“Λήθη είναι καθετί που αγνοείς
που δεν ‘θυμάσαι’ και δεν σε ‘θυμάται’’

Ν. Μουρτζούχος, Ημερολόγιο ατελών σημειώσεων

Δεν ανήκω σ’ εκείνους τους παντογνώστες, οι οποίοι μοιράζουν προφητείες και προβλέψεις, ευχές και κατάρες.

Θα επιχειρήσω απλώς να καταθέσω κάποιες προσωπικές απόψεις που μπορεί να είναι χρήσιμες σε όσους θα λάβουν μέρος στα συνέδρια του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ.

1. Προς το ΣΥΡΙΖΑ

– οι ερμαφρόδιτες οσμώσεις μ’ εκπροσώπους της αστικής τάξης, οι οποίοι ως γνωστόν συνοδοιπορούν μέχρι του ορίου όπου δεν πριονίζεται το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται το κοινωνικοικονομικό τους status, είναι πάντοτε προσωρινές και έωλες

– οι ανοχές σε τυφλές πράξεις βίας που τελούνται από “συντρόφους της απέναντι όχθης” εξ ορισμού θολώνουν τα προτάγματα της δημοκρατικής Αριστεράς και στέλνουν επικίνδυνα μηνύματα στη νεολαία

– η αναγόρευση σε “λαϊκό αγωνιστή” κάποιου απλώς και μόνον επειδή έλαβε μέρος σε μία πορεία ή υπέγραψε ένα κείμενο συμπαράστασης, αμαυρώνει τις θυσίες των αριστερών που έχασαν τα πάντα για τα πιστεύω τους

– η συνεχής καταγγελία του “φρόνιμου και νομοταγούς” κυρ Παντελή (αλήθεια έχει κάποιος μετρήσει πόσοι κυρ Παντελήδες ψηφίζουν και στηρίζουν αριστερά κόμματα;) προκαλεί αναίτιο ρήγμα με ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας

– η κατηγορία των δεξιών επειδή είναι δεξιοί, πέραν του ότι συνιστά ανούσια ταυτολογία, δεν ξεκαθαρίζει το “ποιά είναι σήμερα η δεξιά πολιτική”, την οποία ουδέποτε θα υιοθετούσε ένα αριστερό κόμμα

2.Προς το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ

– ο ρόλος του μπαλαντέρ ή του play maker, εν όψει διπλών εκλογών, προκαλεί εσωτερικές αντι-δράσεις και ιδεολογικές αντι-φάσεις

– τα πιστοποιητικά κομματικών φρονημάτων ή φρόνιμων οπαδών την περίοδο 2010-2019 συνιστά ξεπερασμένη κι αποτυχημένη μέθοδο διάκρισης των καθαρών και των ευλύγιστων

– η υπεράσπιση των λαθών του παρελθόντος και η κομματική απαλλαγή όσων τα διέπραξαν δεν “ανοίγει διάπλατα το παράθυρο” για να προσελκυστούν νέοι άνθρωποι

– η έναρξη νεωτερικού κύκλου δημιουργικού ιστορικού συγχρονισμού με τον κοινωνικό ανθρωπισμό και τεχνολογικού μελλοντισμού με την πράσινη κι αειφόρο ανάπτυξη απαιτεί γνώση, επίγνωση και πρόθεση

– οι πολλές φορές δυσνόητοι αλλά εκφραστές συγκεκριμένων αναγκών “νόμοι της κοινωνίας των πολιτών’ πρέπει να κατισχύουν των όποιων θεωρητικών νομοτελειών του όποιου ιστορικού υλισμού.

Σε κάθε περίπτωση χρειάζονται επεξεργασμένες θέσεις κι όχι γενικευμένες ιδεοληπτικές ασάφειες κι όχι τεχνητές αναδείξεις “αρίστων”, “πιστών” ή “επαγελματιών επαναστατών”.

Ο φενακισμός του λαού από δημαγωγούς και ο “ηρωικός μηδενισμός” (sic) των βολεμένων, πολλοί από τους οποίους δηλώνουν εν μέσω πολέμου “αλληλεγγύη” (ακόμα και στους θύτες;), πρέπει να δώσουν τη θέση τους στην ενίσχυση των δικαιωμάτων των αδύναμων και του πολιτισμού της Ειρήνης, ως αντιστάθμισμα σε μία Ιστορία της ισχύος που επιλέγει το Αίμα κι όχι την Ισοελευθερία και την Αξιοπρέπεια ΟΛΩΝ των ανθρώπων, όπου Γης.

Αυτό πρέπει να είναι το κύριο μέλημα των κομμάτων, της όποιας πλειοψηφίας και της όποιας μειοψηφίας των συνεδρίων και του κάθε αριστερού/σοσιαλδημοκράτη ξεχωριστά. Τα υπόλοιπα αποτελούν μικροπολιτικές μιάς χρήσης.

ΥΓ .’’Οι σημαίες αλλάζουν… τα όνειρά μου και οι ιδέες μου εκεί είναι…’’(Ι. Λαδάκης, Το βιβλίο της Μεγάλης Ανοχής)

* Ο κ. Γιάννης Πανούσης είναι Καθηγητής Εγκληματολογίας, πρώην υπουργός Προστασίας του Πολίτη