισραηλίτες της Γάζας. Ανθρώπινες ψυχές ισοπεδώνονται σαν μπετόν ερείπια, μια νέα ανθρωπιστική κρίση έχει ξεσπάσει, μια Ευρώπη, φορτωμένη ήδη από αλλεπάλληλα κύματα αμάχων, ανυπεράσπιστων προσφύγων, βρίσκεται προ των πυλών στο ξέσπασμα ενός νέου κύματος που καταφτάνει σε μια όχθη που ταλαντεύεται με παλαιά (λελογισμένα ως ξεπερασμένα) φαντάσματα ξενοφοβίας, μισαλλοδοξίας και φυλετικού μίσους.

Απ’ τον ψηφιακό δέκτη της καταστροφής εκπέμπονται εικόνες αποτροπιασμού, πόνου, ανήκεστου σπαραγμού, ανθρώπινων απωλειών, τερατώδους στυγερότητας, εικόνες που ανατριχιάζουν, φρικιούν, παραλύουν νοητικά, εξοικειώνουν με το απέθαντο τέρας του πολέμου, αλλά και… εμπορευματοποιούνται, διαφημίζονται, προσφέρονται για δευτερόλεπτα προσοχής, η οποία εμβαπτίζεται, πολλές φορές, μέσα στον βάλτο των ψευδών ειδήσεων, των πολωτικών συμφερόντων, των αποπροσανατολιστικών διόδων. Μια επιφανειακή, ψευδοϊστορική ή άνευ ιστορίας, επόπτευση των πραγμάτων στη Μέση Ανατολή ενδέχεται να καλύπτει τον μέσο πολίτη που δεν εμπλέκεται άμεσα και αποτελεί γι’ αυτόν ένα αξιοδάκρυτο θέμα της επικαιρότητας που κυκλοφορεί και συμπαρασύρει συναισθηματικά μέχρι να αποδυναμωθεί απ’ τη διαρκή ειδησεογραφική τριβή.

Τα ψηφιακά προσωπεία που δακρύζουν, οι κοινοποιήσεις που ανακυκλώνουν μια είδηση, οι συνεχείς ανταποκρίσεις και οι υπερπροβεβλημένες θηριωδίες, εκτός απ’ την απόλυτα θεμιτή πληροφόρηση και συμμετοχή σε ποικίλες δράσεις στήριξης που προσφέρουν, εμφιλοχωρούν παράλληλα κινδύνους προσοικείωσης με το απόλυτο κακό, εγκλιματίζουν μάζες στο θέαμα της φωτιάς, της κραυγής, της απόγνωσης.