«Στα τέλη του επόμενου μήνα θα συμπληρωθούν δυο χρόνια από την έναρξη της πανδημίας. Σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, είδαμε και σπουδάσαμε στις πτέρυγες των νοσηλευόμενων με τον ιό, το μεγαλείο αλλά και τη μικρότητα της ανθρώπινης φύσης.

Πρώτα το φως: όλοι όσοι (γιατροί, νοσηλευτές και το προσωπικό όλων των βαθμών) δουλεύουν για τους πληγέντες από την πανδημία, έχουν ήδη ξεπεράσει προ πολλού τα όρια του καθήκοντος και έχουν τεντώσει τις προσωπικές τους χορδές στα όρια της θραύσης. Πρόσφατα, νεαρή συνάδελφος αγαπητή, αφού εφημέρευε για μέρες και αφού είχε ήδη συμπληρώσει δεκαοχτώ συνεχόμενες ώρες εφημερίας, όταν πέθανε ασθενής που είχε αγωνιστεί να τον κρατήσει στη ζωή, κατέρρευσε με λυγμούς και δάκρυα. Δεν είναι που δεν είχε συνηθίσει τον θάνατο (πάντα έχουμε στον νου μας, όσοι έχουμε ταχθεί να υπηρετούμε αρρώστους, τον στίχο του ποιητή: “να που κι ο Μέγας Θάνατος μας γίνηκε αδερφός!”). Λύγισε όχι μόνο για αυτό, αλλά και γιατί δυο χρόνια τώρα έχουμε χάσει όλοι τις οικογένειές μας καθώς και την ελάχιστη υποψία φυσιολογικής ζωής. Αξίζει ωστόσο τον κόπο. Ο,τι μας κρατάει, είναι το παράδειγμα κάποιων ασθενών μας και των συγγενών τους, όπως της γερόντισσας από τη Βόρεια Ηπειρο. Ντυμένη στα μαύρα και με ελληνικά κρυστάλλινα, αλλά δεν είχε μάθει να διαβάζει ούτε είχε τηλέφωνο μαζί της. Κάθε μέρα ερχόταν η κόρη της και μας άφηνε ένα γράμμα να της διαβάσουμε για να μη νιώθει μόνη. Και εκείνη περίμενε, και το γράμμα, και τη στιγμή που θα ήταν να γυρίσει σπίτι. Πώς να μην πέσει κανείς και στη φωτιά ακόμα για να βοηθήσει τους αρρώστους του;
»Επειτα το σκοτάδι: είμαστε υποχρεωμένοι να υπομένουμε αγογγύστως “τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας” και τη χυδαία λοιδορία των ανεμβολίαστων. Μα και εδώ αξίζει τον κόπο. Γιατί παρά την ψυχική νύχτα που τους τυλίγει (και γίνονται επικίνδυνοι για τον εαυτό τους και για τους άλλους), η ανθρώπινή τους αξιοπρέπεια πρέπει να παραμένει αλώβητη και τα δικαιώματά τους ακέραια. Ισως εκείνο που μας πονάει περισσότερο και μας γεμίζει πίκρα είναι η στάση κάποιων “συναδέλφων” που μας κοιτάζουν αφ’ υψηλού, ή καλύτερα σαν ασήμαντα μικρόβια στο μικροσκόπιό τους, και αρνούνται να προσφέρουν, λίγο έστω, παραπάνω για τους ασθενείς. Αλλά ας είναι. Τους κρίνει και η Ιστορία του παρόντος».
[Νίκο Παΐσιος, παθολόγος – λοιμωξιολόγος στο νοσοκομείο «Γεννηματάς».Από τη στήλη “Αθηναϊκά Plus” της Μαργαρίτας Πουρνάρα στην Κυριακάτικη Καθημερινή της 9ης Ιανουρίου 2022.Για το συγκεκριμένο άρθρο, ο ζωγράφος Τάσος Μαντζαβίνος έδωσε για την παραπάνω στήλη μια αποκλειστική εικονογράφηση,
με τον ανώνυμο γιατρό ως καβαλάρη φουστανελά να σκοτώνει τον ιό – θανατερό όφι]