Ο Charles Leclerc κατέκτησε για λογαριασμό της Ferrari την πρώτη Pole της χρονιάς στο Μπαχρέιν. Η μεγάλη μάχη του με τον Verstappen ήταν μάλλον και το πρελούδιο της σεζόν που θα παρακολουθήσουμε φέτος. Verstappen εναντίον Leclerc…

Τι συμβαίνει, όταν οι δύο καλύτεροι πιλότοι μιας γενιάς έρχονται αντιμέτωποι σε περίπου ισοδύναμα μονοθέσια; Όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αυτή η ερώτηση μάλλον δεν έχει απαντηθεί ικανοποιητικά ακόμη στην ιστορία της Formula 1. Αυτό δεν σημαίνει, ότι δεν έχουμε παρακολουθήσει διαχρονικά μεγάλες μονομαχίες. Απλώς τα σενάρια τους ήταν συνήθως δύο ειδών.

Το πρώτο είναι η παλιά ιστορία του νεαρού ταλέντου, που έρχεται να αμφισβητήσει την κυριαρχία ενός εδραιωμένου πρωταθλητή. Το παρακολουθήσαμε πέρσι με τον Verstappen να επικρατεί επί του Hamilton. Το παρακολουθήσαμε στο Prost-Lauda, στο Senna-Prost, στο Schumacher-Senna και στο Alonso-Schumacher. Το δεύτερο σενάριο είναι «ο καλύτερος οδηγός εναντίον του καλύτερου μονοθεσίου». Οι Schumacher, Prost και Stewart αυτού του κόσμου γνωρίζουν τα πάντα επί του θέματος.

Το φετινό σενάριο, λοιπόν, είναι μάλλον λίγο διαφορετικό. Τόσο ο Verstappen, όσο και ο Leclerc δεν νομίζω ότι χρειάζονται συστάσεις. Παρά το νεαρό της ηλικίας τους έχουν καθιερωθεί ήδη με τις επιδόσεις τους στην πίστα. Και το 2022 φαίνεται προς ώρας ότι θα είναι εκείνη η σεζόν, κατά την οποίαν θα ξεκινήσει μία διαμάχη που (ελπίζουμε) θα κρατήσει χρόνια.

Οι προσεγγίσεις των Leclerc-Verstappen έχουν αρκετές διαφορές. Μπορεί και οι δύο να είναι εξαιρετικά θεαματικοί πίσω από το τιμόνι. Στον Max, όμως, αρέσει πολλές φορές να στρίβει με ένα ελαφρώς υποστροφικό μονοθέσιο (δεν είναι τυχαίος ο αμοιβαίος σεβασμός που έχουν με τον Alonso), ενώ δεν είναι και λίγες οι φορές που θα φρενάρει κατά τι νωρίτερα σε σχέση με τους περισσότερους. Έτσι, ξεκινάει νωρίτερα και την διαδικασία της περιστροφής με στόχο να «ισιώσει» το μονοθέσιο ακόμη και πριν από το γεωμετρικό apex της στροφής.

Αυτό ήταν εμφανές στον τελευταίο του γύρο κατά το Q3. Βασιζόμενος στην ανώτερη τελική της RB18 (μάλλον λόγω της νέας ανάρτησης που ελαχιστοποίησε την ταλάντωση) φρέναρε νωρίς και έλεγξε μαεστρικά το γλίστρημα πετυχαίνοντας ακριβώς την κορυφή της στροφής 1. Το πέρασμά του από την πολύ απαιτητική 10 ήταν άψογο, με άριστα συντονισμένη χορογραφία χεριών και ποδιών. Σε όλη τη διάρκεια του γύρου η ροή των κινήσεών του ήταν αρμονική, καταδεικνύοντας πρόβλεψη της συμπεριφοράς του μονοθεσίου παρά αντίδραση σε εκείνην.

