Η δημοσκοπική πίεση οδηγεί την κυβέρνηση σε άρδην αλλαγή πλεύσης και σε εναγώνια αναζήτηση φιλολαϊκών μέτρων κόντρα στον ίλιγγο της ακρίβειας. Τα στενά δημοσιονομικά περιθώρια, όμως και το «τείχος» των θεσμών βάζουν φρένο σε οποιεσδήποτε ριζικές παρεμβάσεις και δημιουργούν συνθήκες πολιτικού εγκλωβισμού.

Το φρένο αυτό αποτυπώνεται στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ, με ένα κάθετο «όχι» σε δύο μέτρα πάνω στα οποία έχει επενδύσει πολλά η κυβέρνηση, την μόνιμη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών και την κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης για όλους, δηλαδή και για δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους.

Το ΔΝΤ, με την έκθεσή του, προβλέπει για φέτος ρυθμό ανάπτυξης 3,5%, πληθωρισμό 4,5% και πρωτογενές έλλειμμα 2% και τάσσεται υπέρ της λήψης στοχευμένων μέτρων στήριξης, τα οποία θα κατευθύνονται σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Συνολικά εκτιμά, ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία και ο υψηλός πληθωρισμός θα περιορίσει μεν την ανάπτυξη στην Ελλάδα, αλλά δεν θα την ανακόψει και θεωρεί, ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος εντοπίζεται σε ενδεχόμενα πλήγματα στις επενδύσεις και στον τουρισμό.

Ταυτόχρονα όμως στέλνει σαφές μήνυμα, πως δεν πρέπει να υπάρξει δημοσιονομική χαλάρωση, απορρίπτοντας τους σχεδιασμούς για μέτρα εισοδηματικής αποσυμπίεσης:

«Τα σχέδια», αναφέρει, «για μόνιμη μείωση στις ασφαλιστικές εισφορές και για μόνιμη κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης θα πρέπει να αντιστραφούν, καθώς μεταφέρουν το βάρος στις μελλοντικές γενιές και είναι κακώς στοχευμένες», ή εναλλακτικά «να χρηματοδοτηθούν πλήρως μέσω προσαρμογών άλλων παροχών αλλά και μέσω μέτρων για τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης».

Πρακτικά, το Ταμείο λέει, ότι η κυβέρνηση δεν πρέπει να προχωρήσει σε μείωση των ασφαλιστικών εισφορών και κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης, εκτός εάν καταφέρει να χρηματοδοτήσει αυτά τα μέτρα είτε μέσα από την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής είτε μέσα από άλλες δημοσιονομικές περικοπές.

Η μείωση των εισφορών και η κατάργηση της εισφοράς αλληλεγγύης είναι τα δύο μέτρα, τα οποία σχεδιάζει να εντάξει η κυβέρνηση στον επόμενο προϋπολογισμό, με σαφή προεκλογική στόχευση. Η σύσταση του Ταμείου δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι αυτός ο σχεδιασμός θα ακυρωθεί, είναι όμως ενδεικτική της πίεσης, που υπάρχει ήδη για επιστροφή σε σταθεροποιητική δημοσιονομική πολιτική παρά τις διαδοχικές κρίσεις της πανδημίας και της ακρίβειας.

Ανάλογες επιφυλάξεις, σύμφωνα με πληροφορίες, διατυπώνονται και από την πλευρά των Βρυξελλών και ο φόβος που υπάρχει στο οικονομικό επιτελείο είναι, πως εάν, παρά τις συστάσεις αυτές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προχωρήσει στα εν λόγω μέτρα, υπάρχει κίνδυνος οξείας αντίδρασης από τις αγορές.

Ηδη, το ελληνικό κόστος δανεισμού έχει ανέβει σε υψηλά τριετίας το τελευταίο διάστημα και κάθε παρακινδυνευμένη δημοσιονομική κίνηση θεωρείται ότι μπορεί να έχει σοβαρό αντίκτυπο.

Προσώρας, και έως ότου ξεκαθαρίσει η εικόνα στο παγκόσμιο ενεργειακό πεδίο και στην ουκρανική κρίση, η κυβέρνηση εναποθέτει όλες της τις προσδοκίες για κατευνασμό της λαϊκής δυσφορίας, στην αύξηση του κατώτατου μισθού που θα ανακοινωθεί τον Μάιο.

Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν, ότι ο προσανατολισμός πλέον είναι, να υπάρξει μια αύξηση της τάξης του 7%, που θα ανεβάσει τον κατώτατο μισθό λίγο πάνω από τα 700 ευρώ και θα δώσει στην κυβέρνηση την δυνατότητα να υποστηρίζει, ότι έχει καλύψει τις εισοδηματικές απώλειες από τον πληθωρισμό. Ο πληθωρισμός, με βάση τα τελευταία στοιχεία της Eurotat, τρέχει πλέον με 8%, εάν όμως προστεθεί η πρώτη αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 2% και η δεύτερη φθάσει στο 7% τότε η συνολική αύξηση θα είναι 9% και ελαφρώς υψηλότερη από τον πληθωρισμό.

Και εδώ ωστόσο η άσκηση δεν είναι εύκολη, καθώς, κατά τις ίδιες πληροφορίες, υπάρχουν αντιδράσεις από την πλευρά των εργοδοτών – αντιδράσεις, οι οποίες συνοδέυονται και με προειδοποιήσεις για απολύσεις.

Μαρίνα Αλεξανδρή

tvxs.gr