Μες στη δυστοπία που ήδη δημιούργησε η πολιτική της ακροφιλελεύθερης δεξιάς κυβέρνησης στο χώρο της υγείας, η πραγματοποιηθείσα εκχώρηση του ΕΣΥ στις ασφαλιστικές δεν έρχεται μόνο να συμπληρώσει τον εφιάλτη: ήταν ο στόχος, εξ αρχής. Ήδη, λοιπόν, στο πρόγραμμα ασφάλισης Υγείας της εταιρείας “Ατλαντική Ένωση”, ίσως και αλλού, υπάρχει πλέον κάλυψη για τα έξοδα νοσηλείας σε ειδικές κλίνες ΕΣΥ, η οποία μάλιστα κάλυψη παρέχεται χωρίς την παρακράτηση απαλλασσόμενου ποσού, πράγμα που ισχύει για τις ιδιωτικές κλινικές. Πώς τούτες θα στελεχώνονται, πώς λειτουργούν κ.ο.κ. δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία να το διαβλέψει κανείς/μια.

Ότι η τοξική ταξικότητα δεν σ’ εγκαταλείπει ούτε στην αρρώστια, ούτε καν στο θάνατο, είναι παγκοίνως γνωστό, όπως επίσης γνωστό είναι, ότι η βιοπολιτική που διαχωρίζει και ξεφορτώνεται τους ανθρώπους ωσάν τα απορρίμματα εκφράζει κατεξοχήν τη φασίζουσα δεξιά. Η δημιουργία ασθενών δύο ταχυτήτων, πλούσιων και φτωχών, είναι, δυστυχέστατα, στα αυτονόητα των σύγχρονων αστικών δημοκρατιών και δεν φαίνεται ν’ αλλάζει όσο υπάρχουν ακόμα φτωχοί που ψηφίζουν Πλεύρη και στηρίζουν Μητσοτάκη και τα αντίγραφά τους όπου γης.

Στα δημόσια νοσοκομεία οσονούπω θα υπάρχουν οι πριβέ ιλουστρασιόν πτέρυγες, σήματα κατατεθέντα ενός ανθρωποφαγικού πολιτισμού που τη μια μέρα τσακίζει πρόσφυγες και μετανάστες και την επομένη την εγχώρια φτωχολογιά.

Η δημόσια υγεία έχει ήδη εκπέσει σε αγοραίο προϊόν για τα πελατάκια των ασφαλιστικών – και δεν περίμενε τον  Πλεύρη για να συμβεί. Στην ίδια πολιτική κατεύθυνση κινείται σύμπασα η ακροφιλελεύθερη δεξιά όπως πια και οι πρώην σοσιαλδημοκράτες, νυν συνοδοιπόροι της.

Κι επειδή το μυαλό είναι ο στόχος, ο κοινωνικός αυτοματισμός που βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας, με τις αναστολές των υγειονομικών, καθώς και οι εντάσεις που επιφέρει, εκεί στοχεύουν: να βάλει χέρι το κεφάλαιο και οι εκπρόσωποί του σε κάθε δημόσιο αγαθό, την ώρα που οι πληβείοι, θολωμένοι, θα ‘χουν αλλού τα όμματα.

Κι όταν κοιτάξουν πια στο σωστό σημείο, θα γιατροπορεύονται μοναχά, όσοι πληρώνουν αδρά τις ασφαλιστικές.

Κατέ Καζάντη
πηγή: artinews.gr