Ο Leclerc από την άλλη αρέσκεται στο να «χορεύει» με την ουρά του μονοθεσίου, να είναι συνεχώς στο όριο της πρόσφυσης του πίσω άξονα. Μπορεί και εκείνος να προβλέπει τη συμπεριφορά του αυτοκινήτου εξίσου καλά, όμως του αρέσει πολλές φορές να το προκαλεί κιόλας. Και σε περίπτωση… δυσανασχέτησης είναι σε πλήρη ετοιμότητα να διορθώσει, χωρίς να χάσει momentum.

Απόδειξη αυτού ήταν το φανταστικό πέρασμα του Μονεγάσκου από το εξαιρετικά τεχνικό σύμπλεγμα των στροφών 5-6-7. Όπως και ο Max, φρέναρε ελαφρώς επάνω στο κερμπ της 5 με το γκάζι ακόμη πατημένο, ώστε να υποβοηθήσει την «στόχευση» της 6. Όμως ο Charles ήταν ο μόνος από τους οδηγούς του grid, που δεν σήκωσε τελείως το γκάζι κατά την διέλευση από την δεξιά στροφή που ακολουθούσε. Το κράτησε πατημένο τουλάχιστον κατά 40% και όταν άρχισε να αισθάνεται τις «διαμαρτυρίες» από την F1-75 ήταν έτοιμος με δύο εντυπωσιακές διορθώσεις να την ακολουθήσει σε έναν σύντομο χορό, ώσπου το ρύγχος να δείξει την στροφή 7. Αν έχασε χρόνο; Το ίχνος της ταχύτητας του στην τηλεμετρία ήταν υψηλότερο από οποιουδήποτε άλλου οδηγού στο σημείο εκείνο. Σε αυτό το πέρασμα ήταν που κέρδισε πίσω όλον τον χαμένο χρόνο από τον πρώτο τομέα σε σχέση με τον Max.

Ο Leclerc θα «τελείωνε» την υπόθεση pole στην στροφή 11, ένα σημείο στο οποίο μόλις λίγες ώρες πριν είχε βρεθεί να ταξιδεύει με την όπισθεν προς την αμμοπαγίδα. Όλο το τριήμερο πίεζε τα όρια της Ferrari στην συγκεκριμένη στροφή και πάνω στην πιο κρίσιμη στιγμή κατάφερε να βρει την σωστή δόση επιθετικότητας, ώστε να αντλήσει τα μέγιστα από το μονοθέσιό του.

Φυσικά, σε ένα πρωτάθλημα 23 αγώνων είναι πολύ νωρίς ακόμη να μιλάμε με σιγουριά για οτιδήποτε. Το Μπαχρέιν είναι απλώς ο πρώτος από αυτούς. Πολλοί είναι οι παράγοντες που θα κρίνουν το αποτέλεσμα. Θα υπάρξουν πίστες που θα ευνοήσουν τον έναν ή τον άλλον οδηγό. Το ένα ή το άλλο μονοθέσιο. Επιπλέον, ο αγώνας εξέλιξης θα παίξει καθοριστικό ρόλο και μπορεί να διαταράξει τις διαφαινόμενες ισορροπίες στο πρωτάθλημα. Άλλωστε δεν μπορούμε να ξεγράψουμε και την Mercedes, όσο και αν η απόδοσή της προβληματίζει για την ώρα.

Ένα είναι όμως σίγουρο. Τα δύο μεγαλύτερα ταλέντα της παρούσας γενιάς έχουν την ευκαιρία να παλέψουν για το στέμμα του πρωταθλητή. Οι διαφορές τους αισθητές ήδη από τον πρώτο αγώνα. Και μία ομοιότητα: Ήταν οι μόνοι οδηγοί που συνδύασαν τους τρεις καλύτερους τομείς τους στην τελευταία τους προσπάθεια. Η μονομαχία μόλις ξεκίνησε…

Κωνσταντίνος Ελευθεριάδης (ke@newsauto.gr)