Η Μικρασιατική Στέγη Κορίνθου τίμησε και φέτος τις εορτές εξόδου στο ηρωικό Μεσολόγγι και έλαβε μέρος στην πομπή προς τιμή των ηρώων που έδωσαν την ζωή τους για την πίστη τους και το θεόσδοτο ιδανικό της ελευθερίας.
ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ.
ΖΗΤΩ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

“Στον τάφο του κλεισμένο, το Μεσολόγγι,
σκέλεθρο, γυμνό, ξεσαρκωμένο,
δεν παραδίδει τα άρματα,
δεν γέρνει το κεφάλι…
Κρατεί για νεκροθάφτη του το Χρήστο τον Καψάλη.
Το ράσο του Δεσπότη του φορεί για σάβανό του
κι ως φλογερό μετέωρο πετά στον ουρανό του.
Και θάβεται ολοζώντανο…!
Στο διάβα του τρομάζουν τα αστέρια
που το κοιτάζουν και ταπεινά μεριάζουν…
Κλαρί δε φαίνεται χλωρό και το στερνό χορτάρι του μάρανε,
το σκότωσε, το αράπικο ποδάρι.”
Α.Βαλαωρίτης

Η Ευρώπη συγκλονίζεται με την ηρωική αλλά δραματική Έξοδο του Μεσολογγίου. Τρεις χιλιάδες άνθρωποι αγωνιστές και γυναικόπαιδα σκελετωμένοι και μισοζώντανοι από τον πόλεμο, την αγρυπνία την πείνα και τον θάνατο μετά τις αλλεπάλληλες πολιορκίες, ζωσμένοι από 20.000 Τουρκοαιγύπτιους, χωρίς βοήθεια από πουθενά πια, όταν ξεπέρασαν κάθε όριο και είδαν το τέλος να έρχεται αδυσώπητο, αντί να συνθηκολογήσουν για να συνεχίσουν την ζωή τους(αν παραδοθούν κι αλλαξοπιστήσουν!), προτίμησαν την Έξοδο!!!
Έξοδο από την πόλη, από την πολιορκία περνώντας μέσα απ’το θάνατο, δίνοντας την ύστατη μάχη “εκείθε με τους αδελφούς εδώθε με το χάρο” “για την νίκη η τη θανή”!.
Να πεθάνουν μαχόμενοι, προτίμησαν την πτώση με το σπαθί στο χέρι και μ’αυτήν τη μεταρσίωση από το θάνατο στην Αθανασία!
Αυτή η θυσία έφερε πνεύμα αγωνιστικής έξαρσης και τόνωσε τους αποθαρρημένους και διχασμένους αγωνιστές.
Έγινε το φωτεινό μετέωρο του Ελληνικού Αγώνα που μαζί με τις Σφαγές της Χίου και την Καταστροφή των Ψαρών συγκλόνισε συθέμελα την στάση έναντι στο δικαίωμα των Ελλήνων για την απελευθέρωση τους από τα δεσμά της Οθωμανικής 400 ετών σκλαβιάς.
Το Μεσολόγγι έγινε σύμβολο Ελευθερίας!
Αθάνατο!!!
Η Μικρασιατική Στέγη Κορίνθου έλαβε και φέτος μέρος με τμήμα της στην Πομπή με τις ανά περιοχών Μικράς Ασίας ενδυμασίες της, μαζί με πολιτιστικούς συλλόγους και πατριωτικούς φορείς, στις σεμνές τιμητικές εκδηλώσεις της Ιερής Πόλης του Μεσολογγίου του Σαββάτου και της Κυριακής, όπως επιβάλλει το χρέος απόδοσης τιμής και διατήρησης της Ιστορικής Μνήμης.

Μεσολόγγι
Κόβω για σε τα βάγια
του τραγουδιού ιερά·
στο μέτωπο σ’ τα πλέκω,
στεφάνια γιορτερά.
Βωμός το μέτωπό σου.
Θυμάσαι; Μια φορά
σ’ το γγίξαν και σ’ τ’ αγιάσαν
της Δόξας τα φτερά.
Λάμπουν ιερά, στα βάγια
του τραγουδιού, η φωτιά,
το αίμα των ηρώων,
του χαλασμού η νυχτιά.
Και τρέμουνε στα βάγια
ιερά του τραγουδιού
τα δάκρυα μιας αγάπης,
τα χρόνια ενός παιδιού.
Κωστής Παλαμάς.