Θανάσιμα ανέμελοι συρρέουν
σε δρόμους,πλατείες, θεάματα
ως ανδρείκελα σαθρά που υπνοβατούν
– Βίκυ Δερμάνη, Μικρές ταριχεύσεις

Η αιματηρή σύγκρουση Ρωσίας-Ουκρανίας αποδεικνύει ότι η μεταπολεμική κουλτούρα της υπέρβασης των όποιων διακρατικών διαφορών ,μέσω της ειρηνικής συναίνεσης του διεθνούς δικαίου, και του σεβασμού στις διαχρονικές και πανανθρώπινες αξίες, δεν φαίνεται να είναι σήμερα συμβατή με τις νεογεωπολιτικές φιλοδοξίες ορισμένων ισχυρών κρατών.
Ο ΟΗΕ αν και είχε κηρύξει το έτος 2000 ως «Διεθνή χρονιά για τον πολιτισμό της ειρήνης» όχι μόνο απέτυχε στη διαχείριση της τότε κρίσης [και του πάντοτε εκκρεμούς Κυπριακού], αλλά και τώρα δείχνει αδύναμος κι αμήχανος να σταθεί εμπόδιο στους βομβαρδισμούς αμάχων.
.
Επειδή η διαφύλαξη της ειρήνης πρέπει να κατοχυρωθεί ως πολιτισμικό κεκτημένο, οφείλουμε, ως έλληνες κι ως ευρωπαίοι, να διαχειριστούμε τις 7 πληγές του πολέμου, αξιακά κι αποτελεσματικά,προς όφελος των επόμενων γενεών:

Πληγή 1η: Η διαπλοκή του πολέμου δεν αφορά μόνο τους στρατιωτικούς. Σ’ αυτό τον εσμό συμμετέχουν ισότιμα (δια πράξεων ή παραλείψεω) οι επιστήμονες, οι πολιτικοί, οι διανοούμενοι και οι άνθρωποι των Media.

Πληγή 2η: Ούτε η ελευθερία ούτε οι (επιμέρους) ελευθερίες έχουν νόημα (και το χειρότερο: συχνά συμπληρώνουν τη βία) αν δεν υπερασπιζόμαστε τους ελεύθερους ανθρώπους. Το σλόγκαν (και κατ’ άλλους το δόγμα): ή είσαι μ’ εμάς ή είσαι «αναλώσιμος» καταργεί στην πράξη τον ελεύθερο άνθρωπο

Πληγή 3η: Η «δαιμονοποίηση» του Άλλου, οι άξονες Καλού-Κακού, τα πολιτισμικά στερεότυπα (και οι προκαταλήψεις) των συγκρούσεων, ο χακί ανθρωπισμός, η κατευθυνόμενη βοήθεια σε όσους συνεργάζονται, διαβρώνουν τον οικουμενισμό του πανανθρώπινου γένους.

Πληγή 4η: Η παγκοσμιοποίηση του φόβου και της ανασφάλειας σηματοδοτεί γενίκευση ενός αισθήματος αβοηθησίας ότι δηλαδή ζούμε στον αιώνα της διακινδύνευσης και όχι της ευημερίας και της προόδου.

Πληγή 5η: Η εικονοποίηση των μαχών, η απευθείας μετάδοση των επιχειρήσεων, οι τηλεοπτικές υπερπαραγωγές με κομπάρσους τα αθώα θύματα (κυρίως παιδιά), η απενοχοποίηση του ευρωπαίου τηλεθεατή (ότι παρακολουθεί μια πολεμική σειρά στην οποία ο ίδιος δεν πυροβολεί) δίνει στη «δημοκρατία της πολυθρόνας και των κουμπιών» μια διάσταση video game και μια ψευδαίσθηση ότι μπορείς οποιαδήποτε στιγμή να γυρίσεις το μοχλό και να σταματήσει/ τελειώσει το έργο.

Πληγή 6η: Η δολοφονική εκτέλεση της αλήθειας στον βωμό της προπαγάνδας, η παραμόρφωση της πραγματικότητας (δικαιϊκού/ ιστορικού κεκτημένου) στο όνομα της καπηλείας μύθων και φημών, μετατρέπουν τον πόλεμο σε ψευδο-ιδεολογία.

Πληγή 7η: Δεν είμαστε πλέον όλοι «αδέλφια», ό,τι κι αν ισχυρίστηκαν οι υπερασπιστές της παγκοσμιοποίησης. Από τη στιγμή που εμφανίζεται ένας και μόνο να θέλει να καθορίσει τη μοίρα των ανθρώπων και της ανθρωπότητας, ο κανόνας του παιχνιδιού της επιβίωσης αλλάζει. Κι αυτή η αλλαγή δεν είναι εκ των προτέρων γνωστό σε τι θα καταλήξει.

Το γεγονός ότι σήμερα δεν γίνονται σεβαστά, όχι μόνο τα ανθρώπινα δικαιώματα σε περίοδο ειρήνης, αλλά ούτε το ανθρωπιστικό δίκαιο σε περίοδο πολέμου, αλλά οδηγούμαστε σε «μανιχαϊκούς πολέμους» (με γενικευμένη, μέχρι τελικής πτώσεως και άνευ όρων, σύγκρουση), πρέπει να μας προβληματίσει ως ανθρώπινα όντα κι όχι ως κομματικοπολιτικά κινούμενα.

ΥΓ. ’’Ήρθανε οι Ειρηνοποιοί
κρατώντας περιστέρια μες στα χέρια τους
για να μας βάλουν να υπογράψουμε…’’
[Δ.Καραμβάλης ,Οι Ειρηνοποιοί]